• Leidsevaart 146
  • 023 - 532 30 77
  • info@rkbavo.nl
In Preken

17 september: Bijna nieuw jaar?

[print]

24e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Sirach 27,30 – 28,7

  • Romeinen 14,7-9

  • Matteüs 18,21-35

Onlangs keek ik op TV naar de Islamitische Omroep:
“als iemand fouten heeft gemaakt en zich wil bekeren,
is God barmhartig en wijs”
zo luidde het korancitaat dat plechtig gezongen werd.
God is barmhartig en wij!
Onbarmhartig zijn wij en super-kritisch
wij laten elkaar vaak als bakstenen vallen
en vergeten elkaar overeind te helpen
als iemand in de fout gaat.
Kritisch zijn wij tegen iedereen
behalve tegenover ons zelf.
We vergeten dat wij alleen maar overeind kunnen blijven
als anderen ons aanvaarden zoals wij zijn
en ons onze fouten vergeven.

Onze God is een God
die een (onbegrijpelijk) groot vertrouwen in mensen heeft.
Kijk maar naar Petrus.
Eerst -we lazen dat enkele weken terug-
wordt hij tot steenrots verklaard
ondanks zijn zwakheid.
Hij faalt, (en hij krijgt dat ook te horen van Jesus)
maar Jesus gaat verder met hem.
Maar hij blijft falen, hij verloochent Zijn Heer
maar hij wordt na zijn falen
door Jesus die uit de dood is opgestaan
WEER aanvaard:
‘hoed mijn lammeren, hoed mijn schapen.’

De God van Israël die Jesus vertegenwoordigt
is een God die vergeeft en steeds nieuwe kansen aanbiedt.
Maar die dan wel verwacht
dat wij hetzelfde kunnen doen tegenover anderen:
God vergeeft ons… vergeving van onze kant tegenover anderen moet dus.

Het verhaal van vandaag vertelt dat in alle hevigheid.
De Heer wil niet eens praten over de miljoenen
die zijn onrechtvaardige rentmeester er door heeft gejaagd.
De man die zoveel schuld had zou er met geen mogelijkheid in kunnen slagen
al dat geld terug te geven.

De Heer wil er niet eens over praten,
Hij noemt al die miljoenen niet eens schuld maar spreekt over het geleende.
De Heer vergeeft en doet dat van harte.

Van die mens die zo’n overvloedige vergeving ten deel valt
wordt niet eens geëist dat hij plotseling van karakter verandert.
Dat kan hij misschien toch niet.
Van niemand wordt verwacht dat hij volmaakt is ….
we mogen blunderen, humeurig zijn, het niet meer zien zitten,
we mogen niet deugen, altijd maar weer in de fout gaan
MAAR… één ding mag niet: NIET VERGEVEN.

Hoe groot die schuld van de ander tegenover jou in jouw ogen ook lijkt,
hij is niets vergeleken met de schuld
die de mens die eerlijk tegenover God gaat staan draagt,
maar die zich dan tot zijn stomme verbazing
in de zon van Gods genade mag koesteren.

Mensen, ook pausen, bisschoppen en priesters
blijken geen volmaakte mensen te zijn…
wie zonder zonde is werpe de eerste steen.

Voorbeelden van slachtoffers
van onze menselijke drang naar kritiek
zijn er helaas met de regelmaat van de klok te noemen;
kritiek op anderen en verdachtmaking is gemakkelijk
en de schade die toegebracht wordt is er onmiddellijk
ook al is er niets van waar.

Maar, ook al zou er iets van waar zijn
dan is de kilheid waarmee mensen elkaar benaderen
een zeker zo slechte daad als de mogelijke fout
al is kilheid en onbarmhartigheid niet strafbaar.

Het evangelie roept op tot een nieuwe wijze
van medemensen bekijken: ze zijn als jij:
ze schieten te kort -God zal daar over oordelen-
en die is mild.
Kun je dan zo maar wat aan leven
er moet toch vergeven worden?

Neen, ieder mens heeft iedere dag opnieuw
de opdracht tot bekering
iedere dag opnieuw.
En ieder van ons heeft wat dat betreft genoeg aan zijn eigen vrachtje.

Aanstaande donderdag gaat het nieuwe joods jaar beginnen.
De sjofar, de ramshoorn wordt dan geblazen
om iedereen even wakker te schudden
en tot bezinning te brengen over je eigen doen en laten.

Het joods nieuwe jaar begint met de tien geduchte dagen
waarin je je relaties met andere mensen
eens nauwkeurig onder de loep moet nemen:
de laatste daarvan is de grote verzoendag
waarop je proberen moet alles weer goed te maken.

Als je zelf fout zit heb je de plicht om naar anderen toe te gaan
en om vergeving te vragen, tot driemaal toe.
De laatste keer echter heeft de ander een plicht: je te vergeven.

Deze week herdachten we ook de elfde september,
de dag van de ramp in New York zestien jaar terug.

De relaties tussen mensen van oost en west
zijn sindsdien verhard.
Wanhopig word je ervan, als je naar deze grote wereld kijkt!
Er volgden nieuwe aanslagen.
Maar ook kwamen er nieuwe pogingen tot verbetering.
De Islamitische omroep probeert dat
en niet lang geleden kwamen twintig Imams onze kathedraal bezoeken.

Druppels op een gloeiende plaat? Neen,
bouwstenen voor een nieuwe wereld.
Er is een wapen
dat alle akeligheid op de wereld
als sneeuw voor de zon kan doen verdwijnen
dat is het wapen van de liefde.

De liefde die ons oproept tot creativiteit
die ons oproept niemand te kwetsen
de liefde die niet zichzelf zoekt,
nooit pijn doet..die gelooft, hoopt,
die andere mensen nieuwe kansen geeft…

de liefde die Jesus voorleefde
tegenover Zijn apostelen
en allen die Hij ontmoette…
Hij leerde ons bidden:
‘vergeef ons onze schulden
zoals wij vergeven aan onze schuldenaren.
Die worden met name genoemd
omdat hijzelf eerder aan stuntelaars
zijn bevrijdende boodschap had gebracht:
‘je zonden zijn je vergeven’
loop door, leef verder.

Wees eerlijk: ook voor u, ook voor jou
wordt die liefde zichtbaar in mensen
die jou willen bemoedigen, die jou willen troosten,
die jou aanvaarden zoals je bent
en het grote wonder geschiedt ook met enige regelmaat:
sommige mensen houden nog van je ook…
dat is het heerlijkste wat er is.
Dat geeft jouw leven glans, dat geeft jouw leven troost.
en wat geweldig dat wij diezelfde troost
ook aan anderen kunnen geven
door er te zijn voor hen
door ze te aanvaarden zoals ze zijn
door ze te troosten, te bemoedigen, te vergeven,
door ze lief te hebben zoals je zelf bemind bent.

Hein Jan van Ogtrop, pastoor