- Jesus Sirach 27,30-28,7 Wraak is iets afschuwelijks
- Mt.18, 21-35 vergeving moet!

Mensen bekijken elkaar kritisch en wantrouwend,
Onbarmhartig zijn wij en super-kritisch
laten elkaar vaak als bakstenen vallen

De mildheid, het geduld,
de vergevingsgezindheid van ons jegens onze naaste
is de voorwaarde voor Gods omgang met ons.

Als wij DAT niet kunnen moet Hij ons niet.
Onze God is een God
die een (onbegrijpelijk) groot vertrouwen in mensen heeft.
Kijk maar naar Petrus.
Eerst -we lazen dat enkele weken terug-
wordt hij tot steenrots verklaard
ondanks zijn zwakheid.
Hij faalt, (en hij krijgt dat ook te horen van Jesus)
maar Jesus gaat verder met hem.
Maar hij blijft falen, hij verloochent Zijn Heer
maar hij wordt na zijn falen
door Jesus die uit de dood is opgestaan
WEER aanvaard:
'hoed mijn lammeren, hoed mijn schapen.'

De God van Israël die Jesus vertegenwoordigt
is een God die vergeeft en steeds nieuwe kansen aanbiedt.
Maar die dan wel verwacht
dat wij hetzelfde kunnen doen tegenover anderen:
God vergeeft ons... vergeving van onze kant tegenover anderen moet dus.

Het verhaal van vandaag vertelt dat in alle hevigheid.
De Heer wil niet eens praten over de miljoenen
die zijn onrechtvaardige rentmeester er door heeft gejaagd.
De man die zoveel schuld had zou er met geen mogelijkheid in kunnen slagen
al dat geld terug te geven.

Maar de Heer wil er niet eens over praten,
Hij noemt ze zelfs niet eens schuld maar spreekt over het geleende.
De Heer vergeeft en doet dat van harte.

Van die mens die zo'n overvloedige vergeving ten deel valt
wordt niet eens geëist dat hij plotseling van karakter verandert.
Dat kan hij misschien toch niet.
Van niemand wordt verwacht dat hij volmaakt is ....
we mogen blunderen, humeurig zijn, het niet meer zien zitten,
we mogen niet deugen, altijd maar weer in de fout gaan
MAAR... één ding mag niet: NIET VERGEVEN.

Hoe groot die schuld van de ander tegenover jou in jouw ogen ook lijkt,
hij is niets vergeleken met de schuld
die de mens die eerlijk tegenover God gaat staan
en zich dan tot zijn stomme verbazing in de zon van Gods genade mag koesteren,
droeg.
----------------------
Het geloof in die God doorgeven die iets,
neen die alles in de mensen blijft zien is een grote uitdaging.
Het is een dankbare taak want je draagt bij aan het geluk van anderen
als je hen vertelt over die vriendelijke God die ons graag ziet....
die ons aanvaardt met al onze fouten en eigenaardigheden,
die ons graag vergeeft.

Hij verwacht voor zijn milde liefde wel iets terug.
dat wij mild zijn tegenover elkaar.
----------------------------------
Mensen, ook pausen, bischoppen en priesters
blijken geen volmaakte mensen te zijn...
wie zonder zonde is werpe de eerste steen.

Voorbeelden van slachtoffers
van onze menselijke drang naar kritiek
zijn er helaas met de regelmaat van de klok te noemen.

Kritiek op anderen is gemakkelijk te geven
en de schade die toegebracht wordt is er onmiddellijk
ook al is er niets van waar.

Maar, ook al zou er iets van waar zijn
dan is de kilheid waarmee mensen elkaar benaderen
een zeker zo slechte daad als de mogelijke fout
al is kilheid en onbarmhartigheid niet strafbaar.

Kun je dan zo maar wat aan leven
er moet toch vergeven worden?
Neen, ieder mens heeft
iedere dag opnieuw
de opdracht tot bekering
iedere dag opnieuw.
En ieder van ons heeft wat dat betreft
genoeg aan zijn eigen vrachtje.

Het evangelie roept op tot een nieuwe wijze
van medemensen bekijken:
ze zijn als jij:
ze schieten te kort
en God zal daar over oordelen
en die is mild.

Deze weken geleden is het nieuwe joods jaar begonnen.
De sjofar, de ramshoorn wordt dan geblazen
om iedereen even wakker te schudden
en tot bezinning te brengen over je eigen doen en laten.

Het joods nieuwe jaar
begint met de tien geduchte dagen
waarin je je relaties met andere mensen
eens nauwkeurig onder de loep moet nemen.

Als je zelf fout zit
heb je de plicht om naar anderen toe te gaan.
(tot drie maal toe, de laatste keer heeft hij
de plicht je te vergeven)

De tegenpartij heeft dus ook plichten.

Bijvoorbeeld de plicht om iemand
die werkelijk berouw heeft
en die zich werkelijk bekeren wil te vergeven.

De laatste dag van de tien
- dit jaar was dat toevallig de elfde september
is de Grote verzoendag:
de dag waarop gevierd wordt
dat er voor ons allemaal samen vergeving mogelijk is
een nieuw begin: dat is de grote verzoendag Jom Kippoer.

Mooi dat juist op die elfde september gevierd werd
dat er steeds een nieuw begin mogelijk is…
voor ons persoonlijk,
voor mij persoonlijk met mijn capaciteiten, mijn levensmoed, mijn kracht
voor mij ook met mijn zwakte, mijn fouten
voor de wereld gehavender dan ooit.

Wanhopig word je ervan
als je naar deze grote wereld kijkt.
Toch is er een wapen
dat alle akeligheid op de wereld
als sneeuw voor de zon kan doen verdwijnen
dat is het wapen van de liefde.

De liefde die ons oproept tot creativiteit
die ons oproept niemand te kwetsen
de liefde die niet zichzelf zoekt,
nooit pijn doet..
die gelooft, hoopt,
die andere mensen nieuwe kansen geeft...

de liefde die Jesus voorleefde
tegenover Zijn apostelen
en allen die Hij ontmoette...

'uw zonden zijn u vergeven'
loop door, leef verder.

Soms wordt die liefde zichtbaar in mensen
die jou willen bemoedigen, die jou willen troosten,
die jou aanvaarden zoals ik ben.
Sommige mensen houden nog van je ook...
dat is het heerlijkste wat er is.
Dat geeft jouw leven glans, dat geeft jouw leven troost.:
wat geweldig dat jij diezelfde troost
ook aan anderen kunt geven
door er te zijn voor hen
door ze te aanvaarden zoals ze zijn
door ze te troosten, te bemoedigen, te vergeven.
We bidden het niet voor niets in het Onze Vader
'Vergeef ons onze schulden
zoals wij anderen hun schuld vergeven.'