• Leidsevaart 146
  • 023 - 532 30 77
  • info@rkbavo.nl
2017_Veilingcatalogus_def-01 crop

All posts by Maarten Kools

Opbrengst en uitslag loterij kerkenveiling

De opbrengst van de 3e kerkenveiling ten behoeve van de Kathedrale Basiliek Sint Bavo en het Muziekinstituut Sint Bavo is €12.415. Wij willen alle kopers en sponsors hartelijk bedanken en we hopen u volgend jaar op 12 oktober 2018 weer te verwelkomen!

Comité kerkenveiling Kathedrale Basiliek Sint Bavo

Uitslag loterij

Prijs Lot Naam
1e 826 J. Hulshof
2e 501 M. Bolsius
3e 026 Mevr. Schouten
4e 724 C.J. Kools
5e 263 S. Noppers
6e 071 E. Oolders
7e 250 G. Gould
8e 021 Mevr. Stoop
9e 035 Mevr. Dekker
10e 271 G. Beers

Met de winnaars is gecorrespondeerd. Heeft u echter nog geen contact gehad met iemand van het veilingcomité en toch een prijs gewonnen, dan verzoeken wij u om contact met ons op te nemen via restauratie@rkbavo.nl o.v.v. Loterij kerkenveiling 2017.

8 oktober: Een moeilijk project

[print]

27e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Jesaja 5,1-7

  • Filippenzen 4,6-9

  • Matteüs 21,33-43

Mijn oudste zusje viert deze week een huwelijksjubileum:
van haar oudste broer –en dat ben ik- wordt gevraagd
dat hij een paar leuke liedjes maakt.
Dapper ben ik er aan begonnen en ze zijn klaar…maar hoe zullen ze vallen??

Jesaja laat ons vandaag ook een lied horen.
Nuttig, misschien kan hij ons wat opvrolijken in de beginnende herfst.
De toon is aanvankelijk leuk luchtig. Het klinkt als een liefdesliedje:
‘Ik wil zingen over mijn vriend’.
We horen op de achtergrond het Hooglied:
het staat op naam van koning Salomo
maar volgens mij heeft Jesaja dat ook gemaakt.
Dat is een en al vrolijkheid:
het gaat over een bruid en bruidegom die elkaar toezingen:
‘ik houd van jou, waar ben je nou,
ik wil je niet missen. O kijk daar ben je dan
wat heerlijk mijn lieveling dicht bij mij’
en dan begint het geknuffel. Een wonder
dat zo’n vrolijk gedoe in de bijbel staat.
Eerbiedwaardige kerkvaders wilden het vroeger
wel eens uit de bijbel halen, ze vonden het te sexy.
Zou dit lied van Jesja ook zo leuk zijn? Luister maar:

‘Ik wil van mijn geliefde zingen.’
Dat begint vrolijk, het lied staat zo in de context
van het verbond tussen God en de mensen.
Het gaat verder:
‘Ik wil zingen over mijn vriend en zijn wijngaard.’

Die vriend –en daar is God dus mee bedoeld-
heeft hoge verwachtingen van zijn wijngaard.
Het klinkt allemaal leuk totdat blijkt dat de vriend bedrogen uitkomt.
De wijngaard, met zo’n zorg door de minnaar geplant in vruchtbare grond
en met zoveel liefde omgeven
brengt alleen maar wat armzalige zure krenten op.
En dan wordt aan de luisteraars wordt gevraagd een oordeel te geven…

Voordat we dat kunnen doen blijkt
in een plotselinge wending in de tekst,
dat de luisteraars zelf de producenten van die zure
en onbruikbare druiven zijn.

De minnaar God is zo teleurgesteld.
‘Hij verwachtte goed bestuur, maar het was bloedbestuur’;
zo luidt de letterlijke vertaling van vers 7.
De tekst gaat verder: ‘Hij verwachtte rechtsbetrachting, maar zie, het was rechtsverkrachting.’ Prachtig is in de nieuwe vertaling het Hebreeuwse binnenrijm in de tekst vertaald.

Zoals in een lied of gedicht hoort, rijmt de oorspronkelijke hebreeuwse tekst:
‘Hij zocht naar misjpat (rechtvaardigheid) maar vond mispach (een bloedbad)
(vertaald als: ‘hij zocht goed bestuur maar hij vond bloedbestuur.)
En verder:
‘Hij zocht naar tsedakah (gerechtigheid) en trof een tse’akah (angstschreeuw):
vertaald in:
‘Hij verwachtte rechtsbetrachting, maar zie, het was rechtsverkrachting.’

Het ‘Lied Van de wijngaard’ is dus geen ‘liedje-‘
maar een profetische vermaning,
eigenlijk een aaneenschakeling verwijten
zoals alleen geliefden die soms over elkaars hoofden kunnen uitstorten.

Men mag niet vergeten dat uit al deze verwijten
van de grote Hebreeuwse profeten
niets anders dan een intense, zij het dan ook gekwetste,
liefde van bruidegom God voor zijn bruid Israël spreekt.
En bij deze echtelijke ruzie past de buitenstaander
–dat zijn wij dus- bescheidenheid.

Opvallend is ook dat het bij het noemen van die ‘zure druiven’
eerder om gemeenschappelijk en publiek zondige werken gaat
dan om persoonlijke en individuele vergrijpen tegen de rechtvaardigheid.

Het gaat over de grote maatschappij waarin de verhoudingen zo zijn
dat er geen recht gedaan wordt aan alle leden van de gemeenschap,
en dat niet iedereen haar of zijn deel krijgt.

En nu kunnen wij ons de kritiek ook gaan aantrekken
want hoe zit het met ONZE goede vruchten,
hoe is het in onze maatschappij gesteld?
Het betekent niet dat de meer persoonlijke zonden er niet toe doen
maar die persoonlijke onethische beslissingen verklaren niet alle ellende.

