4e zondag door het jaar vigilie van Maria Lichtmis.
Schriftlezingen: - Deut. 18, 15-20, - Marcus 1, 21-28

David Hartmann, hoogleraar in Jeruzalem zegt:
'Als we eerlijk zijn, moeten we toegeven:
onze wereld stinkt! De beerput staat open!
Heeft men in vroeger tijden het deksel er nog op gehouden
(wat maar net lukte), in deze jaren wordt onze ongerechtigheid openbaar!’

Afgelopen dinsdag was de Auschwitz-herdenking:
altijd nodig om dat te blijven doen
om te weten, en te willen blijven weten
wat er gebeurd is.

Het kwade moet benoemd worden en onderkend
en –David Hartman citerend-
het deksel op de beerput die open is gegaan zetten lukt niet.
De oorzaken van de stank vinden en bestrijden
is de enige redding voor ons:
we moeten samen een nieuw begin maken'.

Het evangelie van Marcus dat wij dit jaar lezen
heeft als hoofdthema: het altijd mogelijke nieuwe begin.
Het nieuwe begin van Marcus' eigen leven,
en dat van ieder die later nog naar hem luisteren wil,
is volgens Marcus te vinden in een Joodse man:
Jesus, die men de Christus, de Messias ging noemen.
Die Jesus nodigt ons allen uit:
'bekeert u en luistert naar deze blijde boodschap:
het Koninkrijk van God is nabij,
het is nu de goede tijd.. doe mee, hier en nu.

Hier: God wil zijn koninkrijk niet op een andere planeet maar hier,
waar het zo stinkt. En als je Hem wilt volgen
mag, ja moet het kwaad ter sprake komen en bevochten.

Jesus gaat ons daarin voor.
Marcus vertelt ons dat Jesus na zijn doop
terstond de woestijn in gaat
waar de demon hem tartte.
Terstond gaat hij dan naar de ruige vissers aan het meer toe
die de dodelijke gevaren van het water kennen.
Maar hij zoekt ook het goede op
Hij gaat de synagoge binnen.
De synagoge waar de woorden van Mozes,
de grote profeet waarover de eerste lezing sprak,
klinken. En Jesus is een goede verstaander van Mozes’ woord
een trouw doener van de wet die alles nieuw kan maken.
als Jesus spreekt wordt alles anders.
Mensen ervaren troost in zijn woorden;
worden moedig, worden wakker, staan op. Alles wordt nieuw!

Maar dan blijkt het kwade toch nog sterker dan Hij dacht..
de hel barst letterlijk los.
Een boze geest, (hij had zich tijdelijk gevestigd  in een man)
roept uitdagend naar Jesus: ‘Wat moet dat allemaal!
Ik  weet wel wie je bent, je bent de Heilige Gods,
je mooie praatjes komen van de God van de liefde
die onze macht, de macht van het kwade ondermijnt.’

Jesus ontkent de macht van het kwade niet
maar Hij schrikt niet en gaat de confrontatie aan:
Hij verdrijft de boze geest.

Als christenen hebben wij de neiging om te zeggen:
‘goed dat Jesus dat deed
Hij is onze Verlosser en heeft ons welgedaan.’
Maar daarom alleen wordt dat verhaal ons niet verteld.
Neen, we mogen ons niet beperken tot een dankbare lofprijzing
aan Jesus die alles goed heeft gedaan.

De bedoeling is dat wij Hem volgen
en gesterkt door zijn voorbeeld
ook zelf de strijd tegen de boze aangaan.
Terstond als je durft!

We schrijven 1882.
Het gebeurde dat een pater van de missionarissen van het Heilig Hart
er op uittrok om broeders te werven voor de missie in Nieuwe Guinea.
Ergens in Noord Holland zei iemand tegen hem:
'je moet het eens gaan proberen in Volendam.'

Zo stond de pater op een zomerse dag op de stoep van de Volendamse pastorie.
Hij maakte zijn plannen bekend aan de pastoor van de parochie
en deze liet er geen gras over groeien.
De vissersvloot was juist binnengelopen
en de jonge kerels waren dus bij de haven te vinden.

Toen de twee geestelijken daar arriveerden was het een ware volksvergadering.
De pater hield zich een beetje in de schaduw van de pastoor
die zich doelbewust een weg baande door de roepende en schreeuwende vissers
en tenslotte op het spreekgestoelte van de afslager klom.

Hij verzocht en kreeg stilte.
De 'beminde gelovigen' verdrongen zich nieuwsgierig om de ongewone preekstoel
en wisten binnen de minuut waar het om ging.
Deze pater had jonge kerels nodig,
die met hem als broeder naar de missie wilden gaan.

Tot verbazing van de missionaris meldden zich
na de korte verklaring van de pastoor aanstonds drie stevige kerels:
zij wilden mee. 's Avonds meldden zich nog drie anderen
en de volgende dag reisden Klaas Kieft, Jan Kras, Piet en Kees Zwarthoed,
Jan Mooyer en Kees Hansen na een kort afscheid van huis en haard
naar een ver missiehuis, doorgangspost naar de missiegebieden in het toenmalige Nieuw Guinea.

Net zo wil Marcus degenen die  zijn verhaal over Jesus horen
oproepen tot onmiddellijke navolging.
Tot verbreiding van het evangelie en
tot het afremmen van de macht van het kwaad.
Maar dat niet alleen. Hij wil hen ook bemoedigen:
de boze geesten hebben het niet meer voor het zeggen.

Deze week vieren we Maria Lichtmis;
we gaan de kaarsen wijden en zullen de volgende week
met de kaarsen gekruist gezegend worden.

‘Blijf niet staan bij wat vroeger was’ willen de voorgangers
zo tot u zeggen:
‘sta niet stil in het verleden
ik - zegt de Heer- ga iets nieuws beginnen...
het is al begonnen merk je het niet.’

Dat zijn woorden van hoop,
woorden uit een van de boekrollen
van Israëls profeten, Jesaja om precies te zijn: er is uitzicht, er is hoop;
vertrouwen in Israëls heilige, die met Zijn mensen meetrekt.
Altijd is er verwachting van een grote toekomst
die God met de mensen wil beginnen..
een grote ook een beetje beangstigende toekomst.

Even terug naar het evangelie van deze zondag:
de demonen zijn verslagen.
Wij kunnen –als wij het willen en durven-
vandaag nog, hier en nu een nieuw begin maken
hem achterna: Jesus Messias ,die met ons, voor ons  stierf,
maar verrezen en opgestaan nu voor ons leeft en ons voorgaat
in deze, onze dagen.
Gaan wij vertrouwvol verder, levend van Gods genade
getuigend van het licht.

Het licht dat het winnen zal van de duisternis,
de liefde die het winnen zal van de haat ..

Wees gezegend, wees sterk – wordt straks tot ons gezegd-
geloof, word wakker:  handel.