• Leidsevaart 146
  • 023 - 532 30 77
  • info@rkbavo.nl
2017_Veilingcatalogus_def-01 crop

All posts by Maarten Kools

3e kerkenveiling: Veilingcatalogus

2017_Veilingcatalogus_def-01Over twee weken is het zover, dan zal, in samenwerking met de Koorschool, de derde kerkenveiling plaatsvinden. Er zijn ook dit jaar weer vele mooie kavels beschikbaar mede dankzij onze hoofdsponsor Jan Heideman Meesterbarbier. Wij nodigen u uit om eens rustig de catalogus al eens door te nemen.

U kunt de catalogus in PDF formaat downloaden. Om de catalogus in te zien heeft u Adobe Acrobat Reader nodig.

 

 

 

 

Feestelijk Bavo weekend

3b5ae8b3d3In het weekend van 30 september / 1 oktober wordt feestelijk het patroonsfeest gevierd van het bisdom Haarlem-Amsterdam en van de Haarlemse Kathedraal.

Concert

De feestelijkheden beginnen op zaterdag 30 september met het slotconcert van de orgelserie in de Kathedraal. Titulair organist Ton van Eck en de Bavocantorij van het Kathedrale Koor zullen dit concert verzorgen met o.a. werken van Andriessen en De Klerk. Dit concert markeert eveneens de sluiting van het Andriessen/De Klerk festival. Het concert in de Kathedraal begint om 15.00 uur en de toegang is gratis.

Twee bisschoppen en een bijzonder koor

Op zondag 1 oktober zijn de beide bisschoppen, Mgr. J. Punt en Mgr. J. Hendriks, in de Kathedraal aanwezig voor de liturgische viering van het Bavofeest. Dit jaar wordt de eucharistieviering muzikaal opgeluisterd door de Singknaben van de St. Ursenkathedraal uit Solothurn (Zwitserland) Dit bekende jongenskoor is eerder in Haarlem geweest en staan in een lange traditie van 1200 jaar. Daarmee zijn ze het oudste en meest bekende jongenskoor van Zwitserland. Zij zullen aansluitend aan de viering nog een klein concert verzorgen.

De viering in de Kathedraal begint om 10.00 uur en u kunt de orde van dienst vinden op www.rkbavo.nl

‘Laat heb ik u lief gekregen…’

eric fennisDeze tekst is van de kerkvader Augustinus en prijkt als titel op een boek van de voormalige rector van de priesteropleiding in Bovendonk Mgr. M. Ham. Deze opleiding verzorgt al jaren de vorming van mannen die op latere leeftijd de roeping tot het priesterschap willen onderzoeken. En in dit boek worden hele specifieke thema’s behandeld over hoe het is om, bijvoorbeeld na een maatschappelijke carrière, het verlies van een echtgenote of de ontbinding van een huwelijk, te onderzoeken of een roeping tot het priesterschap als nieuwe levensvervulling tot de mogelijkheden kan behoren. Ik heb dit boek de afgelopen jaren meerdere keren gelezen en niet zonder reden.

Al sinds 2008 mag ik als diaken, naast mijn werk voor het bisdom, actief zijn in het pastoraat van onze parochie en woon ik sindsdien in de plebanie, nu het bisschopshuis. Een zorgvuldig proces van bijna tien jaar heeft er toe geleid dat, met volledige instemming van mijn echtgenote Irene, en de na de daarvoor geldende kerkelijke procedure te hebben doorlopen, ons huwelijk is beëindigd. Dit geeft mij de gelegenheid mij te oriënteren op de weg naar het priesterschap, en dus op een andere manier van dienstbaar zijn aan God en Zijn kerk. Deze oriëntatie wordt vanuit Bovendonk en de abdij van Egmond begeleidt en bestaat uit een aantal objectieve toetsingsmomenten, spirituele begeleiding en een verdere verdieping in het priesterlijk dienstwerk, omdat het wezenlijk anders is dan het diaconaat. Het zijn niet voor niets ambten die in de kerk een zelfstandigheid kennen en dus niet inwisselbaar zijn. De titel ‘Laat heb ik u liefgehad’ verwijst dan ook niet zozeer naar een periode in mijn leven waarin ik dit niet zou hebben ervaren, maar naar een stem die mij nu specifiek roept tot een andere ‘way of life’.

Enkelen van u hebben mij in de afgelopen jaren wel eens de vraag naar het priesterschap gesteld. Ik ben daarom blij dat ik dit verlangen nu met u mag delen, ook in de wetenschap dat Irene en mijn dochter Emma inmiddels volop achter mijn keuze staan en mij daarin steunen. De weg van een huwelijk naar het priesterschap komt zelden voor en ik kan mij voorstellen dat dit ook vragen kan oproepen. Ik wil die graag beantwoorden en daarmee aangeven dat het in alle opzichten een beproefde weg is geweest die nu met een verdere verdieping hopelijk mag leiden tot een nieuwe levensinvulling. Ik hoop dat u dit voor mij belangrijke traject wilt begeleiden met uw gebed.

En met deze mededeling begint een nieuw werkjaar voor onze parochie. Met twee prachtige gebouwen waarin wij de eredienst mogen vieren, is het een uitdaging Gods woord ook in deze tijd voor alle mensen van goede wil bereikbaar te houden. In onze beide kerken treffen we mensen aan die op latere leeftijd ‘inhaken’. In de wetenschap dat God ons als eerste liefheeft, nog voor we geboren zijn, mogen we Hem leren liefhebben, ook als wij Hem misschien een periode in ons leven minder hebben toegelaten. Wij hopen ook in dit nieuwe seizoen een gastvrije parochie te zijn om nieuwe mensen welkom te heten en met elkaar getuigenis af te kunnen leggen van het goede! Geloof, hoop en liefde blijven de pijlers waarop we ook in dit nieuwe werkjaar onze gemeenschappen willen bouwen. De pastoor en ik hopen daar samen met u opnieuw onze bijdrage aan te kunnen leveren, dankbaar voor wat zovelen al voor onze gemeenschappen doen!

Eric Fennis, diaken

24 september: Zon op de hellingen… op naar het feest?

