| Durven ontmoeten |
|
| Geschreven door Pastoor H.J. van Ogtrop | |
| zondag, 2 september 2007 | |
2 september, 22e zondag door het jaar
Sirach 3,17-29, Lucas 14,1+7-14Deze week zagen wij weer beelden van prinses Diana,iemand die ‘in the picture was’ zoals dat heet. Een oorspronkelijke vrouw. Toen ze binnenkwam in een bejaardenhuis waar mensen een beetje mistroostig zaten te kaarten zei ze: ‘wie speelt er vals?’ en meteen was er deining in de zaal en gelach. Iedereen was in die dagen als de dood voor AIDS en de patiënten werden zorgvuldig geïsoleerd. De bezoekers, zo ze er al waren waren als de dood dat zij besmet zouden worden. Ik herinner mij dat mij toen ook die angst werd aangepraat toen ik een keer op bezoek ging in het AMC. Diana loopt zo op een patiënt toe en schudt hem de hand. Grote paniek bij de beveiligers. Het is van belang dat wij bestaande kaders doorbreken en andere mensen durven ontmoeten. Vandaag horen we spreken over mensen die vooraan zitten omdat ze altijd al vooraan zaten- en in de eerste lezing krijgen we te horen: ‘hoe meer aanzien je hebt, hoe meer je je moet vernederen. De Heer ontmaskert, in het evangelie van vandaag aan de hand van wat zich iedere dag voordoet … het ambitieuze gedoe in de maatschappij, waarbij anderen opzij gedrukt moeten worden om sommigen de kans te geven zelf vooraan te komen. En daarna wijst Hij degenen aan die het eerste recht hebben om aan te zitten aan de maaltijd der volkeren. Dat zijn de armen, de gebrekkigen, de kreupelen en de blinden. Die moeten worden uitgenodigd. Maar dat is moeilijk want -zoals ik aan het begin al zei- we kennen ze niet echt. Wij zien de armen niet echt. We kijken naar een beeld¬buis die we kunnen afstoffen. Iemand die echt wel eens geweest is in een ontwikkelingsland -neen ik bedoel niet op een safari of een verzorgde reis- weet ongeveer hoe het daar is en zal goede herinneringen hebben aan hun vriendelijkheid en hun gastvrijheid tegenover welke gast dan ook die zij onmiddellijk de ereplaatsen geven. Wanneer zullen wij hen eindelijk eens toelaten aan onze dis? Jesus geeft ons ook een methode aan hoe we de idealen van het Koninkrijk Gods kunnen realiseren. Het is voor jou goed om zo te leven dat de ander belangrijker is dan jij. Maak voor hem ruimte. Ga zelf nu eens niet op die eerste plaats zitten... Laat die eerste plaats waar je als rijke westerling al zo lang zit nu eens over aan een ander die daar nog nooit gezeten heeft. VERHAAL: Er was eens een synagoge in een stadje in oost Polen. De rabbijn was een zeer wijs man, hij had tal van geleerde boeken geschreven en had daarom ook gevraagd of het bestuur van de synagoge hem niet met kleine zaken wilde lastig vallen. Het ging hem alleen om de hoofdzaken. Rondom het bedehuis woonden allerlei mensen. Rijken en armen. Samen gingen ze naar de synagoge maar natuur¬lijk de allerarmsten niet. Die schaamden zich te zeer omdat ze geen passende kleren hadden om in het openbaar te verschijnen. Wel was het de gewoonte dat de armen van het dorp na de sab¬bathsdienst bij de kerkdeur stonden. Ze kregen dan een gift van de kerkgan¬gers en bedankten hen daar vriendelijk voor. Er kwamen echter klach¬ten dat vele kerkgangers het een beetje storend vonden, die arme vieze mensen aan de deur. Het bestuur was daarover in vergadering bijeengekomen en om de overlast en de drukte te voorkomen had men bij de uitgang van de kerk een groot offerblok geplaatst met het opschrift: 'voor de armen'. Toen de rabbijn op eerste sabbath waarop het offerblok in ge¬bruik genomen werd naar buiten kwam zag hij wat er veranderd was en deze ontdekking greep hem zo aan dat hij direct het parochie¬bestuur bijeenriep. 'Wat hebben jullie nu gedaan,' zo begon hij op verontwaardigde toon, 'jullie hebben bij de ingang van de kerk een offerblok ge¬plaatst!' Verbijsterd vroegen de kerkbe¬stuursle¬den hem waarom hij hier zo geschokt over was. Hij zei: 'tot nu toe stonden jullie iedere sabbath nog oog in oog met de armen en werden jullie door hen aan je eigen rijkdom herinnerd en deden jullie wat je te doen stond maar nu staat er alleen maar een ding. Je zult daarom je ogen gaan sluiten voor de nood van de arme en je hart zal niet meer door de nood van de arme worden ge¬raakt.' Het offerblok werd haastig verwijderd en de volgende week ston¬den de armen weer aan de deur. De paro¬chianen zagen hen weer oog in oog, groetten hen en gaven weer hun giften. We kunnen al deze dingen ook toepassen dichterbij: op je relatie met je partner, met je vrienden. Zie hem of haar echt. Gun die ander nu eens de ereplaats en als die ander dat ook denkt wordt het op deze aarde echt goed. Door Jesus’ verkondiging worden we steeds meer ingewijd in de geheimen van Gods Koninkrijk. Het wordt in het voetspoor van Jesus van Nazareth steeds duide¬lijker wat van ons wordt verwacht: doen als Hij die zelf de laatste plaats heeft ingenomen als een slaaf die de voeten van zijn leerlingen waste als een mens die tussen de misdadigers aan het kruis hing en die Zijn leven voor ons gaf. Tot zijn gedachtenis staat hier een tafel, die tafel hier is meer dan een rechthoekige plank met vier poten maar een prachtig symbool van menselijke solidariteit. Aan die tafel zoals God die wil aanrichten kunnen mensen van alle naties en talen aanzitten. Aan tafel zijn ze allemaal hetzelfde, zijn wij allemaal hetzelfde: allemaal sterfelijke wezens die eten nodig hebben anders gaan we dood. Maar dankzij Hem is er leven! Hein Jan van Ogtrop, Pastoor |
