Twee jaar geleden keek een Nederlandse kosmonout,
André Kuiper, vanuit den hoge neer op de aarde.
Van hem is toen de uitspraak beroemd geworden:
'niemand kan daar van af.'

Hij had gelijk: wij zitten aan deze aarde vastgeklonken,
we kunnen niet wegvliegen en ontsnappen
aan die hele moeizame menselijke geschiedenis
waarbij 'vrede op aarde' een onmogelijkheid lijkt.

WIJ kunnen niet van de aarde af.

Je zou het wensen als je kijkt hoe alles hier gaat:
hoe de rijken rijk blijven, hoe de armen arm blijven:
hoe geweld verheerlijkt wordt
en terrorisme een dreiging is waar zo weinig tegen te doen lijkt.

Wanneer zullen wij deze aarde nu eens wat opgeleukt hebben
wanneer komt hier eindelijk vrede op aarde?

Wanhopig houden allerlei mensen mooie toespraken
en proberen de moed er een beetje in te houden:
een beetje liever zijn voor elkaar, even gezellig doen deze dagen
en dan kan het wel weer.

In de kerk zijn we zeker ook optimistisch:
het kan inderdaad wat worden op aarde
maar om een andere reden dan wij denken.

En die reden is dat er Iemand is met een hoofdletter
die altijd maar weer met liefde naar deze wereld aan het kijken is.
Onze nieuwe Paus is bezig een brief te maken,
een encycliek heet dat deftig,

over de liefde van God die zo van de mensen houdt
dat Hij zelf binnenkwam in de mensenrij.

Hij lacht niet vanuit de hemel ons uit:
'kijk die stoethaspels toch beneden'

Hij komt zelf die menselijke geschiedenis binnen
in een kindje dat net geboren, meteen al vluchteling wordt

Op het moment dat Hij geboren moet worden is er wanorde:
iedereen wordt opgejaagd omdat de keizer een volkstelling wil houden
van onderdanen, landerijen en vee
en om de zaak te overzien moet iedereen worden geregistreerd
in de streek waar de roots van de familie liggen:
een heel gesjouw dus.
Binnen die wereld werd God mens.

Er was eens een patriarch in Constantinopel
-het huidige Istanboel- die dat niet kon aanvaarden.
Hij was zo onder de indruk van Gods majesteit
-hij had er een prachtige kerk voor laten bouwen,
de Aya Sophia genaamd- dat hij zich niet kon indenken
dat God werkelijk deel wilde hebben aan die chaotische
menselijke geschiedenis. Laat staan dat Hij,
de verhevene, zich zou willen laten zien
in een menselijk wezen, in een menselijk lijf.

"Jesus had een schijnlichaam" zei die patriarch (Nestorius)
"Maria kan dus onmogelijk 'Moeder van God' genoemd worden".

God is te hoog om mee te lijden met de menselijke onmacht
laat staan dat Hij werkelijk pijn kan hebben gehad:
'de kruisdood van Jesus, heeft hem niet werkelijk gedeerd.''

Hij was kennelijk niet goed thuis in de Bijbel
want daar hoor je al in het Oude Testament
hoe God meelijdt met de lijdenden,
hoe Hij zich voor de gewone mensen interesseert,
zozeer dat Hij uiteindelijk in Bethlehem,
zijn eigen levenslot aan dat van de mensen verbindt.

Hij toonde in het kind van Bethlehem
dat Hij weerloos wil zijn met de weerlozen,
pijn wil lijden met die pijn hebben en
verdriet wil hebben met die verdrietig zijn.

Verdriet is er.
De ruimtevaarder André Kuiper
keek, een beetje meewarig naar die wereld beneden:
GEEN MENS KAN DAAR AF.

Als pastoor van deze parochie wandelend in de wijk
-neen ik kan nog niet in de ruimte vliegen-
zie ik toch ook van alles.
Ik zie wat mensen meemaken.
Verdriet zie ik, veel. Niemand van ons blijft dat bespaard.

Ik zie een jonge moeder met vier kinderen
die tegen de kanker vecht:
zelf is ze moedig, haar man ook
en haar kinderen? Je moet er niet te veel over nadenken.

Deze week hadden we hier nog twee begrafenissen:
neen geen vrolijke kerst dit keer hoewel….
het waren getuigenissen van moed, liefde en saamhorigheid
de begrafenisdiensten hier.
Je voelde bij beide diensten: zo akelig als het is
er is Iemand die van ons houdt,
wij hoeven niet aan wanhoop te bezwijken,
we hebben een Fan met een hoofdletter!

God heeft ons niet nodig als fanclub
maar zelf is Hij fan van ons.

