| Gevonden willen worden |
|
| Geschreven door Pastoor H.J. van Ogtrop | |
| zondag, 4 november 2007 | |
4 november 2007, 31e zondag door het jaar. Schriftlezingen:Wijsheid 11,23-26;12,1-2 inkeer, Lucas 19,1-10 Zacheüs ik kom bij jou etenEen van de populairste verhalen bij de kinderen is het verhaal van Zacheüs.Waarschijnlijk omdat er staat dat hij 'klein van stuk was' en in een boom moest klimmen om Jesus te zien. Vroeger werd dit gedeelte nooit op zondag gelezen. Het verhaal kwam echter bij één gelegenheid wel aan de orde: bij de inwijding van een kerk. Dat is een goede keus. Het verhaal van Zacheus eindigt ermee dat Jesus bij hem komt eten: hij vindt dat geweldig. Voor ons geldt dat in de kerk ook het is voor ons een buitengewone eer dat God bij ons wil binnenkomen om te eten. Het bijbelverhaal zelf is bij uitstek een verhaal over de bijzondere manier waarop Jesus mensen tegemoet treedt. Wij mensen bekritiseren anderen graag: "ken je die of die?" "o ja, die is zus of zo." Mensen moeten bij ons eerst door een kleine controle heen: ‘of ze wel waardig zijn door ons te worden ontmoet.’ Bij Jesus is dat anders: hij aanvaardt mensen zoals ze zijn, hij ziet ze als beelddragers van God hij ziet ze als mensen met vele mogelijkheden.. En dan spitst Jesus zich vooral toe op de mogelijkheid van mensen om zich te kunnen bekeren. Zacheüs is rijp voor zo’n ontmoeting. Hij is bescheiden. Hij schaamt zich voor zijn kleine gestalte maar meer nog voor zijn levenswijze. Als tollenaar had hij, in dienst van de Romeinse bezetter heel wat gelden geïnd, vaak meer dan hem toekwam: hij was -net als alle collaborateurs in welke tijd ook- niet geliefd en leefde in een isolement. Maar Zacheüs is een mens met verlangen naar contact: vooral met Jesus die hij graag wil zien! Hij klimt omhoog… Bij de kerkvaders lees je dan: hij klom in de boom, dichter naar de hemel toe, hij zocht God. Jesus zie dat en zijn eerste woorden zijn heel verrassend: 'Zacheüs ik wil bij je eten.' Jaren geleden schreef een beroemd psychologe, (dr. Anna Terruwe) dat dit een grootse zin was en dat vele mensen met grote psychologische complexen ontzettend geholpen zouden zijn en veel van hun complexen al lang kwijt zouden zijn als er iemand in hun buurt geweest zou zijn die zoiets had gezegd: 'ik kom bij je eten.' 'Zacheüs ik kom bij je eten'. Geen woord over Zacheüs' dubieuze levenswijze. Geen spoor van verwijt aan deze Godszoeker, deze boomklimmer: alleen maar vriendschap en aanvaarding. Neen niet van alles wat Zacheüs doet of eed maar van de mens Zacheüs als in oorsprong goed geschapen naar Gods beeld en gelijkenis in staat om Hem te ontmoeten en anderen tot zegen te zijn. Jesus wil deze zoekende mens ontmoeten en gaat met hem aan tafel. En zo wordt de zoeker gevonden. Er kan een nieuwe levensfase voor Zacheüs ingaan. Als Jesus bij hem aan tafel gaat zitten zonder èèn aanmerking gemaakt te hebben zegt Zacheus hij direct al: 'ik zal mijn leefwijze veranderen'. Hij geeft de helft van al zijn bezit aan de armen en alles wat hij teveel geind heeft zal hij viervoudig terug geven hij bekeert zich en wordt een nieuw mens. ´Vandaag is dit huis redding ten deel gevallen´concludeert Jesus, ´de mensenzoon is gekomen om te redden en te zoeken wat verloren was. Zacheus is eindelijk gevonden. Ook wij leven van de ontmoeting: van de genegenheid en de sympathie van anderen die ons willen vinden. Kinderen kunnen niet zonder ouders die hen niet onmiddellijk bekritiseren maar die vooral veel van ze houden wat voor bokken zij ook schieten. Ouderen, gehuwd of ongehuwd, kunnen niet zonder anderen die hen steunen omdat ze hen wel zien zitten en van hen houden. Zonder de aanvaarding van ons zoals wij zijn gaan wij dood. Het verhaal van Zacheüs vertelt ons dus iets over onszelf: wij kunnen niet leven zonder aanvaarding dat is de ene kant. Maar de andere kant is zeker zo belangrijk: als wij dat beseffen gaan zullen wij zelf ook anders tegenover anderen zijn. Als wij weten dat wij, zo merkwaardig als wij misschien mogen zijn door anderen worden aanvaard of misschien zelfs liefgehad zullen wij ook anderen aanvaarden en liefhebben. En als wij proberen God te vinden door ons in te spannen zoals Zacheüs die in zijn boom klom zal die ons vinden! Als wij als zoekers naar Hem die naar ons op zoek is op zoek gaan zullen wij echt gevonden worden ons leven wordt nieuw tot onze eigen verrassing. Zo zal het gaan, amen. Hein Jan van Ogtrop, pastoor. |

Maar het belangrijkste is toch wel dat de kathedraal het huis is van een gemeenschap van mensen: de St. Bavo-parochie. Zonder al de mensen die zich daar mee verbonden weten, daar samenkomen en ook veel werk verzetten zou het bovenstaande niet eens allemaal in de kathedraal kunnen!


