En we doen dat rond mensen die ons dierbaar zijn.
We leven in een wereld waarin veel te zien is;
op het scherm van onze TV-apparaten
we zien alle groten der aarde langs paraderen:
we zien hoe er wordt omgegaan met macht
- en meestal is dat slecht -
we zouden kunnen denken dat alleen de mensen
die in de schijnwerpers van de publiciteit voortschrijden
de echte belangrijke mensen zijn...

Vandaag weten we hier beter.
De echte belangrijke mensen
zijn de mensen van dichtbij,
de mensen die wij zelf ontmoetten
de mensen die ons vormden en vormen:
de mensen die ons troosten
de mensen die ons door hun levenshouding lieten zien,
als vaders, moeders, vrienden
dat wij zelf er mogen zijn.

Mensen zijn geschapen om bij elkaar te blijven
om elkaar handen te geven en bij te praten
om elkaar te strelen en
desnoods met elkaar een beetje ruzie te maken
maar om elkaar los te laten is altijd moeilijk.

Zelfs als iemand 90 jaren oud is
willen wij ze toch niet missen..
en zo moeten we dat ook blijven voelen.
Want mensen zijn kostbaar
mensen zijn uniek
ieder mens bewaart een bijzonder geheim en is onmisbaar:
-een bekend spreekwoord omdraaiend-
iedereen is onmisbaar...
ieder mens naar Gods beeld geschapen even waardevol.

Deze morgen was ik in mijn oude parochie,
in Amsterdam-Osdorp.
Pastoor van der Peet had mij gebeld:
‘er is een dode op het woonwagenkamp:
en ze wilden dat jij het wist.’

Het ging over een bekende vrouw op het kamp,
‘tante Lies’ noemde iedereen haar.
Zij was 79 jaar geworden.

Zij was met haar man,
een scharensliep uit Oss in Brabant
naar het Noorden getrokken,
nog in zo’n ouderwetse woonwagen
met haar negen kinderen.

De ontmoeting met de grote stad was niet gemakkelijk geweest:
haar dochters en vooral haar zonen
kwamen in heel wat ingewikkelde situaties terecht
waar ik nu niet over uit zal weiden.

Ze had het eindelijk financieel wat beter
en haar zonen van de Osdorper weg
hadden er voor kunnen zorgen
dat ze eindelijk een wat mooiere woonwagen had,
een waar paleisje.

Herinnering aan mijn Osdorpse pastoorstijd kwamen boven:
Als je haar ging opzoeken op het woonwagenkamp
werd je altijd verwelkomd door kinderen
die meteen vroegen naar wie je toe moest
en als je dan zei ‘naar tante Lies’ huppelden ze voor je uit
en brachten ze naar haar wagen
waar altijd al vele dochters en familieleden zaten
en waar ook altijd kinderen waren die bij oma speelden.

Ze zou geopereerd worden aan haar heupen
maar haart hart liet dat niet toe.
Dus werd ze verzorgd, jaren achtereen,
door de familie en de buren.
Scherp zag ze er op toe dat alle kinderen
en kleinkinderen en achterkleinkinderen gedoopt werden,
al kon ze de doop van de laatste twee niet meer mee maken.
Toen kwam het einde. Tijdens de storm vorige zondag
kreeg ze de ziekenzalving met wel 30 familieleden erbij,
een hele schrik voor de mensen van het ziekenhuis.

En vanochtend ging ze dan de schouders op.
Haar zonen van de autosloopbedrijven tilden haar op
en ze werd, onder overvloedige belangstelling
naar haar graf gedragen.

Pastoor van der Peet preekte in de aula
over de lessen die zij de kinderen gegeven had
en ik kon ook nog wat zeggen
omdat ik haar al 35 jaar kende.
En tot de grote schare kon ik toen zeggen
dat er twee dingen zijnd die je overeind kunnen houden
in de droeve uren:
de saamhorigheid, de steun van de familie en de omstanders.
is het eerste belangrijke punt.

En daar zijn wij allen toe geroepen.
Niet alleen in de eerste uren van het verdriet
maar vooral als het verdriet, volgens de anderen slijten gaat
en het maar over moet zijn. Juist dan moeten wij elkaar in de gaten houden..

En het tweede dat je overeind kunt houden is
de kracht van het geloof,
dat je niet voor niets doorgegeven hebt gekregen.

Geloof houdt ook weer twee dingen in:
ten eerste is het geloof een protest tegen de dood:
Als wij maar moeilijk kunnen wennen
aan het er niet meer zijn van onze dierbaren
heeft dat niet te maken met een vreemd soort verdringing
een niet accepteren van de dood
maar in feite is het een geloofsbelijdenis:
een geloofsbelijdenis in de waarde
van iedere mens.