We hebben de zaken in deze wereld zo georganiseerd,
dat de onrechtvaardigheid structureel in onze handel en wandel ingebakken zit.
Je hoeft de encyclieken van onze Pausen maar te lezen
om te weten dat ook zij die mening zijn toegedaan.

We komen nu tot het moeilijkste probleem uit de perikoop:
de toepassing van de gelijkenis van de wijngaard in Mattheüs.
Het volk Israël dat op het tempelplein ‘aan Jesus’ lippen hing’ (Lc. 19, 48)
lijkt regelrecht onterfd te worden, ten gunste van de niet- joden.

Het spreken in gelijkenissen laat vele mogelijkheden open, ook verkeerde.
Steeds als de gelijkenis wordt gebruikt
om de ander mee om de oren te slaan en het eigen gelijk binnen te halen
wordt de parabel geweld aangedaan.

Maar als de gelijkenis door andere lezers later
wordt verstaan als een opwekking tot bekering van de lezer zelf
kan de gelijkenis goed functioneren
en is ze voor ieder die hem hoort een oproep tot zelfonderzoek
en tot hernieuwd werken aan de toekomst van God.

Zoals Paulus dat vandaag van ons vraagt:
‘broeders en zusters:
houdt uw aandacht gevestigd op al wat waar is, al wat edel is,
wat rechtvaardig is en rein, beminnelijk
op wat deugd heet en lof verdient.
Brengt in praktijk wat u geleerd is en overgeleverd aan goeds
wat ge gehoord hebt en gezien van anderen van vroeger en nu
dan zal de God van vrede met u zijn.

II. Het evangelie van vandaag gaat over een wijngaardbezitter
die zoveel vertrouwen in zijn mensen heeft
dat hij rustig een tijdje naar het buitenland kan.
Als hij terugkomt blijkt dat zij er een rommeltje van hebben gemaakt.
Ze willen dat niet toegeven en vallen de dienaren van de Heer die
de oogst komen binnenhalen aan.
Uiteindelijk vermoorden ze ook de zoon van de baas.
U begrijpt dat dit gaat over de kritische profeten van het Oude Testament
-velen lieten het leven- en Jesus zelf als de zoon van de baas
aan wie de mensen zich vergrijpen.

De Heer ontneemt dan zijn grote vredesproject aan de arbeiders die het verbruit hebben en gaat dan op zoek naar nieuwe krachten.
Een droevig verhaal zo kort na ons Bavofeest.

‘Wij zijn uw volk’ zingen wij graag in onze kathedraal:
‘wij zijn door U gedragen’.
Dat klinkt allemaal geweldig en dat is het ook
maar de kritische verhalen van vandaag leren ons
dat we ons nooit op het feit dat God ons uitkoos voor zijn vredeswerk
mogen laten voorstaan maar altijd weer worden uitgedaagd
het nu eindelijk in onze dagen eens goed te doen.

Dezelfde Jesaja die vandaag zo somber was zegt ook:
‘de woestijn zal bloeien als een roos,
de mensen zullen hun zwaarden omsmeden tot ploegijzers’
en ‘zoals de zeebodem met water
zo zal de hele aarde met vrede bedekt zijn.’
God zegene ons bij de voltooiing van dit grootse project!

Hein Jan van Ogtrop, pastoor

1 oktober: Trouw aan je opdracht!

[print]

26e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Ezechiël 18,25-28

  • Filippenzen 2,1-11 of 1-5

  • Matteüs 21,28-32

In alle gezinnen speelt zich na de avondmaaltijd een vast ritueel af…
wie helpt met de afwas?
En altijd gebeurt dan hetzelfde: sommigen doen
alsof ze het niet gehoord hebben,
anderen roepen meteen IK NIET…
tot iemand zich lijkt te herinneren
dat hij of zij die week toch wel aan de beurt was
en zuchtend en brommend naar de keuken sloft.

Hoe reageren mensen op de oproep van de Heer om aan het werk te gaan?
We hebben de vorige week over het werk in de wijngaard nagedacht…
en vooral over de Heer die iedereen gelijke kansen gaf
en over de opvallend gulle beloning die de baas van de wijngaard aan iedereen
-ook de werkers van het laatste uur- geven wilde.
Het evangelie van vandaag gaat er eigenlijk aan vooraf.
Het gaat over het werk zelf.
Over twee jongens die uitgenodigd worden om aan de slag te gaan.

Merkwaardig dat in Jesus’ parabel de NEEN-zegger er zo goed uitspringt!Jesus
Wij zijn toch gewend dat je JA zeggen moet,
‘ja vader’, ‘ja moeder’, ‘ja meneer, ‘ja juffrouw’.
De eigenwijze jongen die Jesus de anderen ten voorbeeld stelt zegt NEEN.
Een moderne jongere zou je zeggen.
Moderne jonge mensen durven het wel aan om NEE te zeggen,
‘nee vader, nee moeder, nee meester, nee meneer.
Brutaal maar eigenlijk helemaal niet zo slecht.
Het betekent dat je je eigen taak niet wilt laten opdringen door een ander.
Het hoeft helemaal niet te betekenen,
en in het verhaal vandaag zeker niet, dat je lui bent.
Het gaat om iets anders. Het gaat erom dat ieder mens in ZIJN EIGEN LEVEN ZELF de beslissing moet nemen om mee te doen, ja te zeggen tegen God.
Dat antwoord is een serieuze zaak, enige bezinning vooraf kan geen kwaad.

Merkwaardig is dat bijna alle verhalen over heiligen (en dat geldt ook voor de heilige Bavo die wij de volgende week gaan bejubelen en Franciscus van 4 oktober) beginnen met te vertellen dat ze neen zeiden.
Ze waren nog niet toe aan een goed antwoord,
konden God nog geen jawoord geven.
Maar als ze zich dan tot God gewend hebben (bijna alle heiligenverhalen vertellen over een bekering) dan is het ook echt ja, een ja dat blijft.

Ieder mens moet persoonlijk aan dat ja zeggen toe zijn.
Ieder mens begint als het ware alsof hij de eerste mens is
en er nog niemand was die God antwoord heeft gegeven.

