2e zondag lijdenstijd: Schriftlezingen:
  Genesis 12. 1-4a verbond met Abraham
  Mt. 17,1-6 gesprek met Mozes en Elia

Het blijft maar modderen op deze wereld.
De vrede tussen de mensen lijkt moeilijk te realiseren
er is zoveel eigenbelang; er is zoveel haat,
zoveel egoïsme, zoveel machtswellust.
Zal het ooi nog wat worden op deze wereld?
Antwoord: dat hangt van onze inzet af.

Gisterenmiddag één uur, het was mooi weer,
de zon probeerde ons te verwarmen maar dat lukte niet echt.
Daar stonden wij; voorgangers van de Haarlemse kerken
en vluchtelingen uit Birma,
vrienden van de vreedzame monniken boven op de ophaalbrug
over het Spaarne. Een koude wind kwam ons tegemoet
en we dachten aan de droevige dingen die in Birma gebeurden
en nog gebeuren.
We wilden herinnerd worden aan onze gezamenlijke opdracht tot vrede
en op een teken van de cimbaal was ons gevraagd
het gelaat gekeerd naar de zon,
bloembladeren omhoog te gooien opdat de wind ze zou verspreiden
als symbool van onze vredesgebeden die kort tevoren
hadden geklonken op de Grote Markt.

Neen, het was geen manifestatie van duizenden
maar van tientallen hoewel,
we waren met meer dan Jesus die met zijn vrienden
de berg Tabor beklom. 

Jesus kan zijn grote taak niet beginnen
als Hij niet eerst een goed gesprek gehad heeft
met Mozes en Elia, de oude geloofsgetuigen van Israël
die doorgaven waar hun God voor stond.

De eerste die genoemd wordt is Mozes.
Van Mozes wordt gezegd dat hij als hij met God gesproken had
glansde van het licht... het licht van Gods liefdeglans
was op zijn gezicht overgesprongen.
En de tweede die genoemd wordt is Elia.
Van Elia wordt verteld dat hij       
toen hij achternagezeten werd door het leger van koning Achaz
bij dezelfde Sinaï-berg wachtte
op een signaal van Gods aanwezigheid.
De donder liet zich horen: Elia stond huiverend op
maar in de donder was God niet.
Een storm barstte los, weer stond hij eerbiedig op,
maar ook in de storm was God niet.
En toen was er een zachte bries voelbaar
die streelde over Elia's gelaat
en in die stilte daar was God.

Jesus neemt zijn apostelvrienden mee ter lering,
om hen iets te laten aanvoelen van het
vertroostende geheim dat God is...
en ze samen Zijn licht en warmte laat ervaren.
'Laten we hier gauw tenten bouwen'
hier in dit vriendelijk licht is God’ zegt Petrus
en hij krijgt daar in de tekst van Mattheus, niet voor op zijn kop.

Er hangt dreiging in de lucht:
vijandelijkheid pakt zich samen rond Jesus;
Hij is te goed voor deze wereld
neen: beter: Hij is gevaarlijk
want Hij kiest partij voor weerlozen,
voor mensen die angstig zijn en bedroefd.
En Jesus spreekt met Mozes en Elia
over de droeve dingen komen gaan;
maar ook over de goede afloop:
over zijn doortocht dwars door de dood heen.

De God van Abraham, Isaak en Jacob,
zoals we dat in de eerste lezing hoorden
de God van Mozes en Elia
de God van Israël èn dus ook van Jesus
heeft geen andere bedoeling 
dan mensen te bemoedigen en te troosten
hun grote vriend en ondersteuner te zijn
bij hun opgang naar het licht, ook in onze dagen.

'Ik sluit mijn verbond met jou'
zei Hij tot Abraham,

'Kom dicht bij mij' zegt Hij tot Mozes en Elia bij de Sinaï

en Hij sprak met Abraham, Elia en Mozes
zoals een man spreekt met Zijn vriend.

'Vrees dus niet' zegt Jesus daarna tot zijn vrienden,
‘wees niet bang’ zegt Hij ook tegen ons.
‘Wees niet bang over alle berichten van geweld
die je keer op keer bereiken.
Wees niet bang als ze je voor gek verklaren
omdat je nog steeds in de liefde gelooft.
De Liefde zal het winnen van de haat,
blijf kiezen voor de enige echte God
die alle gelovigen met elkaar verbindt.’

Jesus had, als goede jood,
het bouwen op macht afgewezen
dat hoorden we de vorige week
in het verhaal van de beproevingen.

En we hoorden dat om zelf ook vol te houden
als gelovigen in deze dagen.

Jesus, die voor de God van Israël kiest
en zijn opdracht gaat vervullen,
wordt -net als het volk van God in vroeger dagen-
'geliefde zoon' genoemd.
Een woord dat klinkt als lieve vriend,
kind van mij, even dierbaar als het liefdewoord
van de vader of de moeder die zijn eigen kind knuffelt.

Het is boven op de Tabor, -die miniatuur Sinaï-
een feest:  Petrus, Johannes en Jakobus zijn van de partij,
Mozes en Elia... Jesus zelf.. en wij vanmorgen
in het stralende licht van Gods aanwezigheid.

'Luister naar Mijn kind -zegt de Vader-
Ik ben met Hem en met jullie alle dagen
als jullie trouw blijven aan mijn verbond met jullie
en doen als Hij. 
'Luister naar Mijn kind -zegt de Vader-
bouw verder aan de liefde..

Ik ben met Hem en met jullie alle dagen
als jullie trouw blijven aan mijn verbond met jullie
en doen als Hij. 

En daarom stonden wij daar gisteren
op onze miniatuur Haarlemse Tabor,
de hoge brug over het Spaarne
om namens iedereen die druk liep te shoppen in de stad
te bidden om vrede. Zou het helpen?

De oude prior van Erfurt Meister Eckhart zegt:
‘Het beste gebed dat een mens bidden kan is niet:
‘Heer geef mij veel deugden’ of ‘geef mij eeuwig leven’
neen, het beste gebed is:

HEER GEEF MIJ NIETS DAN WAT GIJ MIJ WILT GEVEN

EN DOE MET MIJ WAT U WILT EN ZOALS U DAT WILT..

dat is het beste gebed dat er is: je hebt jezelf verlaten
en bent dan binnengegaan in God.

Daar streven we naar samen met alle mensen van goede wil.
Met Hem trekken wij, in het gevolg van Zijn zoon verder.
We zullen het in het slotlied zingen:
 ‘Geen ondergang kan dreigen
 of heerlijk rijst uw beeld,
 en doet ons mee ontstijgen
 in een glans die alles heelt.’