23e zondag.

Schriftlezingen: Jesus Sirach 9,13-18 Lucas 14,25-33

In het evangelie van vandaag
draait Jesus zich om naar Zijn volgelingen
en vertelt tot driemaal toe dat het een zware prijs is
die betaald moet worden
als je werkelijk zijn volgeling wilt zijn.

Als we horen dat Hij dat tot driemaal toe zegt
denken de goede hoorders van het verhaal
natuurlijk onmiddellijk aan één van Jesus' volgelingen
die later tot driemaal toe zal zeggen dat hij Jesus niet kent.
En nog later zal hem tot driemaal toe gevraagd worden:
'Simon bemin je mij werkelijk'
waarop dan de opdracht volgt:
'hoed mijn lammeren, weid mijn schapen.'
------
'Als je werkelijk mijn volgeling wil zijn'
zegt Jesus, 'dan moet je vrij staan van geld en goed.'
Je moet je goed bezinnen op wat je doet
opkomen voor je zaak, er voor vechten,
niet zomaar mee hollen met de anderen.
Dat vraagt veel van je,
bezin eer ge begint...'
En dan begint Jesus Zijn verhaal over de onvoltooide toren
en het onvoorbereide leger.
Het verhaal over de onvoltooide toren doet mij denken
eerst natuurlijk aan de toren van Babel
maar ook aan de talloze geweldige bouwondernemingen in de middeleeuwen.

En dan valt op dat bijna alle kathedralen
onvoltooid zijn..
Ook deze 106 jarige Bavo.
De koepel had met mozaïeken bekleed moeten zijn,
de torens bijna twee keer zo hoog.
Als men een onvoltooide kathedraal gaat voltooien,
zoals dat bij de dom van Keulen gedaan is
in een tijd van groots Duits nationalisme
ontstaat er een imposant maar eigenlijk
een dodelijk vervelend bouwwerk.
Dat de meeste kathedralen niet voltooid zijn is niet erg.
Jesus doelt als hij spreekt over volharding
en berekening bij de bouw
niet op gebouwen van hout en steen,
maar op het gebouw van zijn gemeente
dat stevig zal moeten staan.

Een goed plan moet er gemaakt worden,
een goede begroting.

De Tora, de wet van Mozes, is zijn plan.
En wat de begroting betreft:
de Heer zelf heeft er alle vertrouwen in
dat iedereen persoonlijk zijn of haar bijdrage wil en kan geven
aan de opbouw van Zijn nieuwe wereld.
-----------------------------
Een goed plan, wat hebben we daar een behoefte aan
in deze tijd met nieuwe problemen:
terrorisme, geweld, egoisme, onverschilligheid.

Een hele inspanning;
dan gaan we dapper ten strijde,
neen niet met de wapens van staal
maar met de wapenrusting van het geloof,
de lendenen omgord met trouw,
bekleed met het pantser van de gerechtigheid,
met de helm van het heil en het zwaard van de Geest.
-----------------------------------------------
Je moet je verantwoordelijkheid,
je taak, je kruis iedere dag dragen,
en je moet
-en nu komt het moeilijkste gedeelte van zijn toespraak-
je vader en moeder,
je broers en je zusters, ja zelfs je eigen leven haten. '

Dat 'haten' van je familie is wel heel sterk gezegd.
Matteüs verandert dit woord een beetje
en spreekt over 'je mag niet meer houden van je familie,
je geld en jezelf dan van mij.'
Waarschijnlijk is dat laatste ook met dat haten bedoeld.

Het is geen oproep
om nu eens een lekkere familieruzie te gaan ontketenen
maar om je te wijzen
dat de band met Jesus en Zijn levensopdracht
in een mensenleven zo indringend kan en moet zijn
dat het de natuurlijke verwantschap te boven gaat.

Een Deense dominee, Soeren Kierkegaard schreef eens een parabel.

In Denemarken is op een mooie zomerse zondagmorgen
een kerkgemeenschap bijeen.
Ze zijn met de gezangenboeken onder de arm naar de kerk gekomen
en hebben op het kerkplein gezellig de plaatselijke nieuwtjes doorgenomen
en de nodige roddels doorverteld.

Tijdens de dienst speelt het orgel dat het een aard heeft
en de Dominee preekt prachtig
over Jesus de Heer en hoe fijn het is
om zijn volgeling te zijn.

De mensen galmen het uit:
'wat is het heerlijk deze Heiland te volgen en Jesus' vriend te zijn.'

Plotseling paniek.
Een ouderling tikt de dominee op zijn schouders.
'Er is iemand in de Sacristie
die iedereen persoonlijk even wil spreken'.

'Wie is het'? vraagt de dominee.
'Het is Jesus zelf' zegt de ouderling,
hij wil iedereen even ontvangen.

En één voor één gaan de brave christenen naar de sacristie.
Daar staan ze even oog in oog met Jesus.
Ze zien Zijn bebloede gelaat en de doornenkroon op zijn hoofd
en zijn besmeurde kleren.

Hij kijkt ieder persoonlijk even doordringend aan en vraagt:
'heb je mij waarlijk lief.'
En als ze bedeesd en beleefd antwoorden:
'natuurlijk Heer' vraagt Hij verder:
'wil je werkelijk mijn volgeling zijn
en met mij meegaan door de straten.'
En dan wordt het moeilijk... niemand durft neen te zeggen,
dat zou een beetje onbeleefd zijn.
Maar tegelijkertijd durft -en dat is erger-
niemand ja te zeggen;
ze schamen zich er allemaal voor om achter zo iemand aan te gaan lopen
straks door de hoofdstraat van het dorp.

Als iedereen in de sacristie geweest is
is het even stil in de kerk.
Maar gelukkig: de organist redt de situatie
en zet het volgende lied dat op het programma staat in
en dapper zingen ze verder alsof er niets aan de hand is.

Ze houden een collecte, houden een korte pauze
waarin weer even geroddeld kan worden
en gaan na de dienst gezellig koffie drinken
alsof er niets gebeurd is.
---------------------------------

Het evangelie roept ons op anders te worden,
nieuwe wegen te gaan. Het begin is moeilijk,
bij iedere nieuwe stap hoort dat je je los moet maken.
Los van de oude situatie, open voor de nieuwe kansen.
Zonder afscheid nemen van alle valse vanzelfsprekendheden
kom je niet tot jezelf.

Dit afscheid hoeft ons niet droevig te maken,
want als wij Jesus durven volgen
die ons zo uitdaagt om dingen los te laten,
ons levensopdracht, (dat is bedoeld met dat kruis)
op ons te nemen
dezelfde Jesus is het
die ons leven dan opnieuw vult
en ons werkelijk de mogelijkheid biedt
nieuwe mensen te worden.

Die mogelijkheid … om een ander soort mens te worden…
om nieuw te worden,
heeft iedere mens, u en ik
iedere dag van ons leven. AMEN