Voor God kiezen is niet gemakkelijk, en het is tegenwoordig veel moeilijker dan vroeger. Het is minder vanzelfsprekend geworden en dat is goed.
Er zijn vele jonge mensen
die de roep van God om vrede en recht heel goed verstaan
en hem zo antwoord geven door hun levenshouding en hun daden…
zonder dat ze aan kerkbezoek toe zijn.

Een jongen in Amsterdam die altijd een goed misdienaar was geweest
kwam al jaren niet meer naar de kerk.
Op een dag belde hij aan bij de pastorie:
‘ik wou even zeggen dat ik als ontwikkelingswerker naar Afrika ga om te helpen’
en we hebben voor hem gebeden de zondag voor zijn vertrek…
al vond hij het -en dat vond ik wel jammer- niet nodig
om zelf naar die Mis te komen.

‘Wie heeft de wil van de Vader gedaan’ vraagt Jesus..
de nee-zegger die toch gaat of de jazegger die niet gaat.

‘De eerste natuurlijk’ zeggen Jesus vrome luisteraars
maar ze schrikken van hun eigen antwoord als ze de consequenties overzien.
Want het is tegen vele luisteraars direct gericht:
‘Jullie zijn het die hebben geluisterd en ja gezegd’
lijkt Jesus tot zijn hoorders, de beroepsvromen en de schriftgeleerden te zeggen
maar wat gaat dat in je leven betekenen? ‘

Jesus’ luisteraars, inclusief de apostelen,
lieten hem toen het ernst werd direct in de steek.
Anderen, van wie je het niet zou verwachten
(ze golden als ontkenners van alles wat goed en heilig was, tollenaars en zondaars)
anderen wilden hun eigen leven door Jesus laten veranderen
en werden van neezeggers van nature trouwe vrienden tot in de dood.

Je toewenden naar God is niet eenvoudig.
Je toewenden naar het heil is geen simpele zaak.
Het vraagt bezinning en rust, het vraagt rijpheid,
de rijpheid van de volwassenheid waar Paulus zo graag over droomde
als hij het heeft over ‘de volle mannemaat van Christus’.

Je komt aan die volle mannemaat niet zo gemakkelijk toe.
Ieder mens zal waarschijnlijk -heiligen ook niet uitgezonderd-
zijn hele leven blijven aarzelen tussen ja en nee.
Wij lijken allemaal een beetje op allebei die jongens uit het evangelie.
Het gaat niet vanzelf.
Dat wist de oude profeet Ezechiël al.

Hij citeert een oud spreekwoord dat in Israël gebruikt werd:
‘de vaders eten zure druiven en de kinderen krijgen er stroeve tanden van’
zoiets als ‘de appel valt niet ver van de boom.’
Maar hij verzet zich tegen al dit gepraat over die druiven en dat ‘de appel valt niet ver van de boom.’ Neen, zegt de profeet
IEDER MENS IS PERSOONLIJK VERANTWOORDELIJK voor zijn keuze.

We leven waar het het maken van keuzes betreft
in een moeilijke maar ook in een interessante tijd.
De vanzelfsprekendheid van ‘natuurlijk doe je mee’ is verdwenen.
En daardoor is het veel moeilijker geworden om te kiezen.
Maar des te verheugender is het
als mensen bewust kiezen voor Jesus van Nazareth
en uit die keuze ook de consequenties trekken
door hun daden aan te passen aan hun geloof.

Het is goed om elkaar bij het maken van de juiste keuzes te ondersteunen.
En zo kom ik van Bavo bij de Bavoparochie terecht.
Het is goed om samen na te denken over wie God voor ons persoonlijk wil zijn,
om na te denken over onze roeping en om saamhorig en vastberaden
de consequenties van ons JA-WOORD te dragen.

Voor de mensen die het avontuur wagen
geldt de belofte die God ooit aan Abraham gaf die alles losliet
en het grote avontuur van de reis met God waagde:
IK GA MET JE MEE,
IK ZAL JE ZEGENEN, IK ZAL ER ZIJN.

Hein Jan van Ogtrop, pastoor

3e kerkenveiling: Veilingcatalogus

2017_Veilingcatalogus_def-01Over twee weken is het zover, dan zal, in samenwerking met de Koorschool, de derde kerkenveiling plaatsvinden. Er zijn ook dit jaar weer vele mooie kavels beschikbaar mede dankzij onze hoofdsponsor Jan Heideman Meesterbarbier. Wij nodigen u uit om eens rustig de catalogus al eens door te nemen.

U kunt de catalogus in PDF formaat downloaden. Om de catalogus in te zien heeft u Adobe Acrobat Reader nodig.

 

 

 

 

Feestelijk Bavo weekend

3b5ae8b3d3In het weekend van 30 september / 1 oktober wordt feestelijk het patroonsfeest gevierd van het bisdom Haarlem-Amsterdam en van de Haarlemse Kathedraal.

Concert

De feestelijkheden beginnen op zaterdag 30 september met het slotconcert van de orgelserie in de Kathedraal. Titulair organist Ton van Eck en de Bavocantorij van het Kathedrale Koor zullen dit concert verzorgen met o.a. werken van Andriessen en De Klerk. Dit concert markeert eveneens de sluiting van het Andriessen/De Klerk festival. Het concert in de Kathedraal begint om 15.00 uur en de toegang is gratis.

Twee bisschoppen en een bijzonder koor

Op zondag 1 oktober zijn de beide bisschoppen, Mgr. J. Punt en Mgr. J. Hendriks, in de Kathedraal aanwezig voor de liturgische viering van het Bavofeest. Dit jaar wordt de eucharistieviering muzikaal opgeluisterd door de Singknaben van de St. Ursenkathedraal uit Solothurn (Zwitserland) Dit bekende jongenskoor is eerder in Haarlem geweest en staan in een lange traditie van 1200 jaar. Daarmee zijn ze het oudste en meest bekende jongenskoor van Zwitserland. Zij zullen aansluitend aan de viering nog een klein concert verzorgen.