[print]

25e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Jesaja 55,6-9

  • Filippenzen 1,20c-24.27a

  • Matteüs 20,1-16a

De zomer is voorbij:
in Zuid Frankrijk ook en daarom wordt het daar nu al
tijd voor de oogst.
De oogst van de vruchten van de druiventuinen op de glooiende hellingen
van zuid en midden Frankrijk die zich koesterden in de zon
waardoor de wijndruiven, nu het herfst wordt, heerlijk gerijpt zijn.

‘Wijngaard’ heet zo’n tuin… dat klinkt plechtig.
Dat klopt want bij een wijngaard hoort vaak een chateau
met een baas die ieder jaar weer trots is op zijn opbrengst.

In de Bijbel is God de baas van het land
en de wijngaard is het beeld van een land waar het goed is,
waar vrede opbloeit en liefde.

De wijngaard is bij uitstek het beeld
van het land van de belofte, het land Israël zelf.
Maar vanaf de zonnige heuvels van Israël zelf
kijken we uit over heel de wereld …
en zo wordt de wijngaard het beeld van heel de aarde
als draagvlak van een nieuwe toekomst, een mogelijke tuin van vrede.

Wie een wijngaard ziet denkt aan de heerlijke wijn die geschonken gaat worden,
aan het feest dat volgt als de opbrengst binnen is
en aan de blijdschap en de vreugde van de feestvierende drinkers.

Daarover spreekt het evangelie van deze zondag
dat ons iedere keer opnieuw voor raadselen stelt.
Iedereen wordt uitgenodigd voor het werk in de wijngaard
om zijn bijdrage te leveren aan de groei van de vruchten
en uiteindelijk aan het grote feest dat na de oogst gevierd kan worden.
Ieders bijdrage is welkom.
Het doet er niet toe hoe laat je ‘bij de club’ komt. Als je maar mee wilt doen.

Je hebt de mensen die van het begin af aan al mogen meedoen aan het werk…
een zegen dat ze de kracht hebben om dat te kunnen doen.

En je hebt er die pas op het laatste moment kunnen antwoorden.
Ze zijn allen waardevol en waar het om het belonen gaat
houdt God geen rekening met onze kleinburgerlijke
fatsoens- en rechtvaardigheidsnormen: iedereen krijgt hetzelfde volle loon.

Een merkwaardige gang van zaken…
maar daarom zo’n goed getuigenis over de eigenzinnige manier waarop God met mensen omgaat.

Ons aardse rechtsgevoel wordt onder kritiek gesteld
het rechtsgevoel van een wereld waar loon naar prestatie geldt
waar succes boven mislukking staat en sterk over zwak regeert?

Wij zouden van de historie van God met de mensen een fraaie klok kunnen maken. Op ieder uur van de dag, op ieder moment van de geschiedenis waren er nieuw mensen die aan het werk togen.
Je zou Abraham een werker van het eerste uur kunnen noemen,
dan op het 3e uur Mozes die het volk uit Egypte met Gods hulp bevrijdde en de opdrachten van de Heer van de wijngaard in de tien geboden zorgvuldiger formuleerde,
op het 6e uur komen David de koning op het 9e de profeten.
Jesus en Zijn volgelingen zijn dan plotseling de werkers van het laatste uur. De eerste christenen lazen de parabel ook zo en pasten hem toe op de relatie christenen/joden.
De christenen waren (toen nog) zo bescheiden zichzelf tot de laatkomers te rekenen. En ze waren dankbaar dat God hen ook opnam in dat grote genadeverbond dat ooit begonnen was bij Abraham, bij uitstek een werker van het eerste uur. Helaas zijn ze dat later anders gaan invullen. Ze gingen zichzelf toen dankzij hun vroomheid en hun ijver als de oude getrouwen bij uitstek beschouwen en keken hautain neer op alle anderen om hen heen.
Het kan geen kwaad de parabel daarom eens weer op de oud christelijke wijze te lezen.
— Je zou de wijzerplaat van de klok ook op andere manieren kunnen invullen denkend aan EEN hele menselijke levensloop. Sommige mensen zijn van kindsaf aan al bij het geloof betrokken en gaan direct aan de slag.
Anderen worden later gewekt en treden als volwassenen tot de kerk toe.
En dan gaat het niet aan om de laatkomers af te schilderen als de mensen die de hele dag nog niets nuttigs hebben gedaan. Ze zijn gewoon nog niet eerder gevraagd, nog niet uitgedaagd om te kiezen terzake van ja en neen en hun bijdrage te leveren als nieuwe bekeerde mensen.

Er is in onze wereld een oneindige reeks motieven
om als ‘eersten’ op ‘laatsten’ neer te kijken:
ze hebben minder geld, minder spieren, hun huidskleur is anders,
hun leeftijd doet zich gelden,
we discrimineren graag op geslacht, op kinderen hebben of niet, op woonplaats,
soms zelfs op kant van de straat, op afkomst, vroomheid, enzovoort enzovoort.

Maar in deze wijngaard waar een feest wordt voorbereid
mag dat allemaal niet gelden.
Voor God zijn alle mensen even waardevol en even uniek.
Ieder mens is voor Hem een unieke eenling.
Ieder mens met zijn eigen dromen en mogelijkheden.
Ieder mens met zijn eigen geheim. Ieder mens levert een eigen bijdrage,
hoe groot of hoe klein ook, dat doet niet ter zake.
God ziet hem of haar staan en waardeert hem of haar overvloedig…
met een in onze ogen hinderlijke extra aandacht voor de kleinen en de laatsten.

Vandaag begint de vredesweek van 2017
We hebben de vorige weken nagedacht over onze intermenselijke verhoudingen,
over het recht op vergeving krijgen en nieuwe kansen.
We hebben gehoord dat het goed is als twee of drie samen zijn en ja, dat de Heer dan bij ons wil wonen.En vandaag hoorden we dan de wonderlijke parabel
waarin ieders levensopdracht ter sprake komt en het loon.

