In memoriam prins Claus

Toen de eerste geloofsverkondigers Nederland binnenkwamen werden zij ontvangen op het slot van een van de Hollandse koningen. De koning (eigenlijk een soort veredelde roverhoofdman) had vragen. Toen men hem vertelde dat er missionarissen naar Nederland waren gekomen die iets bijzonders te vertellen hadden zei hij: 'Soms vliegen hier vogels door het kasteel, ze komen langs de ene kant naar binnen en gaan er aan de andere kant weer uit. Zo is het ook met ons mensen. Als die mensen mij kunnen vertellen waar wij vandaan komen en waar wij naar toe gaan wil ik graag met hen kennismaken.'

'Waar komen wij vandaan?' - en 'Waar gaan wij naar toe?' zijn inderdaad de belangrijkste vragen, die een mens zich stellen kan. In de herfst proberen wij op die vragen een antwoord te vinden. En dan krijgen wij suggesties van de Schrift. Er wordt verteld dat er één is die aan ons denkt, de Ene met een hoofdletter. Hij vindt ons kennelijk de moeite waard en houdt van ons. Dat is onbegrijpelijk. Want: wie zijn wij nou eigenlijk en wat presteren wij?

Wij zijn kwetsbaar als het gras, de wind waait en wij zijn verdwenen en onze daden? Wat brachten wij er tot nu toe van terecht? Toch denkt die Hij met een hoofdletter aan ons en wil Hij met ons op weg. 'Wij zijn Uw volk…wij zijn door U gedragen, als op de vleugels van een adelaar'.. zo hebben we gezongen op ons Bavofeest met velen. En in vele intieme uitvaartdiensten zongen wij: 'Wij leven en sterven voor God onze Heer, aan Hem behoren wij toe.'

We maakten de uitvaart mee van prins Claus: een mens om te blijven gedenken. Een mens die zijn Duitse verleden met zich meedroeg. Een mens die werkte aan nieuwe verhoudingen tussen Duitsers en Israëlis. Een vader die zijn kinderen naar Auschwitz bracht om ze te laten zien welke gruwelijkheden mensen kunnen doen. Een man die toen zijn liefde hem naar ons land bracht hatelijk werd verwelkomd. Een moderne dichter, de 'dichter des vaderlands' Komrij schreef:

Werd hij niet, toen liefde hem tot ons voerde,
Met geweld en hatelijkheid verwelkomd?
Vreemdeling te midden van dat volk dat niet vroeg
Naar wat hij zelf dacht.

Oude wonden eerde hij prinsgewijs, door
Sinds die dag het volk tegemoet te treden
Met discretie, intelligentie, humor -
Vreemde talenten.

Nu hij dood is lijkt ook zijn aard begraven:
Wrok en kleinheid maken opnieuw de dienst uit.
Tranen zie ik? Valt van dit volk de rouwklacht
Nog te vertrouwen?

Regels om over na te denken. Het gaat over de waarde van de mens die bescheiden is en dienstbaar. Gelukkig zijn er zulke mensen mwt hun 'vreemde talenten'. Mensen die iets laat zien van het kostbaarste wat er is: de liefde.
'Wat is de mens dat U aan hem zoudt denken? vraagt de psalmist zich af. Het antwoord wordt door Paulus gegeven:
'Talen zullen verstommen, profetieën zullen verdwijnen. Van kracht blijven geloof, hoop en liefde, deze drie. Maar de grootste van dezen is: de liefde.'

Hein Jan van Ogtrop, pastoor.