De viering in de Kathedraal begint om 10.00 uur en u kunt de orde van dienst vinden op www.rkbavo.nl

‘Laat heb ik u lief gekregen…’

eric fennisDeze tekst is van de kerkvader Augustinus en prijkt als titel op een boek van de voormalige rector van de priesteropleiding in Bovendonk Mgr. M. Ham. Deze opleiding verzorgt al jaren de vorming van mannen die op latere leeftijd de roeping tot het priesterschap willen onderzoeken. En in dit boek worden hele specifieke thema’s behandeld over hoe het is om, bijvoorbeeld na een maatschappelijke carrière, het verlies van een echtgenote of de ontbinding van een huwelijk, te onderzoeken of een roeping tot het priesterschap als nieuwe levensvervulling tot de mogelijkheden kan behoren. Ik heb dit boek de afgelopen jaren meerdere keren gelezen en niet zonder reden.

Al sinds 2008 mag ik als diaken, naast mijn werk voor het bisdom, actief zijn in het pastoraat van onze parochie en woon ik sindsdien in de plebanie, nu het bisschopshuis. Een zorgvuldig proces van bijna tien jaar heeft er toe geleid dat, met volledige instemming van mijn echtgenote Irene, en de na de daarvoor geldende kerkelijke procedure te hebben doorlopen, ons huwelijk is beëindigd. Dit geeft mij de gelegenheid mij te oriënteren op de weg naar het priesterschap, en dus op een andere manier van dienstbaar zijn aan God en Zijn kerk. Deze oriëntatie wordt vanuit Bovendonk en de abdij van Egmond begeleidt en bestaat uit een aantal objectieve toetsingsmomenten, spirituele begeleiding en een verdere verdieping in het priesterlijk dienstwerk, omdat het wezenlijk anders is dan het diaconaat. Het zijn niet voor niets ambten die in de kerk een zelfstandigheid kennen en dus niet inwisselbaar zijn. De titel ‘Laat heb ik u liefgehad’ verwijst dan ook niet zozeer naar een periode in mijn leven waarin ik dit niet zou hebben ervaren, maar naar een stem die mij nu specifiek roept tot een andere ‘way of life’.

Enkelen van u hebben mij in de afgelopen jaren wel eens de vraag naar het priesterschap gesteld. Ik ben daarom blij dat ik dit verlangen nu met u mag delen, ook in de wetenschap dat Irene en mijn dochter Emma inmiddels volop achter mijn keuze staan en mij daarin steunen. De weg van een huwelijk naar het priesterschap komt zelden voor en ik kan mij voorstellen dat dit ook vragen kan oproepen. Ik wil die graag beantwoorden en daarmee aangeven dat het in alle opzichten een beproefde weg is geweest die nu met een verdere verdieping hopelijk mag leiden tot een nieuwe levensinvulling. Ik hoop dat u dit voor mij belangrijke traject wilt begeleiden met uw gebed.

En met deze mededeling begint een nieuw werkjaar voor onze parochie. Met twee prachtige gebouwen waarin wij de eredienst mogen vieren, is het een uitdaging Gods woord ook in deze tijd voor alle mensen van goede wil bereikbaar te houden. In onze beide kerken treffen we mensen aan die op latere leeftijd ‘inhaken’. In de wetenschap dat God ons als eerste liefheeft, nog voor we geboren zijn, mogen we Hem leren liefhebben, ook als wij Hem misschien een periode in ons leven minder hebben toegelaten. Wij hopen ook in dit nieuwe seizoen een gastvrije parochie te zijn om nieuwe mensen welkom te heten en met elkaar getuigenis af te kunnen leggen van het goede! Geloof, hoop en liefde blijven de pijlers waarop we ook in dit nieuwe werkjaar onze gemeenschappen willen bouwen. De pastoor en ik hopen daar samen met u opnieuw onze bijdrage aan te kunnen leveren, dankbaar voor wat zovelen al voor onze gemeenschappen doen!

Eric Fennis, diaken

24 september: Zon op de hellingen… op naar het feest?

[print]

25e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Jesaja 55,6-9

  • Filippenzen 1,20c-24.27a

  • Matteüs 20,1-16a

De zomer is voorbij:
in Zuid Frankrijk ook en daarom wordt het daar nu al
tijd voor de oogst.
De oogst van de vruchten van de druiventuinen op de glooiende hellingen
van zuid en midden Frankrijk die zich koesterden in de zon
waardoor de wijndruiven, nu het herfst wordt, heerlijk gerijpt zijn.

‘Wijngaard’ heet zo’n tuin… dat klinkt plechtig.
Dat klopt want bij een wijngaard hoort vaak een chateau
met een baas die ieder jaar weer trots is op zijn opbrengst.

In de Bijbel is God de baas van het land
en de wijngaard is het beeld van een land waar het goed is,
waar vrede opbloeit en liefde.

De wijngaard is bij uitstek het beeld
van het land van de belofte, het land Israël zelf.
Maar vanaf de zonnige heuvels van Israël zelf
kijken we uit over heel de wereld …
en zo wordt de wijngaard het beeld van heel de aarde
als draagvlak van een nieuwe toekomst, een mogelijke tuin van vrede.

Wie een wijngaard ziet denkt aan de heerlijke wijn die geschonken gaat worden,
aan het feest dat volgt als de opbrengst binnen is
en aan de blijdschap en de vreugde van de feestvierende drinkers.

Daarover spreekt het evangelie van deze zondag
dat ons iedere keer opnieuw voor raadselen stelt.
Iedereen wordt uitgenodigd voor het werk in de wijngaard
om zijn bijdrage te leveren aan de groei van de vruchten
en uiteindelijk aan het grote feest dat na de oogst gevierd kan worden.
Ieders bijdrage is welkom.
Het doet er niet toe hoe laat je ‘bij de club’ komt. Als je maar mee wilt doen.