Er is reden tot dankbaarheid,
Hij is goed voor ons hoewel wij het eigenlijk niet verdienen,
Hij is royaal en kijkt niemand bijzonder naar de ogen.
Het loon dat wij krijgen is ieder van ons van harte gegund
maar ….. het is genade.

‘Mijn gedachten zijn niet Uw gedachten’
hoorden we de profeet vandaag zeggen.
Wij horen daarin:
‘mens wees bescheiden, je kunt God toch nooit begrijpen.’
Gelukkig is de boodschap heel wat plezieriger:
het is een soort feestannonce.
De profeet kondigt aan dat God een einde zal maken
aan de akelige ballingschap van Zijn volk in Babel.
En dat terwijl niemand meer op redding rekende.
De profeet wil vandaag over de hoofden
van de kinderen Israëls van toen heen tot ons zeggen:
‘blijf altijd hopen, blijf altijd uitzien naar het onverwachte.’
Dezer dagen opeens een mooi voorbeeld.
Terwijl Noord Korea’s leider en de overspannen TV-dame
ons ophitsen en de Amerikaanse president kwaaier en kwaaier wordt
heeft ze premier van Zuid Korea –het parlement moet het nog goedkeuren-
opeens bedacht om de voedselhulp aan Noord Korea te hervatten!
(die hulp was enkele jaren geleden gestopt uit protest tegen de raketproeven
in het noorden). In plaats van op te hitsen tot haat
een gebaar van hulp: want honger is er in Noord Korea!

Ik vind dat mooi, iemand die durft geloven dat de liefde
het toch kan winnen van de haat
en de vrede het zal winnen van de oorlog
en dat er een goede toekomst is voor ons en onze kinderen
zoals dat zo prachtig verwoord is in een ander evangelie,
dat van de bruiloft van Kana: de beste wijn is voor het laatst bewaard.

Het Nederlandse klimaat leent zich niet zo goed voor de wijnbouw
-in Zuid Limburg lukt het een beetje-
andere projecten zijn er wel.
We hebben een Vredespaleis, Internationale gerechtshoven
maar nog belangrijker zijn de gewone huizen waarin wij wonen.
Wij die weten mogen dat we door God geliefd zijn als wij,
ieder op haar of zijn eigen wijze
onze eigen verantwoordelijkheid durven dragen
en ons inzetten voor onze naasten.

Het loon is – als gezegd- voortreffelijk, en het feest zal geweldig zijn..
de wijn van Zijn liefde zal overvloedig geschonken worden.

Hij zal je nooit teleurstellen:
‘in Te Domine speravi
non confundar in aeternum.’

Hein Jan van Ogtrop, pastoor

3e kerkenveiling: ÉÉNMAAL, ANDERMAAL…….. VERKOCHT!!!

fxt8859De eerste kerkenveiling werd in oktober 2015 gehouden. De bedoeling van de veiling is en was geld inzamelen voor de restauratie en het onderhoud van de kathedraal St.-Bavo. Vrijdag 13 oktober a.s. vindt de 3e editie plaats in het Bisschopshuis (voorheen plebanie) aan de Leidsevaart, ingang de tuin aan het Emmaplein.

Dit jaar hebben de veilingcommissie en directrice van de Koorschool Annemarie van Zoest de handen ineen geslagen en hebben we besloten samen op te trekken om mooie kavels bij elkaar te vinden. Dat betekent dat een deel van de opbrengst voor de restauratie-pot is van de kathedraal en een ander deel voor het Muziekinstituut zal zijn; deze opbrengst zal ook worden besteed aan de reis naar Assisi in 2018.

Evenals vorig jaar zijn er weer veel bedrijven bereid gevonden om een bijdrage te leveren aan de veiling; hetzij door het plaatsen van een advertentie in de catalogus, hetzij door het beschikbaar stellen van goederen of diensten of door een financiële bijdrage. Zo hebben wij bijvoorbeeld in Jan Heideman Meesterbarbier, een hoofdsponsor gevonden.

Inmiddels is de lotenverkoop van start gegaan. Maar u kunt ons ook steunen door:

  • In te schrijven op de “Vinum Sancti Bavonis”; een uitmuntende Valpolicella Ripasso Superiore, à € 75,-/6 fls.
  • In te schrijven voor een bloembollenpakket à € 40,-/doos met zo’n 200 stuks voorjaarsbloeiers, speciaal voor u samengesteld door bloembollen exporteur Kébol in Rijsenhout. (Ook een leuk cadeau of relatiegeschenk).

De inschrijflijsten liggen na de H.Mis op zondag achter in de kerk, maar u kunt ook een bestelling doen door een email te sturen naar clubvan1miljoen@gmail.com met het aantal dozen wijn/bloembollen voorzien van uw naam, adres en telefoonnummer.

Wij houden rekening met (weer) een grote opkomst van personen die naar de veiling komen en een bod uitbrengen op de vele kavels. Vergeet u vooral niet dat u uw bijdrage als gift kunt aftrekken bij uw belastingaangifte! Maar u bent ook van harte welkom als bezoeker en een gezellige avond wilt beleven.

De veilingcatalgus zal omstreeks 1 oktober a.s. verspreid worden en zal dan ook te vinden zijn op www.rkbavo.nl.

Als u een gezellige avond wilt bijwonen, kom dan vooral langs. U bent van harte welkom!

Namens de veilingcommissie,

Bibiana Massaro

17 september: Bijna nieuw jaar?

[print]

24e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Sirach 27,30 – 28,7

  • Romeinen 14,7-9

  • Matteüs 18,21-35

Onlangs keek ik op TV naar de Islamitische Omroep:
“als iemand fouten heeft gemaakt en zich wil bekeren,
is God barmhartig en wijs”
zo luidde het korancitaat dat plechtig gezongen werd.
God is barmhartig en wij!
Onbarmhartig zijn wij en super-kritisch
wij laten elkaar vaak als bakstenen vallen
en vergeten elkaar overeind te helpen
als iemand in de fout gaat.
Kritisch zijn wij tegen iedereen
behalve tegenover ons zelf.
We vergeten dat wij alleen maar overeind kunnen blijven
als anderen ons aanvaarden zoals wij zijn
en ons onze fouten vergeven.

