• Leidsevaart 146
  • 023 - 532 30 77
  • info@rkbavo.nl
In Preken

1 oktober: Trouw aan je opdracht!

[print]

26e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Ezechiël 18,25-28

  • Filippenzen 2,1-11 of 1-5

  • Matteüs 21,28-32

In alle gezinnen speelt zich na de avondmaaltijd een vast ritueel af…
wie helpt met de afwas?
En altijd gebeurt dan hetzelfde: sommigen doen
alsof ze het niet gehoord hebben,
anderen roepen meteen IK NIET…
tot iemand zich lijkt te herinneren
dat hij of zij die week toch wel aan de beurt was
en zuchtend en brommend naar de keuken sloft.

Hoe reageren mensen op de oproep van de Heer om aan het werk te gaan?
We hebben de vorige week over het werk in de wijngaard nagedacht…
en vooral over de Heer die iedereen gelijke kansen gaf
en over de opvallend gulle beloning die de baas van de wijngaard aan iedereen
-ook de werkers van het laatste uur- geven wilde.
Het evangelie van vandaag gaat er eigenlijk aan vooraf.
Het gaat over het werk zelf.
Over twee jongens die uitgenodigd worden om aan de slag te gaan.

Merkwaardig dat in Jesus’ parabel de NEEN-zegger er zo goed uitspringt!Jesus
Wij zijn toch gewend dat je JA zeggen moet,
‘ja vader’, ‘ja moeder’, ‘ja meneer, ‘ja juffrouw’.
De eigenwijze jongen die Jesus de anderen ten voorbeeld stelt zegt NEEN.
Een moderne jongere zou je zeggen.
Moderne jonge mensen durven het wel aan om NEE te zeggen,
‘nee vader, nee moeder, nee meester, nee meneer.
Brutaal maar eigenlijk helemaal niet zo slecht.
Het betekent dat je je eigen taak niet wilt laten opdringen door een ander.
Het hoeft helemaal niet te betekenen,
en in het verhaal vandaag zeker niet, dat je lui bent.
Het gaat om iets anders. Het gaat erom dat ieder mens in ZIJN EIGEN LEVEN ZELF de beslissing moet nemen om mee te doen, ja te zeggen tegen God.
Dat antwoord is een serieuze zaak, enige bezinning vooraf kan geen kwaad.

Merkwaardig is dat bijna alle verhalen over heiligen (en dat geldt ook voor de heilige Bavo die wij de volgende week gaan bejubelen en Franciscus van 4 oktober) beginnen met te vertellen dat ze neen zeiden.
Ze waren nog niet toe aan een goed antwoord,
konden God nog geen jawoord geven.
Maar als ze zich dan tot God gewend hebben (bijna alle heiligenverhalen vertellen over een bekering) dan is het ook echt ja, een ja dat blijft.

Ieder mens moet persoonlijk aan dat ja zeggen toe zijn.
Ieder mens begint als het ware alsof hij de eerste mens is
en er nog niemand was die God antwoord heeft gegeven.

Voor God kiezen is niet gemakkelijk, en het is tegenwoordig veel moeilijker dan vroeger. Het is minder vanzelfsprekend geworden en dat is goed.
Er zijn vele jonge mensen
die de roep van God om vrede en recht heel goed verstaan
en hem zo antwoord geven door hun levenshouding en hun daden…
zonder dat ze aan kerkbezoek toe zijn.

Een jongen in Amsterdam die altijd een goed misdienaar was geweest
kwam al jaren niet meer naar de kerk.
Op een dag belde hij aan bij de pastorie:
‘ik wou even zeggen dat ik als ontwikkelingswerker naar Afrika ga om te helpen’
en we hebben voor hem gebeden de zondag voor zijn vertrek…
al vond hij het -en dat vond ik wel jammer- niet nodig
om zelf naar die Mis te komen.

‘Wie heeft de wil van de Vader gedaan’ vraagt Jesus..
de nee-zegger die toch gaat of de jazegger die niet gaat.

‘De eerste natuurlijk’ zeggen Jesus vrome luisteraars
maar ze schrikken van hun eigen antwoord als ze de consequenties overzien.
Want het is tegen vele luisteraars direct gericht:
‘Jullie zijn het die hebben geluisterd en ja gezegd’
lijkt Jesus tot zijn hoorders, de beroepsvromen en de schriftgeleerden te zeggen
maar wat gaat dat in je leven betekenen? ‘

Jesus’ luisteraars, inclusief de apostelen,
lieten hem toen het ernst werd direct in de steek.
Anderen, van wie je het niet zou verwachten
(ze golden als ontkenners van alles wat goed en heilig was, tollenaars en zondaars)
anderen wilden hun eigen leven door Jesus laten veranderen
en werden van neezeggers van nature trouwe vrienden tot in de dood.

Je toewenden naar God is niet eenvoudig.
Je toewenden naar het heil is geen simpele zaak.
Het vraagt bezinning en rust, het vraagt rijpheid,
de rijpheid van de volwassenheid waar Paulus zo graag over droomde
als hij het heeft over ‘de volle mannemaat van Christus’.

Je komt aan die volle mannemaat niet zo gemakkelijk toe.
Ieder mens zal waarschijnlijk -heiligen ook niet uitgezonderd-
zijn hele leven blijven aarzelen tussen ja en nee.
Wij lijken allemaal een beetje op allebei die jongens uit het evangelie.
Het gaat niet vanzelf.
Dat wist de oude profeet Ezechiël al.

Hij citeert een oud spreekwoord dat in Israël gebruikt werd:
‘de vaders eten zure druiven en de kinderen krijgen er stroeve tanden van’
zoiets als ‘de appel valt niet ver van de boom.’
Maar hij verzet zich tegen al dit gepraat over die druiven en dat ‘de appel valt niet ver van de boom.’ Neen, zegt de profeet
IEDER MENS IS PERSOONLIJK VERANTWOORDELIJK voor zijn keuze.

We leven waar het het maken van keuzes betreft
in een moeilijke maar ook in een interessante tijd.
De vanzelfsprekendheid van ‘natuurlijk doe je mee’ is verdwenen.
En daardoor is het veel moeilijker geworden om te kiezen.
Maar des te verheugender is het
als mensen bewust kiezen voor Jesus van Nazareth
en uit die keuze ook de consequenties trekken
door hun daden aan te passen aan hun geloof.

Het is goed om elkaar bij het maken van de juiste keuzes te ondersteunen.
En zo kom ik van Bavo bij de Bavoparochie terecht.
Het is goed om samen na te denken over wie God voor ons persoonlijk wil zijn,
om na te denken over onze roeping en om saamhorig en vastberaden
de consequenties van ons JA-WOORD te dragen.

Voor de mensen die het avontuur wagen
geldt de belofte die God ooit aan Abraham gaf die alles losliet
en het grote avontuur van de reis met God waagde:
IK GA MET JE MEE,
IK ZAL JE ZEGENEN, IK ZAL ER ZIJN.

Hein Jan van Ogtrop, pastoor