Je hebt de mensen die van het begin af aan al mogen meedoen aan het werk…
een zegen dat ze de kracht hebben om dat te kunnen doen.

En je hebt er die pas op het laatste moment kunnen antwoorden.
Ze zijn allen waardevol en waar het om het belonen gaat
houdt God geen rekening met onze kleinburgerlijke
fatsoens- en rechtvaardigheidsnormen: iedereen krijgt hetzelfde volle loon.

Een merkwaardige gang van zaken…
maar daarom zo’n goed getuigenis over de eigenzinnige manier waarop God met mensen omgaat.

Ons aardse rechtsgevoel wordt onder kritiek gesteld
het rechtsgevoel van een wereld waar loon naar prestatie geldt
waar succes boven mislukking staat en sterk over zwak regeert?

Wij zouden van de historie van God met de mensen een fraaie klok kunnen maken. Op ieder uur van de dag, op ieder moment van de geschiedenis waren er nieuw mensen die aan het werk togen.
Je zou Abraham een werker van het eerste uur kunnen noemen,
dan op het 3e uur Mozes die het volk uit Egypte met Gods hulp bevrijdde en de opdrachten van de Heer van de wijngaard in de tien geboden zorgvuldiger formuleerde,
op het 6e uur komen David de koning op het 9e de profeten.
Jesus en Zijn volgelingen zijn dan plotseling de werkers van het laatste uur. De eerste christenen lazen de parabel ook zo en pasten hem toe op de relatie christenen/joden.
De christenen waren (toen nog) zo bescheiden zichzelf tot de laatkomers te rekenen. En ze waren dankbaar dat God hen ook opnam in dat grote genadeverbond dat ooit begonnen was bij Abraham, bij uitstek een werker van het eerste uur. Helaas zijn ze dat later anders gaan invullen. Ze gingen zichzelf toen dankzij hun vroomheid en hun ijver als de oude getrouwen bij uitstek beschouwen en keken hautain neer op alle anderen om hen heen.
Het kan geen kwaad de parabel daarom eens weer op de oud christelijke wijze te lezen.
— Je zou de wijzerplaat van de klok ook op andere manieren kunnen invullen denkend aan EEN hele menselijke levensloop. Sommige mensen zijn van kindsaf aan al bij het geloof betrokken en gaan direct aan de slag.
Anderen worden later gewekt en treden als volwassenen tot de kerk toe.
En dan gaat het niet aan om de laatkomers af te schilderen als de mensen die de hele dag nog niets nuttigs hebben gedaan. Ze zijn gewoon nog niet eerder gevraagd, nog niet uitgedaagd om te kiezen terzake van ja en neen en hun bijdrage te leveren als nieuwe bekeerde mensen.

Er is in onze wereld een oneindige reeks motieven
om als ‘eersten’ op ‘laatsten’ neer te kijken:
ze hebben minder geld, minder spieren, hun huidskleur is anders,
hun leeftijd doet zich gelden,
we discrimineren graag op geslacht, op kinderen hebben of niet, op woonplaats,
soms zelfs op kant van de straat, op afkomst, vroomheid, enzovoort enzovoort.

Maar in deze wijngaard waar een feest wordt voorbereid
mag dat allemaal niet gelden.
Voor God zijn alle mensen even waardevol en even uniek.
Ieder mens is voor Hem een unieke eenling.
Ieder mens met zijn eigen dromen en mogelijkheden.
Ieder mens met zijn eigen geheim. Ieder mens levert een eigen bijdrage,
hoe groot of hoe klein ook, dat doet niet ter zake.
God ziet hem of haar staan en waardeert hem of haar overvloedig…
met een in onze ogen hinderlijke extra aandacht voor de kleinen en de laatsten.

Vandaag begint de vredesweek van 2017
We hebben de vorige weken nagedacht over onze intermenselijke verhoudingen,
over het recht op vergeving krijgen en nieuwe kansen.
We hebben gehoord dat het goed is als twee of drie samen zijn en ja, dat de Heer dan bij ons wil wonen.En vandaag hoorden we dan de wonderlijke parabel
waarin ieders levensopdracht ter sprake komt en het loon.

Er is reden tot dankbaarheid,
Hij is goed voor ons hoewel wij het eigenlijk niet verdienen,
Hij is royaal en kijkt niemand bijzonder naar de ogen.
Het loon dat wij krijgen is ieder van ons van harte gegund
maar ….. het is genade.

‘Mijn gedachten zijn niet Uw gedachten’
hoorden we de profeet vandaag zeggen.
Wij horen daarin:
‘mens wees bescheiden, je kunt God toch nooit begrijpen.’
Gelukkig is de boodschap heel wat plezieriger:
het is een soort feestannonce.
De profeet kondigt aan dat God een einde zal maken
aan de akelige ballingschap van Zijn volk in Babel.
En dat terwijl niemand meer op redding rekende.
De profeet wil vandaag over de hoofden
van de kinderen Israëls van toen heen tot ons zeggen:
‘blijf altijd hopen, blijf altijd uitzien naar het onverwachte.’
Dezer dagen opeens een mooi voorbeeld.
Terwijl Noord Korea’s leider en de overspannen TV-dame
ons ophitsen en de Amerikaanse president kwaaier en kwaaier wordt
heeft ze premier van Zuid Korea –het parlement moet het nog goedkeuren-
opeens bedacht om de voedselhulp aan Noord Korea te hervatten!
(die hulp was enkele jaren geleden gestopt uit protest tegen de raketproeven
in het noorden). In plaats van op te hitsen tot haat
een gebaar van hulp: want honger is er in Noord Korea!

Ik vind dat mooi, iemand die durft geloven dat de liefde
het toch kan winnen van de haat
en de vrede het zal winnen van de oorlog
en dat er een goede toekomst is voor ons en onze kinderen
zoals dat zo prachtig verwoord is in een ander evangelie,
dat van de bruiloft van Kana: de beste wijn is voor het laatst bewaard.

