• Leidsevaart 146
  • 023 - 532 30 77
  • info@rkbavo.nl
In Preken

26 december 2015: Gedenkdag van Stefanus

[print]

Gedenkdag van Stefanus

Schriftlezingen:

  • Handelingen 6:8-7,60

Kerstmis, de blijde dag bij uitstek;
duizenden komen samen, ook hier
maar ook een dag van ernst:
hier weten we daarvan..
we denken na over het geheim
van Gods vriendschap met ons.

Kersttoespraken klinken
soms alleen aanleiding voor een directeur
om iets te vertellen over hoe het gaat met de zaak
maar soms worden diepere snaren aangespannen:

‘Zie ik verkondig U een blijde boodschap’
hoorden we in de kerstnacht.
‘IK HEB EEN BLIJDE BOODSCHAP VOOR JULLIE’
zeggen de evangelisten hen na:
‘evangelie, blijde boodschap, HET VERHAAL VAN JESUS’

Dus het hele jaar door: ERE ZIJ GOD en
Alleluia gaan zingen op de grote markt …
een beetje koud misschien.
Neen,
zo leren we van de evangelisten
en van Stefanus vandaag … dat is niet goed.
Je moet eerst weten wie die Jesus voor jou wil zijn.
Luister goed! Wat moeten wij goed horen?

En dan vertellen ze het verhaal over deze Stefanus.
die vol was van God – hoera –
maar wat ging Hij een hele bijzondere weg!

Stefanus, diaken, verkondiger in Jeruzalem.
Diaken. Verantwoordelijk voor de armenzorg
maar hoe zijn de mensen.
Hij koos werkelijk voor de armen
en zei akelige dingen tegen de rijken…
hij kwam te recht in de molen van de verdachtmaking en de roddel
hij kwam in de gevarenzone terecht.

Net als zijn Heer!
Zelfs zijn eigen leerlingen
hebben Hem vaak niet begrepen
en ook de weg die Hij hen voor ging maar moeilijk konden gaan.

Het is moeilijk te vatten
(daarom vatten de leerlingen Petrus, Thoma, Judas het ook niet)
wat de echte blijde boodschap is.

Niet dat God de hele wereld wel eventjes zal komen veranderen…wacht maar af.

Neen het verhaal van Jesus vertelt ons
dat Gods almacht zich in onmacht openbaart.

Het hoofdthema van het evangelie
is de openbaring van de God van Israël
als de God die niet hoog van de toren blaast
maar die solidair is met de lijdenden:
‘Ik heb het geschrei van de kinderen Israëls gehoord’
zei God bij het brandende braambos.

Het is die God die ook de ballingen in Babel kan troosten
zoals Jesaja dat zegt:
‘troost mijn volk. Uw God is nabij.’

De openbaring van die God is alleen verstaanbaar
voor mensen die zelf van het lijden weten
(of het lijden van anderen mee kunnen voelen)
en die zo de diepe troost weten te waarderen
van een God die zich niet openbaart als een ‘glamour-God’
maar als een God die verschijnt in de diepste onmacht
van een mens die met andere mensen meeleefde,
die voor de kleinen koos,
die kwetsbaar was en weerloos
en die uiteindelijk gemarteld, vermoord gekruisigd is.
De mensen die bij de kerk van Jesus willen gaan horen
en de weg van Jesus willen gaan
zullen moeten beseffen dat dat inhoudt: een weg gaan van vernedering, lijden en dood.

De kerk van Christus is een bedreigde kerk
die het geheim van de komst van het Koninkrijk Gods verkondigt.

Tweede kerstdag meteen al ernst:
de hele kerstfeer wordt weggevaagd,
het kerstkind zal volwassen worden
en een teken van tegenspraak blijken,
Hij zal als volwassen man gekruisigd worden.
Maar dat is geen mislukking
want deze gekruisigde volgen is onze enige hoop.

De leerlingen waren van hem weggelopen
toen dat duidelijk werd,
de vrouwen op de Paasmorgen holden weg
en durfden – dat zullen we in het Marcusevangelie dit jaar met Pasen lezen-
niemand te vertellen dat Jesus de gekruisigde toch de Heer van de toekomst is.

Door de evangelisten zullen wij
als wij goed luisteren
ook in het komende nieuwe jaar
steeds verder worden ingewijd in dit geheim
en onze eigen conclusies zouden trekken.

We hoorden Matteus vandaag spreken over de vervolging
van mensen die niet in de bestaande garelen passen.
Jesus volgen zoals Lucas, die wij dit jaar gaan lezen, ons dat beschrijft
betekent partij kiezen voor de armen, meeleven met de zieken
en één zijn met onze Messias door te bidden.

Leven als mensen die deze Jesus willen volgen
is leven als iemand die treurt met de treurdenden
maar ook iemand die alle onrecht dat mensen pijn doet
wil bestrijden, iemand die voor het goede durft te kiezen, iemand die volhardt.

Strijdbaar zijn als Stefanus die opkwam voor zijn geloof
en -net als velen van zijn gemeente-
werd gemarteld en gedood.
Velen zouden nog volgen.
Een beetje angstig kijken we naar wat er in onze dagen gebeurt.
Maar vrees niet:
de geschiedenis van de kerk was ook een geschiedenis worden
van veel bloed en tranen maar dat was beter dan dat andere.

Te vaak heeft de kerk gekozen voor het pluche van de bestaande orde
in plaats van voor de armen in de verdrukking.
Maar de ware groeikracht van de kerk
het zaad van de kerk
is het bloed van de martelaren.

De missionarissen op hun post
die bij hun mensen blijven
vaak tot het bittere einde.
We denken aan pater van der Lugt in Syrië
aan de monniken in noord Afrika
-gisterenavond was de film die hun dood behandelt te zien.

Stefanus zag de hemel open
vlak voordat hij stierf:
hemel en aarde hadden elkaar geraakt
God was dichtbij.

God blijft dichtbij bij zijn getrouwen;
het licht zal het winnen van de duisternis,
de liefde zal het winnen van de haat ..

Dat is het programma van onze Messias
die voor en met ons stierf
maar die nu leeft en die ons voorgaat naar Galilea.

Stefanus, stoere getuige van de tweede kerstdag
jouw feest was al eerder op 26 december
dan kerstmis op de 25e
evangelist van het jaar,
bedankt voor je solidariteit
levende uitbeelding
van Gods solidariteit met ons.

We willen jouw boodschap serieus nemen
echt proberen in Jesus’ voetspoor te gaan.
Rechte wegen gaan,
consequent zijn in ons handelen,
niet aarzelen maar die ene mens echt volgen
die naar ons toekomen wil,
die tot ons spreken wil het komende kerkelijke jaar,
die ons de weg van de liefde en trouw aanwees en voorleefde
maar die ons dan heel vlug naar onze broeders en zuster verwijst
opdat wij hen niet in de steek laten.

Jesus gekruisigd, gestorven en begraven maar opgestaan uit de doden
opdat wij de weg naar het ware leven, het ware licht durven gaan, Hem achterna.

Hein Jan van Ogtrop, pastoor