| Brood voor onderweg |
|
| Geschreven door Pastoor H.J. van Ogtrop | |
| zondag, 25 mei 2008 | |
Sacramentsdag.Schriftlezingen:Deut.8,2-16 manna voor onderweg en meer Johannes 6,51-58 brood van leven Het leven dat wij samen meemaken Het feest ter ere van God die ons voedsel geeft voor onderweg en die Zelf met ons meegaat, wat er ook gebeurt. Dat herkende we in de eerste lezing van vandaag over de levenstocht door de woestijn: 'denk aan heel die tocht door de woestijn al die veertig jaren... hoe je voorvaderen en jij getrokken zijn door die grote en vreselijke woestijn met giftige slangen en schorpioenen. Veertig jaar heb je getrokken een hele generatie lang en wat heb je niet meegemaakt! Honger heb je geleden en dorst maar de Heer heeft je water gegeven om je dort te lessen en Manna om je te verzadigen. Een prachtig iets dat Manna, letterlijk betekent het: WAT IS DAT? Soms vragen we ons ook nu nog af: ‘wat is dat, dat mij de kracht gaf om door te gaan?’ Wat is dat? Manna is het beeld van Gods genade, van zijn omhelzende verwarmende nabijheid: 'Wat er ook gebeurt, Ik ben met je Ik zal je sterken. De mens leeft niet echt van welvaart, van geld en kracht maar pas werkelijk van de woorden die de Heer naar je toezendt: de kracht die Hij je geeft en de troost die Hij met behulp van zijn engelen, zijn boden, naar je toestuurt. 'Je voeten zijn niet gezwollen, je kleren niet versleten: je hebt volgehouden op je pelgrimstocht IK BEN BIJ JE. Zoiets is bedoeld met de uitspraak: 'Mijn vlees is waarlijk spijs' van Jesus vandaag. Het klinkt vreemd in onze 20e eeuwse oren. Maar het is een prachtige manier van zeggen. Met 'VLEES' is dan Jesus' aardse verschijningsvorm bedoeld. De Jesus die ons kracht geeft voor onderweg is geen spookverschijning, een geestverschijning die je eigenlijk niet kan raken. Neen, Hij is in lijf en leden de mensen werkelijk nabij. Hij heeft pijn gehad met die pijn hadden- mensen hebben zich aan hem vergrepen en zullen zich aan hem blijven vergrijpen - , Hij had dorst met de mensen die dorst hadden en honger met die hongeren: verdriet met die verdriet hadden en vreugde met wie vreugde hadden. Hij was nabij, dichtbij..... en Hij is dat nog vertelt de oude kerkelijke traditie. Het Woord van God is vlees geworden, en deze vleselijk nabije mens is brood geworden voor onderweg. Het is dat brood van woord en Sacrament dat mensen op de been houdt... al eeuwen lang. Mensen van goede wil van alle eeuwen. Heiligen, gewone mensen, u en ik hebben van die nabijheid, van zijn trouw aan ons op onze levensweg, geleefd. Hij komt ons op twee manieren nabij: in het Woord het brood voor het menselijk hart als leerlingen mogen we aan de voeten van de Heer zitten en luisteren. Dat klinkt gemakkelijker dan het is: de tegenstemmen zijn sterk. De stem van de Waarheid die wij hier willen beluisteren wil het bedrog in ons leven ontmaskeren, ons richting geven, sterken, troosten: bevrijden! Het Woord is er en… het Sacrament. Het woord bemoedigt ons en legt ons uit wat te doen en wat te laten. Maar er is meer en dat vieren wij in het Sacrament: Wij gedenken zijn leven, als mens onder de mensen, zijn uiterste solidariteit met ons, zijn leven, zijn lijden, zijn sterven en zijn dood voor ons. Niemand van ons ontkomt aan de lichamelijke dood. Maar die dood is de angel uitgetrokken. Die dood heeft geen macht meer. Het leven blijft in mij. Hij blijft in ons en wij in hen. Daar kan zelfs de dood niet tussen komen. Het sterven naar het lichaam kan dan alleen maar de definitieve bevestiging van Zijn aanwezigheid in ons bestaan, van zijn weergaloze trouw...ik zal met u zijn alle dagen tot het einde. Je zult leven... Dit is het brood dat uit de hemel is neergedaald. Niet zoals bij de vaderen die gegeten hebben en gestorven zijn. Wie dit brood eet zal leven in eeuwigheid. Wat ons samenbrengt is de overwinning van de dood. Het leven met Hem en in Hem met elkander is veilig, is niet te kleineren. Zo kunnen wij standhouden tegen alles in. Niet voor niets zeggen wij bij het uitdelen van de Eucharistie: 'het Lichaam en Bloed van Christus beware ons ten eeuwig leven'. 'Amen' zegt de gelovige, zo moge het zijn ! Hein Jan van Ogtrop, pastoor |
Maar het belangrijkste is toch wel dat de kathedraal het huis is van een gemeenschap van mensen: de St. Bavo-parochie. Zonder al de mensen die zich daar mee verbonden weten, daar samenkomen en ook veel werk verzetten zou het bovenstaande niet eens allemaal in de kathedraal kunnen!