Onze God is een God
die een (onbegrijpelijk) groot vertrouwen in mensen heeft.
Kijk maar naar Petrus.
Eerst -we lazen dat enkele weken terug-
wordt hij tot steenrots verklaard
ondanks zijn zwakheid.
Hij faalt, (en hij krijgt dat ook te horen van Jesus)
maar Jesus gaat verder met hem.
Maar hij blijft falen, hij verloochent Zijn Heer
maar hij wordt na zijn falen
door Jesus die uit de dood is opgestaan
WEER aanvaard:
‘hoed mijn lammeren, hoed mijn schapen.’

De God van Israël die Jesus vertegenwoordigt
is een God die vergeeft en steeds nieuwe kansen aanbiedt.
Maar die dan wel verwacht
dat wij hetzelfde kunnen doen tegenover anderen:
God vergeeft ons… vergeving van onze kant tegenover anderen moet dus.

Het verhaal van vandaag vertelt dat in alle hevigheid.
De Heer wil niet eens praten over de miljoenen
die zijn onrechtvaardige rentmeester er door heeft gejaagd.
De man die zoveel schuld had zou er met geen mogelijkheid in kunnen slagen
al dat geld terug te geven.

De Heer wil er niet eens over praten,
Hij noemt al die miljoenen niet eens schuld maar spreekt over het geleende.
De Heer vergeeft en doet dat van harte.

Van die mens die zo’n overvloedige vergeving ten deel valt
wordt niet eens geëist dat hij plotseling van karakter verandert.
Dat kan hij misschien toch niet.
Van niemand wordt verwacht dat hij volmaakt is ….
we mogen blunderen, humeurig zijn, het niet meer zien zitten,
we mogen niet deugen, altijd maar weer in de fout gaan
MAAR… één ding mag niet: NIET VERGEVEN.

Hoe groot die schuld van de ander tegenover jou in jouw ogen ook lijkt,
hij is niets vergeleken met de schuld
die de mens die eerlijk tegenover God gaat staan draagt,
maar die zich dan tot zijn stomme verbazing
in de zon van Gods genade mag koesteren.

Mensen, ook pausen, bisschoppen en priesters
blijken geen volmaakte mensen te zijn…
wie zonder zonde is werpe de eerste steen.

Voorbeelden van slachtoffers
van onze menselijke drang naar kritiek
zijn er helaas met de regelmaat van de klok te noemen;
kritiek op anderen en verdachtmaking is gemakkelijk
en de schade die toegebracht wordt is er onmiddellijk
ook al is er niets van waar.

Maar, ook al zou er iets van waar zijn
dan is de kilheid waarmee mensen elkaar benaderen
een zeker zo slechte daad als de mogelijke fout
al is kilheid en onbarmhartigheid niet strafbaar.

Het evangelie roept op tot een nieuwe wijze
van medemensen bekijken: ze zijn als jij:
ze schieten te kort -God zal daar over oordelen-
en die is mild.
Kun je dan zo maar wat aan leven
er moet toch vergeven worden?

Neen, ieder mens heeft iedere dag opnieuw
de opdracht tot bekering
iedere dag opnieuw.
En ieder van ons heeft wat dat betreft genoeg aan zijn eigen vrachtje.

Aanstaande donderdag gaat het nieuwe joods jaar beginnen.
De sjofar, de ramshoorn wordt dan geblazen
om iedereen even wakker te schudden
en tot bezinning te brengen over je eigen doen en laten.

Het joods nieuwe jaar begint met de tien geduchte dagen
waarin je je relaties met andere mensen
eens nauwkeurig onder de loep moet nemen:
de laatste daarvan is de grote verzoendag
waarop je proberen moet alles weer goed te maken.

Als je zelf fout zit heb je de plicht om naar anderen toe te gaan
en om vergeving te vragen, tot driemaal toe.
De laatste keer echter heeft de ander een plicht: je te vergeven.

Deze week herdachten we ook de elfde september,
de dag van de ramp in New York zestien jaar terug.

De relaties tussen mensen van oost en west
zijn sindsdien verhard.
Wanhopig word je ervan, als je naar deze grote wereld kijkt!
Er volgden nieuwe aanslagen.
Maar ook kwamen er nieuwe pogingen tot verbetering.
De Islamitische omroep probeert dat
en niet lang geleden kwamen twintig Imams onze kathedraal bezoeken.

Druppels op een gloeiende plaat? Neen,
bouwstenen voor een nieuwe wereld.
Er is een wapen
dat alle akeligheid op de wereld
als sneeuw voor de zon kan doen verdwijnen
dat is het wapen van de liefde.

De liefde die ons oproept tot creativiteit
die ons oproept niemand te kwetsen
de liefde die niet zichzelf zoekt,
nooit pijn doet..die gelooft, hoopt,
die andere mensen nieuwe kansen geeft…

de liefde die Jesus voorleefde
tegenover Zijn apostelen
en allen die Hij ontmoette…
Hij leerde ons bidden:
‘vergeef ons onze schulden
zoals wij vergeven aan onze schuldenaren.
Die worden met name genoemd
omdat hijzelf eerder aan stuntelaars
zijn bevrijdende boodschap had gebracht:
‘je zonden zijn je vergeven’
loop door, leef verder.

Wees eerlijk: ook voor u, ook voor jou
wordt die liefde zichtbaar in mensen
die jou willen bemoedigen, die jou willen troosten,
die jou aanvaarden zoals je bent
en het grote wonder geschiedt ook met enige regelmaat:
sommige mensen houden nog van je ook…
dat is het heerlijkste wat er is.
Dat geeft jouw leven glans, dat geeft jouw leven troost.
en wat geweldig dat wij diezelfde troost
ook aan anderen kunnen geven
door er te zijn voor hen
door ze te aanvaarden zoals ze zijn
door ze te troosten, te bemoedigen, te vergeven,
door ze lief te hebben zoals je zelf bemind bent.