Het Nederlandse klimaat leent zich niet zo goed voor de wijnbouw
-in Zuid Limburg lukt het een beetje-
andere projecten zijn er wel.
We hebben een Vredespaleis, Internationale gerechtshoven
maar nog belangrijker zijn de gewone huizen waarin wij wonen.
Wij die weten mogen dat we door God geliefd zijn als wij,
ieder op haar of zijn eigen wijze
onze eigen verantwoordelijkheid durven dragen
en ons inzetten voor onze naasten.

Het loon is – als gezegd- voortreffelijk, en het feest zal geweldig zijn..
de wijn van Zijn liefde zal overvloedig geschonken worden.

Hij zal je nooit teleurstellen:
‘in Te Domine speravi
non confundar in aeternum.’

Hein Jan van Ogtrop, pastoor

3e kerkenveiling: ÉÉNMAAL, ANDERMAAL…….. VERKOCHT!!!

fxt8859De eerste kerkenveiling werd in oktober 2015 gehouden. De bedoeling van de veiling is en was geld inzamelen voor de restauratie en het onderhoud van de kathedraal St.-Bavo. Vrijdag 13 oktober a.s. vindt de 3e editie plaats in het Bisschopshuis (voorheen plebanie) aan de Leidsevaart, ingang de tuin aan het Emmaplein.

Dit jaar hebben de veilingcommissie en directrice van de Koorschool Annemarie van Zoest de handen ineen geslagen en hebben we besloten samen op te trekken om mooie kavels bij elkaar te vinden. Dat betekent dat een deel van de opbrengst voor de restauratie-pot is van de kathedraal en een ander deel voor het Muziekinstituut zal zijn; deze opbrengst zal ook worden besteed aan de reis naar Assisi in 2018.

Evenals vorig jaar zijn er weer veel bedrijven bereid gevonden om een bijdrage te leveren aan de veiling; hetzij door het plaatsen van een advertentie in de catalogus, hetzij door het beschikbaar stellen van goederen of diensten of door een financiële bijdrage. Zo hebben wij bijvoorbeeld in Jan Heideman Meesterbarbier, een hoofdsponsor gevonden.

Inmiddels is de lotenverkoop van start gegaan. Maar u kunt ons ook steunen door:

  • In te schrijven op de “Vinum Sancti Bavonis”; een uitmuntende Valpolicella Ripasso Superiore, à € 75,-/6 fls.
  • In te schrijven voor een bloembollenpakket à € 40,-/doos met zo’n 200 stuks voorjaarsbloeiers, speciaal voor u samengesteld door bloembollen exporteur Kébol in Rijsenhout. (Ook een leuk cadeau of relatiegeschenk).

De inschrijflijsten liggen na de H.Mis op zondag achter in de kerk, maar u kunt ook een bestelling doen door een email te sturen naar clubvan1miljoen@gmail.com met het aantal dozen wijn/bloembollen voorzien van uw naam, adres en telefoonnummer.

Wij houden rekening met (weer) een grote opkomst van personen die naar de veiling komen en een bod uitbrengen op de vele kavels. Vergeet u vooral niet dat u uw bijdrage als gift kunt aftrekken bij uw belastingaangifte! Maar u bent ook van harte welkom als bezoeker en een gezellige avond wilt beleven.

De veilingcatalgus zal omstreeks 1 oktober a.s. verspreid worden en zal dan ook te vinden zijn op www.rkbavo.nl.

Als u een gezellige avond wilt bijwonen, kom dan vooral langs. U bent van harte welkom!

Namens de veilingcommissie,

Bibiana Massaro

17 september: Bijna nieuw jaar?

[print]

24e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Sirach 27,30 – 28,7

  • Romeinen 14,7-9

  • Matteüs 18,21-35

Onlangs keek ik op TV naar de Islamitische Omroep:
“als iemand fouten heeft gemaakt en zich wil bekeren,
is God barmhartig en wijs”
zo luidde het korancitaat dat plechtig gezongen werd.
God is barmhartig en wij!
Onbarmhartig zijn wij en super-kritisch
wij laten elkaar vaak als bakstenen vallen
en vergeten elkaar overeind te helpen
als iemand in de fout gaat.
Kritisch zijn wij tegen iedereen
behalve tegenover ons zelf.
We vergeten dat wij alleen maar overeind kunnen blijven
als anderen ons aanvaarden zoals wij zijn
en ons onze fouten vergeven.

Onze God is een God
die een (onbegrijpelijk) groot vertrouwen in mensen heeft.
Kijk maar naar Petrus.
Eerst -we lazen dat enkele weken terug-
wordt hij tot steenrots verklaard
ondanks zijn zwakheid.
Hij faalt, (en hij krijgt dat ook te horen van Jesus)
maar Jesus gaat verder met hem.
Maar hij blijft falen, hij verloochent Zijn Heer
maar hij wordt na zijn falen
door Jesus die uit de dood is opgestaan
WEER aanvaard:
‘hoed mijn lammeren, hoed mijn schapen.’

De God van Israël die Jesus vertegenwoordigt
is een God die vergeeft en steeds nieuwe kansen aanbiedt.
Maar die dan wel verwacht
dat wij hetzelfde kunnen doen tegenover anderen:
God vergeeft ons… vergeving van onze kant tegenover anderen moet dus.

Het verhaal van vandaag vertelt dat in alle hevigheid.
De Heer wil niet eens praten over de miljoenen
die zijn onrechtvaardige rentmeester er door heeft gejaagd.
De man die zoveel schuld had zou er met geen mogelijkheid in kunnen slagen
al dat geld terug te geven.

De Heer wil er niet eens over praten,
Hij noemt al die miljoenen niet eens schuld maar spreekt over het geleende.
De Heer vergeeft en doet dat van harte.

Van die mens die zo’n overvloedige vergeving ten deel valt
wordt niet eens geëist dat hij plotseling van karakter verandert.
Dat kan hij misschien toch niet.
Van niemand wordt verwacht dat hij volmaakt is ….
we mogen blunderen, humeurig zijn, het niet meer zien zitten,
we mogen niet deugen, altijd maar weer in de fout gaan
MAAR… één ding mag niet: NIET VERGEVEN.

