| God die ons hart verblijdt |
|
| Geschreven door Pastoor H.J. van Ogtrop | |
| zondag, 8 juli 2007 | |
|
Schriftlezingen:
Jesaja 66,10-14 Verheug U met Jeruzalem. Lucas 10,1-12+17-20 de oogst is groot. De mooiste gebeden vond ik als kind de voetgebeden waar de Mis mee begon. Onbegrijpelijke Latijnse volzinnen, waar je als misdienaar je tong over brak maar prachtig: “Introibo ad altare Dei ad Deum qui laetificat juventuten meam.” Voor de niet latinisten onder ons: het oud misforulier begon met prachtige gebeden beneden aan het altaar en die moeilijke zin waarop misdienaars feilloos konden antwoorden luidde in vertaling: ‘Ik zal opgaan naar het altaar van God tot de God die mijn jeugd verblijdt !!!!’ De blijdschap van onze jeugd werd zo bij iedere viering in herinnering geroepen. Er zijn bovendien maar liefst twee zondagen per jaar zelfs als naam hebben: wees blij (zondag gaudete) en verheugt u (laetare). We hebben ook een prachtig Engels motet, het lievelingslied van bisschop Zwartkruis: I WAS GLAD. Blijdschap mag! De blijdschap zoals we die we in de vakantieweken beleven. 0als de kinderen in het bijzonder, en wij eigenlijk allemaal plezier hebben. Toch ligt, door de band genomen, tobben ons beter: tobben over deze wereld, tobben over onszelf, over de kerk. Om met het laatste te beginnen: vele mensen maken zich zorgen over wat er overblijft van de kerk: vele kerkgebouwen moeten worden gesloten.. in deze pastorie resideerden ooit een plebaan met 5 kapelaans en een x-aantal zusters... We leven dus in een droevige tijd en wil de laatste het licht uit doen.. Zo'n mentaliteit is niet evangelisch. Een andere mentaliteit is in overeenstemming met de ware geest van de schrift... Het is een vreugde -en dat moet ook blijken- een echte vreugde om een geloof te hebben, een doel in je leven. Blijdschap is een van de kernpunten van ons geloof als het goed is. De evangelisten en de profeten roepen ons daar graag toe op. Het woord evangelie zelf betekent ook: ‘blijde boodschap.’ Het is dan ook duidelijk de bedoeling dat zo veel mogelijk mensen aan die blijdschap deel krijgen. Het gaat daarbij niet om de vorming van een elitekorps, een 'happy few' maar een grote groep mensen van alle tongen en talen. Een grote groep: dat hoorden wij vandaag. In tegenstelling tot de andere evangelisten vertelt Lucas niet alleen dat Jesus 12 apostelen uitzocht maar ook dat hij 72 leerlingen uitzocht die hij er twee aan twee op uitstuurde.. dat doet een beetje aan de Jehovagetuigen denken maar betekent gewoon dat je geloof het beste met een ander kunt delen en dat het niet om een one man show gaat. Sint Lucas verwijst met het noemen van die 72 leerlingen naar het oude boek Genesis waarin staat dat Noach 72 kleinzonen had en dat die samen de stamvaders waren van alle volkeren op aarde. Met andere woorden: de kerk bestaat uit mensen van allerlei slag en er bestaan geen hogeren en lageren iedereen is belangrijk, en iedereen is onmisbaar èn de kerk bestaat uit mensen van alle stammen en naties en tongen en talen... De kerk is internationaal en iedereen heeft gelijke rechten. Toen ik afscheid nam uit Amsterdam, nu bijna ruim, 15 jaar geleden, zei een wethouder van de voormalige C.P.N tot mijn stomme verbazing in zijn woordje: 'de kerk is de enige instantie die er echt is geslaagd mensen van andere rassen en culturen volledig serieus te nemen.' En dat is ook zo. Misschien is zijn beeld iets te optimistisch maar hij heeft wel gelijk: in de kerk hebben alle mensen gelijke rechten van wat voor natie of stam zij ook komen. Terug naar de eerste lezing: verheug je Jeruzalem, Het geloof is er tot onze vreugde. In onze kerk zingen wij daarover met velerlei koren, met jongens, meisjes en mannen: in alle toonaarden, blij en dankbaar en onze harten kunnen zich dan verheffen tot God. Vandaag zijn er gasten vanuit het prachtige Lincoln Lincoln has one of the most beautifull cathedrals in the world Iedere tijd kent zijn nieuwe kansen iedere tijd kent blije momenten zaken om dankbaar over te zijn, er zijn altijd weer tekenen van vreugde, van vernieuwing. In geen tijd waren zoveel mannen en vrouwen en in onze parochie gelukkig ook flink wat jonge mensen: -nu bijna niemand want ze zijn allemaal op kamp- zo druk bezig met hun geloof. Verheug je met Jeruzalem wordt deze zondag gezegd en neem deel aan haar vreugde. Laat de vreugde toe in je leven. Niet de oppervlakkig blijdschap, (Roomse blijdschap we dat ook wel maar daar heb ik toch niet zoveel mee omdat die vaak gepaard gaat met oppervlakkigheid). Aan oppervlakkige blijdschap hebben wij geen behoefte maar wel aan de diep doorvoelde vreugde van het geloof. Die blijdschap heeft een bijzondere reden: in de laatste woorden van het evangelie horen we dat: ‘uw namen staan opgetekend in de hemel.’ Onze namen staan opgetekend in Gods hand. Dat geldt voor allen die ons voorgingen voor onze overledenen. We moeten afscheid nemen van enkele parochianen die velen kennen: Marcel Boon, trouw acoliet, 61 jr. jong -vrijdag waren we hier met velen en sterkten elkaar- en woensdag gaan we Piet Demmers uitdragen, hulpkoster en collectant. Vreemd de Bavo moet doorgaan zonder hen. Maar de tekst van vandaag is er tot troost. Ons aller namen, van hen van wie we afscheid moeten nemen maar ook van ons die verder moeten, staan opgetekend in de hemel en de Eeuwige zal met zijn volk meegaan. Als Jesus zijn volgelingen toespreekt heeft hij het duidelijk over de tegenwerking die zij zullen ontmoeten, en over de beproeving die niemand van ons bespaard blijft Maar Hij heeft het ook over de kracht die het geloof mensen geeft: ‘ik zag de duivels uit de hemel vallen.’ Toe maar. En ‘overvloedig is de oogst’ zegt Hij ook nog. En dan zijn we weer terug bij het begin waarin ik de zorg over de kerk noemde. De oogst kan worden binnengehaald, ook in deze dagen. De kerk kan veel betekenen in deze tijd. Gebruiken we de kansen die er liggen, ook vandaag weer, levend vanuit de hoop die ons bindt. Hein Jan van Ogtrop, pr. |