Hein Jan van Ogtrop, pastoor

10 september: Samen kunnen we volhouden

[print]

23e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Ezechiël 33,7-9

  • Romeinen 13,8-10

  • Matteüs 18,15-20

De evangelielezing van deze 23e zondag door het jaar
maakt deel uit van de zogenaamde kerkrede
in het evangelie van Mattheus (Mt. 18).

In het Matteüsevangelie komen vijf van grote redevoeringen voor:
de bergrede (Mt. 5-7) over de grote idealen, de zendingsrede (Mt. 10) waarin de apostelen worden opgejaagd, de parabelrede (Mt. 13) voor alle luisteraars,
de kerkrede (Mt. 18, vandaag aan de orde) en de rede over de laatste dingen (Mt. 23-25). Het gaat hier waarschijnlijk om een bewust gekozen parallel
met de vijf boeken van Mozes. Vandaag dus het begin van de 4e toespraak: de kerkrede.

We worden opgeroepen samen kerk te zijn.
Eendrachtig en ook eerlijk.

Het is op de eerste plaats goed om samen parochie te zijn.
Wat goed is het en heerlijk als broeders en zusters samen zijn….
lezen we in het boek van de psalmen, ‘het is als dauw van de bergen
of als kostelijke honing die druipt in de baard van Aäron.

Op het eerste gehoor een beetje kleverig:
maar toch een beeld van uiterste genoeglijkheid: van rust, van vrede.
ZIET HOE GOED HET IS ALS MENSEN SAMENZIJN
We zijn als mensen geroepen om elkaar op te zoeken:
alleen is maar alleen.
Daarom dat bisschop Zwartkruis
het altijd zo graag had over SAMEN KERK.
Je kunt het niet alleen volhouden.

Ik zie dat jonge mensen graag een beroep doen op de kerk
ze willen er trouwen en zijn dan blij.
Ze zijn geroerd als ze een uitvaart van hun vader, moeder, oma of opa meemaken
ze staan ernstig voor je als ze hun kind laten dopen.

Ik zie dat ouders het aandurven, hun kinderen naar de koorschool te leiden
(ik zeg niet sturen) en het is op de koorschool een vrolijk geheel.
Deze week gaat alles weer van start.
Er zijn leuke kinderen, geïnteresseerde ouders.
We zijn daar blij mee.
Binnenkort gaan we, hopelijk met zeer velen
de startzondag vieren van onze parochieactiviteiten.

Goed dat er toch nog zoiets is als een kerk om mensen op te vangen
fijn dat die mensen hier kunnen komen
om de liturgie mee te maken of om een beroep op ons te doen.
Het is voor de kerk een eretaak hen te helpen
want mensen zijn er om samen op te trekken,
om verantwoordelijk te zijn voor elkaar.

Niet in de zin dat wij elkaar controleren en betuttelen
maar wel zo dat wij elkaar sterken en bewaren
elkaar vertellend dat er EEN is die van ons mensen houdt
die ons graag ziet en ons als Zijn helpers nodig heeft.

Vandaag zegt Jesus een uitspraak die wij vaak citeren,
bij huwelijken en bij dopen:
waar er twee of drie in mijn naam bijeen zijn daar ben ik in hun midden.

‘WAAR TWEE OF DRIE IN MIJN NAAM BIJEEN ZIJN
DAAR BEN IK IN HUN MIDDEN….
dat ervaren gehuwden
die dat met elkaar gaan vormgeven en ervaren:
ze gaan aan het delen:
hun smart— en dan wordt die half
hun vreugde — en dan wordt die dubbel.
Dat geldt ook voor ons als wij samen zingen en bidden.
Je bent samen sterker dan alleen
en je moet het ook bijhouden, je kerklidmaatschap,
want wij zijn wat betreft het volharden in onze idealen,
verantwoordelijk voor elkaar.

We zijn ook als het niet lukt
verantwoordelijk voor elkaar.

Vandaag gaat het in het evangelie uitdrukkelijk over onze fouten
en hoe daarmee om te gaan.
Het komt neer op samen de bokken die wij schieten te bespreken;
en niet alles alleen maar aan God over te laten.

Gemakkelijk zeggen wij: God vergeeft ons wel
maar het is wel zaak om voor we dat zeggen
eerst zelf aan de gang te gaan
om te proberen onze relaties beter te maken,
anders gezegd: ons bekeren.

Rabbi Boenam:
´De grote schuld van de mens is niet de zonden die hij begaat,
-de verzoeking is sterk en zijn kracht maar klein ! –
de grote schuld van de mens is,
dat hij ieder moment kan omkeren en het niet doet.

Dat kan ik zelf niet alleen, daar heb ik andere mensen voor nodig
en als het al zin heeft om over God te spreken,
dan kan dat nooit achter de rug van mensen om.

Daarover hoorden we uitdrukkelijk spreken
in het evangelie…
er wordt verteld hoe je iemand moet wijzen
op zijn fouten, zijn zonde.

En dat is nou net een terrein
waar wij niet zo goed raad mee weten.
Ik schaamde mij wel een beetje
toen in de oude Bavo na het oecumenische middaggebed
eens iemand tegen mij zei:
Wat goed dat jullie in de kerk de biecht hebben.
Je bent dan niet alleen met je fouten en kunt ze uitspreken.

Hadden wij de biecht maar meer zo gezien en beleefd:
een zegenrijk sacrament:
De biecht op zichzelf is zo gek nog niet:
de biecht kan je bevrijden van schuldcomplexen
en jou persoonlijk nieuwe kansen geven.

Mij gaat het er nu om, eens uitdrukkelijk vast te stellen
dat we elkaar nodig hebben.
Ook om onze fouten samen te overwegen
-zoals het evangelie van vandaag zegt-
maar vooral om samen te horen dat we toch verder kunnen
als we alles doen om ze op te lossen.

Daarom heet de biecht tegenwoordig: ‘sacrament van de verzoening’
dat staat voor: het geloof in God belijden die iets,
neen die alles in de mensen blijft zien.
Zo worden wij uitgenodigd in het voetspoor te gaan
van Jesus die de mensen oproept uit de kringloop
van wantrouwen en haat te ontsnappen.