Hoe groot die schuld van de ander tegenover jou in jouw ogen ook lijkt,
hij is niets vergeleken met de schuld
die de mens die eerlijk tegenover God gaat staan draagt,
maar die zich dan tot zijn stomme verbazing
in de zon van Gods genade mag koesteren.

Mensen, ook pausen, bisschoppen en priesters
blijken geen volmaakte mensen te zijn…
wie zonder zonde is werpe de eerste steen.

Voorbeelden van slachtoffers
van onze menselijke drang naar kritiek
zijn er helaas met de regelmaat van de klok te noemen;
kritiek op anderen en verdachtmaking is gemakkelijk
en de schade die toegebracht wordt is er onmiddellijk
ook al is er niets van waar.

Maar, ook al zou er iets van waar zijn
dan is de kilheid waarmee mensen elkaar benaderen
een zeker zo slechte daad als de mogelijke fout
al is kilheid en onbarmhartigheid niet strafbaar.

Het evangelie roept op tot een nieuwe wijze
van medemensen bekijken: ze zijn als jij:
ze schieten te kort -God zal daar over oordelen-
en die is mild.
Kun je dan zo maar wat aan leven
er moet toch vergeven worden?

Neen, ieder mens heeft iedere dag opnieuw
de opdracht tot bekering
iedere dag opnieuw.
En ieder van ons heeft wat dat betreft genoeg aan zijn eigen vrachtje.

Aanstaande donderdag gaat het nieuwe joods jaar beginnen.
De sjofar, de ramshoorn wordt dan geblazen
om iedereen even wakker te schudden
en tot bezinning te brengen over je eigen doen en laten.

Het joods nieuwe jaar begint met de tien geduchte dagen
waarin je je relaties met andere mensen
eens nauwkeurig onder de loep moet nemen:
de laatste daarvan is de grote verzoendag
waarop je proberen moet alles weer goed te maken.

Als je zelf fout zit heb je de plicht om naar anderen toe te gaan
en om vergeving te vragen, tot driemaal toe.
De laatste keer echter heeft de ander een plicht: je te vergeven.

Deze week herdachten we ook de elfde september,
de dag van de ramp in New York zestien jaar terug.

De relaties tussen mensen van oost en west
zijn sindsdien verhard.
Wanhopig word je ervan, als je naar deze grote wereld kijkt!
Er volgden nieuwe aanslagen.
Maar ook kwamen er nieuwe pogingen tot verbetering.
De Islamitische omroep probeert dat
en niet lang geleden kwamen twintig Imams onze kathedraal bezoeken.

Druppels op een gloeiende plaat? Neen,
bouwstenen voor een nieuwe wereld.
Er is een wapen
dat alle akeligheid op de wereld
als sneeuw voor de zon kan doen verdwijnen
dat is het wapen van de liefde.

De liefde die ons oproept tot creativiteit
die ons oproept niemand te kwetsen
de liefde die niet zichzelf zoekt,
nooit pijn doet..die gelooft, hoopt,
die andere mensen nieuwe kansen geeft…

de liefde die Jesus voorleefde
tegenover Zijn apostelen
en allen die Hij ontmoette…
Hij leerde ons bidden:
‘vergeef ons onze schulden
zoals wij vergeven aan onze schuldenaren.
Die worden met name genoemd
omdat hijzelf eerder aan stuntelaars
zijn bevrijdende boodschap had gebracht:
‘je zonden zijn je vergeven’
loop door, leef verder.

Wees eerlijk: ook voor u, ook voor jou
wordt die liefde zichtbaar in mensen
die jou willen bemoedigen, die jou willen troosten,
die jou aanvaarden zoals je bent
en het grote wonder geschiedt ook met enige regelmaat:
sommige mensen houden nog van je ook…
dat is het heerlijkste wat er is.
Dat geeft jouw leven glans, dat geeft jouw leven troost.
en wat geweldig dat wij diezelfde troost
ook aan anderen kunnen geven
door er te zijn voor hen
door ze te aanvaarden zoals ze zijn
door ze te troosten, te bemoedigen, te vergeven,
door ze lief te hebben zoals je zelf bemind bent.

Hein Jan van Ogtrop, pastoor

10 september: Samen kunnen we volhouden

[print]

23e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Ezechiël 33,7-9

  • Romeinen 13,8-10

  • Matteüs 18,15-20

De evangelielezing van deze 23e zondag door het jaar
maakt deel uit van de zogenaamde kerkrede
in het evangelie van Mattheus (Mt. 18).

In het Matteüsevangelie komen vijf van grote redevoeringen voor:
de bergrede (Mt. 5-7) over de grote idealen, de zendingsrede (Mt. 10) waarin de apostelen worden opgejaagd, de parabelrede (Mt. 13) voor alle luisteraars,
de kerkrede (Mt. 18, vandaag aan de orde) en de rede over de laatste dingen (Mt. 23-25). Het gaat hier waarschijnlijk om een bewust gekozen parallel
met de vijf boeken van Mozes. Vandaag dus het begin van de 4e toespraak: de kerkrede.

We worden opgeroepen samen kerk te zijn.
Eendrachtig en ook eerlijk.

Het is op de eerste plaats goed om samen parochie te zijn.
Wat goed is het en heerlijk als broeders en zusters samen zijn….
lezen we in het boek van de psalmen, ‘het is als dauw van de bergen
of als kostelijke honing die druipt in de baard van Aäron.

Op het eerste gehoor een beetje kleverig:
maar toch een beeld van uiterste genoeglijkheid: van rust, van vrede.
ZIET HOE GOED HET IS ALS MENSEN SAMENZIJN
We zijn als mensen geroepen om elkaar op te zoeken:
alleen is maar alleen.
Daarom dat bisschop Zwartkruis
het altijd zo graag had over SAMEN KERK.
Je kunt het niet alleen volhouden.

