• Leidsevaart 146
  • 023 - 532 30 77
  • info@rkbavo.nl
In Preken

10 mei: Jullie zijn mijn vrienden

[print]

6e Paaszondag

Schriftlezingen:

  • Handelingen 10,1-48

  • Johannes 15,9-17

Indrukwekkend al die militairen in Moskou:
strak in het gelid: HOERA!
Indrukwekkend al die plechtigheden in de afgelopen weken
ter nagedachtenis aan 70 jaar bevrijding.
Terecht dat men dat viert maar toch:
mensen lijden aan een soort natuurlijke machteloosheid
om een goede wereld op te bouwen.
Dat is geen reden tot zwartgalligheid
maar tot bezinning. En daar zijn wij hier voor samen.
Onder dit dak krijgen wij dan te horen
wat onze enige redding is: echt kiezen voor God.
Alleen onder het gemeenschappelijk vaderschap van Hem
heeft naastenliefde als broederschap
(waaronder ook verstaan zusterschap natuurlijk) zin.

De liefde tussen mensen mag bijvoorbeeld
niet alleen rusten op de gelijkheid van ras,
een superioriteitsgevoel van een natie
of een gezamenlijk koesteren van een eigen gelijk.
In Babel was eensgezindheid en broederschap
(‘laten wij samen..enz’) maar God heeft die eensgezindheid,
die caricatuur van goede ‘naastenliefde’ uiteengebroken.
Die was niet uit God.
Echte liefde bloeit alleen maar op
als wij ons op Hem willen richten.
Johannes de evangelist zegt in een van zijn brieven:
Niet wij hebben God liefgehad maar Hij heeft ons liefgehad.
HIJ is het gesprek met Israël en met de mensheid begonnen.

Jesus Messias brengt echte liefde,
eenheid in God naderbij.
Als wij ons door de liefde zoals Hij die voorleefde
willen laten corrigeren
kan de mensheid werkelijk nieuw worden.
De lessen uit het verleden kunnen dan worden geleerd
en omgevormd tot een vernieuwende, heldere toekomstvisie.
Allen dan kunnen grenzen echt overschreden worden:
De gelovigen uit de besnijdenis (de joden)
die met Petrus waren meegekomen
stonden verbaasd dat ook over heidenen
de heilige Geest werd uitgestort

hoorden we in de eerste lezing. En met Pinksteren horen we het weer:
allemaal spraken ze in een nieuwe taal.
Dat klopt want er ontstaat een nieuwe eenheid rond Jesus.
Hij brengt mensen op een nieuwe wijze bij elkaar.
In de kerk. Onze koorleden zijn in Rome geweest
veel indrukwekkende dingen meegemaakt:
duizenden op het Sint Pietersplein.
He, is dat ook niet zoiets als daar in Moskou?
Gelukkig niet… het gaat om andere dingen.
Mensen samenbrengen van allerlei naties:
van Africa, Azië , Zuid Amerika, Noord Amerika
en Europa om te bouwen aan een andere wereld
de wereld van Jesus’ vrienden: van vrede en liefde.
Laatst waren hier mensen uit Africa.
Ik ben daar meerdere malen geweest,
volle, overvolle kerken. Enkele weken terug
was er een gast uit Burundi.
Hoeveel missen hebt u op zondag?
Hij dacht vijf, zes, misschien wel zegen
zoals bij hen thuis. ‘Eén‘, zei ik. Stomme verbazing.
Gelukkig straks nog een mis voor de Indonesische gemeenschap.
En we hadden zaterdagavond toch ook?
Gelukkig zijn er in onze kerk naast missen
ook andere nuttige activiteiten.
Bij een kerk hoort mensen samen brengen in de liturgie
maar ook daarbuiten: luisteren naar elkaar,
de christelijke liefde praktiseren.
De noemer waaronder wij dat allemaal doen
is ‘gastvrijheid’. Een kernwoord in onze parochie.
Het verhaal van Cornelius, de Romeinse honderdman,
de eerste lezing van vandaag, handelde over dat thema.

De wereld van Petrus wordt opengebroken
door zijn vreemde visioen:
Petrus neemt en eet.

En de wereld van Cornelius wordt opengebroken:
ga naar Petrus en zijn vrienden en luister daar.

De heidenen zoeken de kerk
en de kerk gaat open naar de heidenen toe !
Allemaal nuttig.

Wat op de kerk slaat even eruit ligtend:
Het is wezenlijk voor een kerk dat ze open is,
dat grenzen die tussen de mensen kunstmatig
en vaak ook met geweld en machtsmiddelen in stand worden gehouden,
verdwijnen.

Door daaraan mee te werken
bouwen wij samen aan een nieuwe wereld:
hopelijk wel in Zijn naam, anders houdt het geen stand.

Het geloof kan alleen maar echt groeien
in dialoog, eigenlijk in een trialoog:
een gesprek tussen God en jou en je naaste en jou.
Contact met anderen is altijd goed
en wie er gelijk heeft is niet eens het belangrijkste.

Dialoog is een goed geneesmiddel
voor alle crises die er zijn:
tussen ouders en kinderen,
tussen mensen die elkaar niet verstaan,
tussen de verschillende wereldgodsdiensten
en ook binnen de kerk
want twee weten altijd meer dan een.

Door naar elkaar te luisteren
kun je allebei leren,
als het goed is naar elkaar toegroeien;
ja, alleen zo zelfs
beeldt je de ware christelijke eenheid uit.

Hebt elkander lief
zegt onze Heer in zijn afscheidswoorden.
Die opdracht vraagt om uitvoering,
in onze parochie in onze familie, in onze stad,
in deze wijk, in dit herrezen Nederland
met alles wat dat met zich meebrengt.

En dan nu de trialoog.
Wij allen samen hebben het voorrecht
kerkgangers te zijn.
Buitenstaanders begrijpen vaak niets
van wat ons daar toe beweegt.
Ze zeggen ‘het is sleur, gebrek aan fantasie‘.
Niets is minder waar.
Het getuigt juist van de verfrissende fantasie van mensen
die willen gedenken en leren.

Mensen die beseffen
dat ze het alleen niet redden
en dat je in saamhorigheid rond de ene Heer
je leven kunt vernieuwen
iedere eerste dag van de week opnieuw.

Daartoe worden wij opgeroepen rond brood en wijn.

Het brood als voedsel voor onderweg
en de wijn als voorteken van de nieuwe toekomst van God.

Verzameld in de liefde van de Heer
die in zijn afscheidswoorden zijn diepste emoties weerlegde:

Dit is mijn gebod, dat gij elkaar liefhebt,
zoals ik u hebt liefgehad.
Geen groter liefde kan iemand hebben dan deze,
dat hij zijn leven geeft voor zijn vrienden.
Gij zijt mijn vrienden… ik noem u geen dienaars meer
want een dienaar weet niet wat zijn heer doet:
u noem ik vrienden
want ik heb u alles van de Vader meegedeeld.

Neen, wij hoeven geen nieuwe openbaring te krijgen
wat ons is doorgegeven is genoeg
aan ons echter om het geloof vorm te geven in deze dagen:
de wereld heeft het brood nodig en wijzelf ook..

Door ons leven te zien als een uitbeelding
van de liefde die God ons toedraagt
krijgt ons eigen leven zien.
De liefde die wij kunnen opbrengen
maakt deel uit van Gods geschiedenis van Sjalom.

Wij gaan als het goed is,
lerend van het verleden, de toekomst tegemoet.
Laten we dan opgewekt
door de Heer aangemoedigd opnieuw verder gaan.
De liefde komt van God!

Hein Jan van Ogtrop, pastoor