Het lijkt gekkenwerk die oude idealen te koesteren
maar het is volgens mij de enige mogelijkheid om de wereld te redden.
Het blijven koesteren van grote idealen
waarvan de vervulling verder weg lijkt dan ooit is een grote uitdaging.
Kijk hoe hoog de nood van de mensheid gestegen is.
Kijk hoe moeilijk het is het wantrouwen tussen de mensen te slopen.
Maar zie tegelijkertijd ook hoeveel mensen zoeken naar zingeving.
Kerken zijn nodiger dan ooit.

Bidden we voor deze arme wereld
waar we zelf deel van uitmaken
maar blijft u in `s hemelsnaam regelmatig hier komen
we kunnen het woord dat ons wordt doorgegeven
en het sacrament dat ons wordt aangereikt, niet missen.

Het is niet erg als wij niet aan onze idealen toekomen
als we fouten maken en wij zelf aan de vervulling ervan niet toekomen
maar het is wel erg als wij inzakken in lusteloosheid…
van de kleine bijdragen van ieder van ons
aan de opbouw van Gods nieuwe wereld
hangt de toekomst van deze aarde af.
Paulus zegt dat in zijn brief aan de christen van Rome
op een onnavolgbare manier:
zorg dat gij niemand iets schuldig zijt.
Uw enige schuld aan de ander blijve de onderlinge liefde.

Zo zij het AMEN

Hein Jan van Ogtrop, pastoor

3 september: Een nieuwe uitdaging!

[print]

22e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Jeremia 20,7-9

  • Romeinen 12,1-2

  • Matteüs 16,21-27

Als Jesus aan zijn vrienden uit gaat leggen wat Hem te wachten staat
als Hij zijn zending consequent gaat volgen,
door duidelijk te verklaren dat Hij gemarteld gaat worden,
is Petrus, die eerst zo dapper zei: ‘JIJ BENT DE ZOON VAN GOD’
en als de kippen bij om te zeggen: DAT NOOIT.
Met de beste bedoelingen denk ik roept hij uit:
‘DAT MAG U NOOIT OVERKOMEN’…
Ja: hij haalt er zelfs heel vroom Onze Lieve Heer bij:
‘dat verhoede God’ zegt Petrus…
als goede vertegenwoordiger van alle mensen met zogenaamd gezond verstand.

En dan komt het.
Jesus reactie is niet: ‘leuk dat je zo bezorgd voor mij bent’
maar: ‘ga weg van mij Satan.’

Het is wel frappant dat we deze hele scene
over Petrus als tegenwerker van Jesus
zo vlak na Petrus’ benoeming tot Paus
(waarover wij de vorige week nadachten) te horen krijgen.

‘GA WEG VAN MIJ SATAN.’
Het zal je maar gezegd worden.

Waarom is Jesus zo fel?
Omdat het Koninkrijk van God alleen maar gestalte zal krijgen op deze wereld
als er mensen zijn die de grote gedurfde dingen en de moedige daden
van de werkelijk door God geïnspireerde mensen niet zullen blokkeren.

Er is alleen maar hoop voor de wereld
als er idioten (ik zet het woord idioot maar liever even tussen aanhalingstekens)
zijn die gedurfde, gekke dingen durven doen.

Mensen als…en vult u dan maar namen in:
Peerke Donders, pater Damiaan, Florence Nightingale,
Bernard Lichtenberg de dwarse plebaan van Berlijn
die als een van de allereersten protesteerde
tegen de pogroms tegen de joden in Berlijn,
moeder Theresa, dom Helder
of misschien wat minder bekend maar wel belangrijk:
jongeren die de wereld intrekken om te werken in de missie,
als ontwikkelingswerker of voor dokters zonder grenzen:
mensen die zich met heel hun wezen wilden en willen inzetten
voor de menselijke waardigheid, voor het leven.

II. Jesus zelf was ook dwars.
Regelmatig lezen we dat familieleden Jesus achterna reisden
en naar hem informeerden.
Ze meenden duidelijk dat Hij te ver ging
en probeerden Hem regelmatig thuis te krijgen…
‘ze zijn er weer uw moeder en uw familieleden’ zeiden de mensen.

Wist Jesus niet wat Hij deed? Was Hij onbezonnen?

Neen, dat was Hij duidelijk niet.
Hij wist wat Hij deed en Hij wist ook wat de consequenties waren.
Dat riep verbazing op en protest.

Johannes de Doper protesteerde al toen Jesus zich met allemaal mensen
die niet gedeugd hadden, wilde laten dopen. Als Jesus alleen in de woestijn is
slaat de twijfel toe en krijgt Hij met zichzelf te maken.
Er wordt verteld over een vreemde figuur die Satan heet
die hem probeert te verleiden en hem aanraadt de gemakkelijke weg te kiezen.

Van wie of wat Satan is hebben wij vaak hele primitieve voorstellingen.
Het woord Satan betekent letterlijk: DWARSLIGGER.

Maar dat is een andere dwarsheid als die van Jesus en de profeten.
Dit is een hele ander soort dwarsligger.
Een dwarsligger die goede en nieuwe plannen tegenwerkt.
Om die te ontdekken hoef je helemaal niet ver te gaan.
Hij zit vaak in je onmiddellijke nabijheid,
in allemaal achtenswaardige mensen die je van grote idealen af willen houden.
Hij zit meestal ook in jouzelf
in je eigen hart, in je eigen lijf, in al je vezels.

III. Petrus was zo ver nog niet…
Petrus die rots moest zijn, rots, man van beneden,
stevig aan de basis; dicht bij zijn Heer.
Petrus kon zijn roeping niet direct aan.
Maar pas op: kijk niet te diep op hem neer.
WIJ zijn die Petrus.
Wij hebben allemaal iets in ons
van de mens die enthousiast is maar moeite heeft met volharding,
de mens die graag op wil komen voor de goede zaak
maar het moet niet te veel kosten.

Toch is er wel hoop voor Petrus en voor ons,
als wij vasthouden aan Hem, onze Heer.
We kunnen het niet volhouden
zonder te denken aan Zijn inzet met heel zijn wezen…

We mogen dankbaar zijn dat Hij zelf
niet hoog en ver wilde zijn
maar nog steeds tot ons spreekt
en ons bemoedigen wil
in de tekenen van Brood en Wijn:
zijn eigenste Lichaam, zijn eigen bloed.