Ik zie dat jonge mensen graag een beroep doen op de kerk
ze willen er trouwen en zijn dan blij.
Ze zijn geroerd als ze een uitvaart van hun vader, moeder, oma of opa meemaken
ze staan ernstig voor je als ze hun kind laten dopen.

Ik zie dat ouders het aandurven, hun kinderen naar de koorschool te leiden
(ik zeg niet sturen) en het is op de koorschool een vrolijk geheel.
Deze week gaat alles weer van start.
Er zijn leuke kinderen, geïnteresseerde ouders.
We zijn daar blij mee.
Binnenkort gaan we, hopelijk met zeer velen
de startzondag vieren van onze parochieactiviteiten.

Goed dat er toch nog zoiets is als een kerk om mensen op te vangen
fijn dat die mensen hier kunnen komen
om de liturgie mee te maken of om een beroep op ons te doen.
Het is voor de kerk een eretaak hen te helpen
want mensen zijn er om samen op te trekken,
om verantwoordelijk te zijn voor elkaar.

Niet in de zin dat wij elkaar controleren en betuttelen
maar wel zo dat wij elkaar sterken en bewaren
elkaar vertellend dat er EEN is die van ons mensen houdt
die ons graag ziet en ons als Zijn helpers nodig heeft.

Vandaag zegt Jesus een uitspraak die wij vaak citeren,
bij huwelijken en bij dopen:
waar er twee of drie in mijn naam bijeen zijn daar ben ik in hun midden.

‘WAAR TWEE OF DRIE IN MIJN NAAM BIJEEN ZIJN
DAAR BEN IK IN HUN MIDDEN….
dat ervaren gehuwden
die dat met elkaar gaan vormgeven en ervaren:
ze gaan aan het delen:
hun smart— en dan wordt die half
hun vreugde — en dan wordt die dubbel.
Dat geldt ook voor ons als wij samen zingen en bidden.
Je bent samen sterker dan alleen
en je moet het ook bijhouden, je kerklidmaatschap,
want wij zijn wat betreft het volharden in onze idealen,
verantwoordelijk voor elkaar.

We zijn ook als het niet lukt
verantwoordelijk voor elkaar.

Vandaag gaat het in het evangelie uitdrukkelijk over onze fouten
en hoe daarmee om te gaan.
Het komt neer op samen de bokken die wij schieten te bespreken;
en niet alles alleen maar aan God over te laten.

Gemakkelijk zeggen wij: God vergeeft ons wel
maar het is wel zaak om voor we dat zeggen
eerst zelf aan de gang te gaan
om te proberen onze relaties beter te maken,
anders gezegd: ons bekeren.

Rabbi Boenam:
´De grote schuld van de mens is niet de zonden die hij begaat,
-de verzoeking is sterk en zijn kracht maar klein ! –
de grote schuld van de mens is,
dat hij ieder moment kan omkeren en het niet doet.

Dat kan ik zelf niet alleen, daar heb ik andere mensen voor nodig
en als het al zin heeft om over God te spreken,
dan kan dat nooit achter de rug van mensen om.

Daarover hoorden we uitdrukkelijk spreken
in het evangelie…
er wordt verteld hoe je iemand moet wijzen
op zijn fouten, zijn zonde.

En dat is nou net een terrein
waar wij niet zo goed raad mee weten.
Ik schaamde mij wel een beetje
toen in de oude Bavo na het oecumenische middaggebed
eens iemand tegen mij zei:
Wat goed dat jullie in de kerk de biecht hebben.
Je bent dan niet alleen met je fouten en kunt ze uitspreken.

Hadden wij de biecht maar meer zo gezien en beleefd:
een zegenrijk sacrament:
De biecht op zichzelf is zo gek nog niet:
de biecht kan je bevrijden van schuldcomplexen
en jou persoonlijk nieuwe kansen geven.

Mij gaat het er nu om, eens uitdrukkelijk vast te stellen
dat we elkaar nodig hebben.
Ook om onze fouten samen te overwegen
-zoals het evangelie van vandaag zegt-
maar vooral om samen te horen dat we toch verder kunnen
als we alles doen om ze op te lossen.

Daarom heet de biecht tegenwoordig: ‘sacrament van de verzoening’
dat staat voor: het geloof in God belijden die iets,
neen die alles in de mensen blijft zien.
Zo worden wij uitgenodigd in het voetspoor te gaan
van Jesus die de mensen oproept uit de kringloop
van wantrouwen en haat te ontsnappen.

Het lijkt gekkenwerk die oude idealen te koesteren
maar het is volgens mij de enige mogelijkheid om de wereld te redden.
Het blijven koesteren van grote idealen
waarvan de vervulling verder weg lijkt dan ooit is een grote uitdaging.
Kijk hoe hoog de nood van de mensheid gestegen is.
Kijk hoe moeilijk het is het wantrouwen tussen de mensen te slopen.
Maar zie tegelijkertijd ook hoeveel mensen zoeken naar zingeving.
Kerken zijn nodiger dan ooit.

Bidden we voor deze arme wereld
waar we zelf deel van uitmaken
maar blijft u in `s hemelsnaam regelmatig hier komen
we kunnen het woord dat ons wordt doorgegeven
en het sacrament dat ons wordt aangereikt, niet missen.

Het is niet erg als wij niet aan onze idealen toekomen
als we fouten maken en wij zelf aan de vervulling ervan niet toekomen
maar het is wel erg als wij inzakken in lusteloosheid…
van de kleine bijdragen van ieder van ons
aan de opbouw van Gods nieuwe wereld
hangt de toekomst van deze aarde af.
Paulus zegt dat in zijn brief aan de christen van Rome
op een onnavolgbare manier:
zorg dat gij niemand iets schuldig zijt.
Uw enige schuld aan de ander blijve de onderlinge liefde.

Zo zij het AMEN

Hein Jan van Ogtrop, pastoor