Iedereen zal ze zich op een eigen wijze
de eigen dierbaren herinneren
hoe ze praatten
hoe ze lachten
hoe ze vriendelijk waren,
hoe lastig ze soms waren
Hoe ze ons tot de orde riepen
hoe ze stuk voor stuk mensen waren van wie wij zeggen
dat wij allen blij zijn dat wij hen hebben ontmoet.
Helaas: wij moeten allen sterven !

In een van de oude geloofsgeschriften van Israël, het boek Job,
klaagt de man Job over die menselijke kwetsbaarheid.
Hij zegt (en bij veel uitvaarten het afgelopen haar lazen we dat):
'voor een boom is er hoop,
als hij wordt gekapt schiet hij weer uit,
zodra hij maar water ruikt zal hij uitschieten
als een jonge plant'.
Dat mag zo zijn.. het leven is sterk.
'Maar' zo klaagt de man Job:
'sterft een mens, wat ligt hij dan machteloos neer'.

De machteloosheid van de mens erkennen
is geen sombere constatering
van een humeurige sombere mens
maar is het begin van de genezing:
is het begin van een nieuw begin.

We gaan ons dan openstellen
voor de echte levensbron zelf:
voor God die de Heer van het leven is.

En als wij dat doen
worden wij niet teleurgesteld.
En dan kom ik aan het tweede dat het geloof ons geeft:
het geloof in God die tegen de dood op kan.

Nooit kunnen wij dat genoeg erkennen..
nooit wordt dat te vaak verkondigd.
Iedere uitvaart die wij meemaken zal
-hoe droevig ook-
tegelijkertijd een verkondiging moeten en mogen zijn
van de doorbraak van het leven
dankzij de kracht van Levende God van Israël
die ook onze God wil zijn.

'Het huis van de vader biedt vele woningen.'
lazen wij bij zo menige uitvaart.

Deze geloofsbelijdenis getuigt
van onze hoop dat onze dierbaren
bij Hem terecht kunnen.

Maar, zelfs op allerzielen,
zijn zij niet de enigen die belangrijk zijn.

Deze viering is er ook voor ons.
opdat wij, zoals wij hier zijn,
bedroefd en verslagen, angstig onzeker,
dwalend, zoekend, vindend mogen horen
dat er voor ons ook ruimte is bij God.

Ook wij mogen er zijn
ook voor ons is er plaats
in het huis van de Vader
in Zijn liefde
is er ook ruimte voor ieder van ons
die achterblijft
en die -vaak alleen- zijn of haar weg moet gaan.

Het gaat dan om het grote volk van God
dat Hij verzamelen wil.

Het volk van al die mensen die ons voorgingen
en die nu voor ons ten beste spreken.

Het staat zo terecht in de liturgie van de uitvaart:
'Heer neem hen op in Uw glorie
laat zij die ons zijn voorgegaan
een beetje aan ons denken,
maak hen tot onze voorsprekers bij U.
Mogen zij U onze namen in herinnering brengen
zoals Hij dat doet de mens naast U,
de grootste Heilige Jesus zelf
die naast U staat in al Uw heerlijkheid.'

Zo krijgen wij ook nog van onze overledenen kracht mee.

Allerzielen hoort geen donkere dag te zijn
die akelig contrasteert met allerheiligen
maar een dag van licht en troost.

God houdt van mensen en zal dat blijven doen.

Tot ons ALLEN SAMEN is gezegd:
'jullie zijn een heilig volk'
en tot IEDER VAN ONS PERSOONLIJK is gezegd:
'ik heb jou nodig, ik kan niet zonder jou.'
Tot ieder van ons persoonlijk wordt gezegd:
'ik roep jou bij je naam,
wees er voor de mensen voor wie jij iets kunt betekenen.'

En dan geldt voor jou,
dan geldt voor ons allen
dat Hij ons niet teleur zal stellen.

De bladeren zijn gevallen, buiten lijkt de dood weer te gaan regeren
maar binnen verkondigt de kerk dat God een Bewaarder van het levenden is.
Hij is ons mensen trouw.
Hij heeft onze namen geschreven in de palm van zijn hand,
Hij begeleidt ons met Zijn licht.
Hij zal ons opvangen in zijn heerlijkheid
en ook wij mogen staan in die grote kring
rond de 144.00 getekenden
-waar wij gisteren over hoorder spreken -
en rond allen die ons zijn voorgegaan
en nu voor ons ten beste spreken.
Wij hier beneden zijn nu al opgenomen
in de liefde van God die alle begrip te boven gaat.

Ook wij mogen leven in het licht dat niemand doven kan AMEN.