Het is goed dat er dappere mensen zijn:
mensen wier namen ik noemde
mensen die hun roeping serieus hebben genomen.
Het is goed dat ze er zijn om ons te corrigeren.
Maar ze willen ons niet moedeloos maken.

Jesus zal Zijn rijk opbouwen met gewone mensen
die aarzelen zoals u en ik…

‘Gij weg van mij Satan’ mogen wij tot onszelf zeggen:
‘laat mij niet te traag zijn.’

‘Heb goede moed’ zegt Jesus in een van de visioenen van Johannes:
‘ik heb de wereld overwonnen.’
En Paulus zegt: ‘wijdt uzelf aan God toe,
als een levende, heilige offergave,
dan worden jullie nieuwe mensen!’
Wat een uitdaging!

God geve ons volharding en vreugde
bij de taak die op ons rust
op de plek waar wij zelf mogen staan.

Hein Jan van Ogtrop, pastoor

Open Monumentendag

Open MonumentendagIn 1893 kreeg architect Joseph Cuypers (1861-1949 de opdracht om in Haarlem een majestueuze kathedraal te bouwen en daarbij ten aanzien van grandeur geen concessies te doen.

Hij ontwierp de kathedrale basiliek Sint Bavo, ook wel ‘Nieuwe Bavo’ genoemd; één van de grootste kerken van Nederland.

Uniek en bezienswaardig door zijn glas-in-loodramen, mozaïek, beeldhouw- en edelsmeedkunst en schilderingen met werk van o.a. Han Bijvoet, Jan Toorop, Mari Andriessen en recentelijk Jan Dibbets, Marc Mulders en Gijs Frieling.

Diverse bouwstijlen

De kerk werd tussen 1895 en 1930 in drie verschillende periodes gebouwd, waardoor er diverse bouwstijlen zijn terug te zien; neogotisch, Jugendstil en zelfs de opmaat naar de Amsterdamse School en Berlage.

Bijzonder is dat zowel in het interieur als het exterieur ornamenten en bouwvormen van oriëntaalse invloeden zichtbaar zijn.

Aan de Nieuwe Bavo is daarmee goed te zien hoe de architectuur zich in Nederland in die periode ontwikkelde.

Samen met de Sagrada Família in Barcelona, de Sacré-Coeur in Parijs, Westminster Cathedral in Londen en de Basiliek van Koekelberg in Brussel staat de kerk in de top vijf van belangrijkste Europese kerken uit de periode 1850-1950.

Programma monumentendag

Zaterdag 10:00 – 18:00 uur

Nieuwe Bavo, Leidsevaart 146, 2014 HE  Haarlem ingang Bottemanneplein

  • Koepeltochten *
  • Rondleidingen
  • Tentoonstelling over het leven en werk van de Haarlemse kunstenaar Han Bijvoet in het KathdraalMuseum
  • Orgelconcert 15:00 – 15:45: Dr. Ton van Eck speelt op het Willibrordusorgel Andriessen; Variaties over volksliederen

 

Zondag 11:30 – 17:00 uur

Nieuwe Bavo, Leidsevaart 146, 2014 HE  Haarlem ingang Bottemanneplein

  • Koepeltochten *
  • Rondleidingen
  • Toren beklimmen tot aan galmgaten*
  • Tentoonstelling over het leven en werk van de Haarlemse kunstenaar Han Bijvoet in het KathdraalMuseum
  • Hoogmis 10:00 uur m.m.v. van het Mannenkoor
  • 13:00 – 16:00 uur lezing estafette o.a. de restauratie, Moderne Kunst, De Nieuwe Bavo voor Dummy’s

* Wij vragen voor deze activiteit een kleine bijdrage

27 augustus: God ziet iets in mensen

[print]

21e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Jesaja 22,19-23

  • Romeinen 11,33-36

  • Matteüs 16,13-20

Het is aan buitenstaanders niet uit te leggen
of, laten we zeggen, heel moeilijk uit te leggen,
wat het geheim is van het geloof.
Een gelovig antwoord is:
‘God ziet toch iets in mensen.’
In de kerk zingen wij bijvoorbeeld:
‘Hier wordt een huis voor God gebouwd,
waar mensen samenkomen
en waar Hijzelf aanwezig is, om onder ons te wonen.’

Het gaat in de verkondiging van deze zondag
over de leerlingen van het begin, onzeker aarzelend
maar ook om onszelf
en om de troostrijke wetenschap
dat God geen supersterke gelovigen uitkiest voor zijn ‘keurkorps’
maar ons, gewone, hele gewone mensen.

Iedere leerling, ieder mens die poogt te bouwen aan Gods vrede
is een schakel in de keten van de geschiedenis van God met de mensen.
We hebben dat gisteren ook gezegd
toen wij met zeer velen echt aandacht besteedden
aan een door de vliegramp omgekomen Haarlems gezin
dat hier nog de kinderkerstdienst had bezocht:
allemaal unieke mensen, u zag hun foto’s hier in de kerk
wier aardse geschiedenis plotseling is afgebroken.

Ieder mens is een onderdeel van de geschiedenis,
dat geldt bijzonder voor Petrus, een hele belangrijke man in de kerk.
Misschien bent u wel eens in Rome geweest
daar staat een supergrote kerk: de Sint Pieter.
En in de koepelrand staat geschreven:
‘Jij bent Petrus (dat betekent rotssterke man)
en op deze steenrots zal ik mijn kerk bouwen.
Het is de tekst die vandaag gelezen is.
‘Jij bent een rotssterke man, jij bent Petrus..’
was Jesus een beetje in de bonen of zo?