En even verderop kwam ik deze week
bij mensen die enkele jaren geleden hun dochtertje van 6 verloren:
nu had het vriendinnetje van de oudste zoon
een kindje gekregen.
Toen ik binnenkwam zag ik moeder en kind op de bank zitten:
ik waande mij in Bethlehem.
Helemaal toen oma zei:
'ze zijn wel een beetje jong,
ze hebben nog geen huis
maar ze wonen nu bij ons op zolder,
zo vreselijk gezellig.'

Zo zie je hoe mensen allemaal op weg zijn met God.
En dan kijk ik na mijn rondgang door de wijk
naar u hier allemaal hier voor mij deze nacht.

Sommigen -die komen uiteraard niet naar de kerk-
zeggen dat u alleen maar komt u omdat
dan de kerstkalkoen straks beter smaakt..
maar ze begrijpen er niets van.

U bent hier gekomen omdat u ook iets vermoedt
van het grote geheim dat het leven inhoudt.

Ook u hebt vragen over leven en dood.
Tussen haakjes, even een gotspe:
ik hoorde vanmorgen een reklame
voor de kerstbijlage van de Volkskrant.
Die handelt over de dood.
'Koop deze bijlage over de dood' zei de radiostem
en…. 'prettige kerstdagen.' Neen, ik verzin het niet.

De dood mag niet gecomercialiseerd worden of gekleineerd,
de dood is gruwelijk maar heeft niet het laatste woord
want het kertstkind dat geboren werd heeft die dood ook meegemaakt
en is er doorheen gekomen met hemelse hulp.

Maar even los van de dood:
de eigen geschiedenis die u meemaakt
zal niet rimpelloos zijn.
U maakt leuke dingen mee en minder leuke
u boekt successen en u incasseert mislukkingen.

Maar wanhoop niet:
er is er Een die met ons, met u en mij meetrekt
en van ons houdt.

Jonge mensen zijn vandaag goed vertegenwoordigd.
Weet je welkom. Misschien vind je het hier een beetje antiek hier
en een beetje langdradig
of misschien vind je het juist erg mooi.

Weet dat er leeftijdgenoten zijn
die zich aan het voorbereiden zijn op de doop
geloven is zo gek nog niet.

Maar wat belangrijker is:
weet dat jij zelf door God geliefd bent,
jij mag er zijn zoals jij bent.

Niemand kent jou echt, je ouders zelfs niet
en je geliefde (ook al zit hij of zij nu naast je) zelfs ook niet
want ieder mens heeft zijn of haar eigen geheim
waar niemand weet van heeft.

Maar weet dat er Een is die je werkelijk kent
die jouw naam geschreven heeft in de palm van Zijn hand
en die een Fan is (daar is het woord weer) van jou.

Wanhoop dus nooit. Bouw aan je toekomst,
durf te leven, te werken, vriendschappen te sluiten,
kinderen te krijgen want het leven is goed
omdat Hij met ons meegaat.

En wat is Hij blij met de mensen die het goede proberen willen,
die leven willen vanuit de liefde zoals Jesus ons heeft voorgeleefd!

Als Paulus over het geheim van de liefde spreekt
denkt hij nog na over deze mens die in ons midden kwam
hij zegt dan:
'Al spreek ik met tongen van engelen en mensen, maar liefde heb ik niet:
ik ben schallend koper, een rinkelende tamboerijn.
Al ben ik een profeet, ziende het onzienlijke, in alles ingewijd, .
en is mijn geloof zo volkomen dat ik de bergen verzet,
maar ik heb geen liefde, ik ben niets.
Liefde is ruimte geven, tijd laten, goedheid, geduld.
Liefde laat zich niet gelden, ijdel, grof, ongenaakbaar.
Liefde wordt niet verbitterd, liefde vindt niets onvergeeflijk.
Onrecht maakt haar niet gelukkig, waarheid maakt haar blij.

Liefde houdt stand tegen alles: telkens weer gelooft zij
alles verdraagt zij, altijd opnieuw vol hoop.. nooit bezwijkt de liefde.
Toen ik nog een klein kind was, praatte ik zoals kinderen doen,
en ik dacht niet verder dan kinderen doen .
Nu ik een man geworden ben, heb ik dat achter mij gelaten.

Nu nog zien wij spiegelbeelden, raadselachtig,
eenmaal staan wij oog in oog .Nu nog weet ik niet de helft,
ooit, eenmaal, zal ik alles weten, zoals Hij alles weet van mij.

Geloof en hoop en liefde zullen blijven, alle drie,
maar de grootste is de liefde.' (1 Kor.13)

Een zalig kerstmis, fijn dat jullie er allemaal zijn vannacht,
weet je welkom als je de kerk ook op andere momenten wilt bezoeken en alle vrede en goede moed die je nodig hebt in 2006