Wist hij niet hoe zwak Petrus eigenlijk was?
Hij zou Jesus tot driemaal toe verloochenen;
trouwens al zijn vrienden waren ook niet geweldig:
ze holden angstig weg toen Jesus gevangen genomen werd.
Mooie vrienden zijn dat!
Het geheim wordt een beetje onthuld in de bijnaam
die Jesus, voordat hij Petrus als eerste paus benoemt, gebruikt.
Petrus, Simon, wordt met nadruk ‘zoon van Jona’ genoemd.
U kent Jona toch? De man die van zijn roeping wegvlucht;
hij moet naar Ninive maar gaat mee met een bootje naar Spanje,
precies de verkeerde kant op.
Petrus, zoon van Jona, -zegt Jesus met nadruk-
zoon van de wegloper, de vluchteling, de zwakke
die zo in het duister tastte.

Als er staat dat de muil van het dodenrijk
de kerk van Petrus niet zal kunnen verslinden
-en dan denk ik ook even aan de walvis die Jona opslokte
maar hem redde door het keurig uit te spugen aan de kant-
als er dus staat dat de muil van het dodenrijk
de kerk van Petrus niet zal kunnen verslinden
is dat niet iets om mee op te scheppen tegenover anderen.
Neen, het is een belofte van Gods onvoorwaardelijke trouw
aan zwakke mensen.

De sleutels van het Koninkrijk worden hem in handen gegeven
net als aan die brave Eljakim uit de eerste lezing.
Sleutels die deuren openen die anderen niet kunnen openen
en deuren sluiten die anderen niet kunnen sluiten.
De kwetsbare mensen, die op God durven vertrouwen
zullen de deuren sluiten van de arrogantie en de haat
en deuren openen van liefde en trouw.

In de wereld hebben zij een bijzondere roeping
die taak te volbrengen namens en voor de anderen.
Jesus kan met zulke zwakke mensen,
(met ons dus) toch veel voor elkaar krijgen.

Dat we soms toch sterk en betrouwbaar kunnen blijken
hebben we niet aan onszelf te danken maar aan de steun van God.
Als Petrus in een helder ogenblik tegen Jesus zijn credo uitzegt:
‘Waarlijk U bent de Zoon van God,
relativeert Jesus zijn prachtige belijdenis direct door te zeggen
dat hij dat niet uit zichzelf heeft:
‘Niet vlees en bloed hebben je dit geopenbaard
maar de ‘Vader in de hemel’, die onze Supporter is.

Temidden van de mensheid
bevindt zich nog steeds de gemeenschap van Petrus,
de kerkgemeenschap rond de ene man in Rome.
Paus Franciscus heeft nu, al is hij ouder dan 75 jr.
dapper die taak op zich genomen.
Die tekst die ik noemde en die boven in de Sint Pieter
waar de witte man voorgaat geschreven staat:
‘Jij bent Petrus en op deze steenrots zal ik mijn kerk bouwen’
is geen tekst om mee op te scheppen
maar een prachtige geloofsbelijdenis in het werk van Gods Geest
die de man die de pauselijke zetel bezet
en de mensen rondom hem zal bijstaan.
De jongeren die hem toejuichen,
in Zuid Amerika, in Korea
in een onzekere tijd.
Maar hij brengt hoop aan mensen
die nog niet weten wat het leven hen brengen zal,
en ook aan ouderen, soms teleurgesteld, maar nu weer hoopvol.

Van alle Pausen is bekend hoe zij altijd vroeg op staan,
om, dan nog even alleen, te bidden
-van Joannes Paulus II is bekend dat hij dat
tot in zijn allerlaatste levensmaanden deed.
Zo laten zij zien dat het hen niet om hun eigen zaak gaat
maar om de kracht van God die hem op de been houdt.

Van de zieke en gehandicapte Paus, Johannes Paulus II
zeiden de mensen wel eens: ‘hij moet aftreden’
maar hij wist: hoe zwakker de Paus….
hoe beter het werk van God tot zijn recht komt.

Petrus, de rotsman kreeg zijn opvolgers:
al meerdere honderden.
Er waren veel zwakke schakels in de keten;
er waren in de tijd van Luther zelfs pausen
die we nu corrupt (of erger) zouden noemen.
De TV serie over de Borgheses laat ons dat allemaal zien.

Maar God is getrouw gebleven aan zijn volk onderweg,
dankzij of ondanks de Paus van die dagen.

Wat zegt de lezing uit de Romeinenbrief dat prachtig:
‘O onpeilbare rijkdom van Gods wijsheid en kennis!
Hoe ondoorgrondelijk zijn zijn beslissingen,
hoe onnaspeurlijk zijn wegen! Wie kan loon vragen
voor alles wat God ooit aan hem heeft geschonken.’

Ondoorgrondelijk geheim dat Jesus gezegd heeft:
‘Gij zijt Petrus en op deze steenrots zal ik mijn kerk bouwen.’
Ontelbare keren is deze tekst in Rome en daarbuiten gelezen
als een overduidelijke bevestiging van het pausschap
zoals dat op dat moment vorm had gekregen.
Petrus zou er van staan te kijken als hij kon zien
hoe er in latere eeuwen over deze rots-tekst gediscussieerd zou worden.

Hij zou ons uitleggen dat de ‘op jou, Petrus, zal ik mijn kerk bouwen’
juist betekent dat hij, Petrus het niet te hoog in zijn bol mag hebben
en ook zijn opvolgers niet.

Petrus zou ons uitleggen dat Hij van Jesus geleerd heeft
dat hij er mocht zijn ondanks zijn eigen zwakheid
of misschien wel juist dankzij de eigen zwakheid
omdat daarin Gods grote daden het beste uitkomen.

En de rest van het volk van God, wij, christenen van het jaar 2017
mogen dat ook goed beseffen:
de wereld van vandaag heeft geen behoefte aan sterke helden en heldinnen
maar in gewone mensen die met taaie volharding aan de basis,
op de rotsbodem (Petrus is een rots, geen top van een Piramide )
beneden dus, doen wat hun te doen staat.

Weet dat je een gewone, onnutte dienstknecht bent
die toch nodig is op de plaats waar hij werkt
omdat God van ons houdt.
Weet dat ieder van ons er mag zijn
en in alle bescheidenheid en dienstbaarheid,
anderen tot zegen en troost kunt zijn.

Hein Jan van Ogtrop, pastoor