| Kerstmis 2008: You will never walk alone |
|
| Geschreven door Pastoor H.J. van Ogtrop | |
| woensdag, 24 december 2008 | |
|
Kerstmis is een bijzonder feest en dat blijft het. Wat er ook gebeurt: na Sinterklaas worden we onrustig. In de Hema wordt de Sinterklaas CD vervangen door de kerst CD en allemaal tegelijk gaan we met kerstbomen slepen. Kerstversieringen komen ook op de buitenkant van de huizen met honderden lampjes verlichte voorgevels: u zag vast dat rijke versierde huis in Hilversum wat bezielt ons toch in deze dagen? Slaat dat allemaal ergens op of is het, zoals de Bijbel zegt, allemaal ijdelheid. “IJdelheid der ijdelheden, zegt de prediker, ijdelheid der ijdelheden en alles is ijdelheid.” Deze diepzinnigheid, zo’n 2400 jaar geleden bedacht, is te vinden in het boek Prediker dat èn in de joodse èn in de christelijke Bijbel te vinden is. “Geslachten gaan en geslachten komen en de aarde blijft al maar bestaan.” Het is ook aan ons gegeven kennelijk om er wat aan te hebben… We leefden mee met de verkiezing van een nieuwe president in de Verenigde Staten. Hele verkiezingscircussen maakten hun tournee. En iedereen veerde op: Obama is het geworden geweldig. We wensen hem het allerbeste toe zal hij de verwachtingen kunnen waarmaken?? Of is ook dit ijdelheid? II. U hebt allemaal het boekje van de nachtmis in handen met dat bijzondere plaatjes op de kaft. Een mannetje met een knapzak, een angstige vrouw en een kindje als een ingepakte pop. Een dapper voortstappend ezeltje draagt moeder en kind. Op de achtergrond de stevige ronde torens van de stad. Een afwerende stadspoort (hij is vast dicht!) bekroond met elegante spitsjes. Een hele dikke toren midden in de stad. Het is de koningsburcht van Jeruzalem, een sterke toren waarin de schatkisten van Herodes staan opgeborgen. Het gebouw zou in onze dagen een combinatie zijn van het gebouw van de Nederlandsche Bank aan het Frederiksplein en het gebouw van de effectenbeurs ook in Amsterdam aan het Damrak. Leuk detail: dat beursgebouw is door dezelfde architect gebouwd als onze Bavokathedraal: Jos Cuypers. Terug naar het plaatje: De stad met de grote gebouwen heeft de mensen niets te bieden. Zij zoeken welzijn en veiligheid maar dat levert de stad niet. Dus gaan ze weg, op zoek naar nieuwe levenskansen. Dat ziet u afgebeeld. U begrijpt dat ik een beetje aan inlegkunde doe. Ik pas het verhaal van de vlucht van Jesus, Jozef en Maria toe op deze tijd. Wat biedt huidige samenleving (de grote stad) ons? We zien plotseling hoe kwetsbaar de pijlers zijn waarop onze samenleving gebouwd is. Wie had dat kunnen denken: banken die omvallen, economieën die instorten en paniek op alle beurzen. Zijn onze spaarcenten nog wel veilig bij de instituties die ze beheren? Vragen doemen op: waar zijn de echte kostbare dingen te vinden. Prediker beëindigt zijn beschouwing over alle dingen die hun tijd hebben met te zeggen dat het daarom vooral goed is elkaar vast te houden en samen lekker te eten. In een beschouwing over de economische crisis las ik dat mensen dan gaan schuilen bij elkaar en misschien is dat zo gek nog niet. Maar er is meer. En daarover vertelt het kerstverhaal. III. U hoorde het zojuist, het kerstverhaal van Lucas. Met kerstmis min op meer plechtig gezongen. Het blijft ontroerend en schokkend tegelijk. Wij verzamelen ons niet rond een machtig leider of een nieuwe president, maar rond het kind van Bethlehem, de koning van Gods nieuwe wereld. Engelen spreken ervan en nodigen mensen, de herders, uit om namens ons gauw te gaan kijken. Neen niet de bankdirecteuren, de koningen, koninginnen, presidenten of ministers maar… de herders zijn de centrale figuren. Zij mogen als eersten horen namens het volk dat Gods plannen echt werkelijkheid geworden zijn. 'Zie ik verkondig ú een grote blijdschap die voor heel het volk bestemd is.' Heden is er een echte redder geboren, de Messias (Christus), de Heer!' En of jullie herders dit even willen doorgeven aan alle mensen. Dat is nog eens een belangrijk bericht. En hoe treedt die nieuwe redder dan naar voren? Hoe verschijnt die? Schamel en weerloos: 'Dit zal voor u het teken zijn, ge zult een pasgeboren kindje vinden in doeken gewikkeld, het ligt in een kribbe.' Is dat alles? Denk je dan meteen. Toch vraagt deze zin om wakkere aandacht. Ook van ons. Want deze weerloze kleine zal ook voor ons het teken zijn, teken van Gods onverbiddelijke solidariteit met alles wat klein en weerloos is en als wij eerlijk zijn: zijn we dat niet allemaal? Als deze Jesus groot is geworden zal Hij nog weerlozer worden Hij zal worden opgepakt en mishandeld. Zo zal Hij in vriendschap en solidariteit met allen die lijden onze redder zijn. Hij zal aan een kruis geslagen worden en het uitgillen van de pijn. Hij zal van het kruis worden afgenomen en weer in doeken gewikkeld ergens worden neergelegd; neen niet in een kribbe maar in een graf. Op de Paasmorgen zullen vrouwen naar dat graf komen -de sterke mannen zijn nergens meer te bekennen- om het lichaam van de dode Jesus te zalven en te strelen maar het hoeft niet meer. En weer is er, net als in het kerstverhaal, een engel die spreekt. Hij zegt nu: “Je zult Jesus terugvinden, Hij zal voor je uitgaan op je levensweg en je nieuwe vriend en helper zijn die je verder brengt.’ En dus is de boodschap dan toch ook weer: Vrede op aarde, God houdt van de mensen er is hoop voor de mensheid: God is bij jullie tot in lengte van dagen. IV. In zijn Geest komen wij samen in deze kerk, ik zei het al, gebouwd door dezelfde architect als die het geldgebouw aan het Damrak bouwde. In deze kerk aan de Leidsevaart zijn andere dingen aan de orde. Hier bezinnen wij ons op onze levensopdracht, iedere keer op nieuw. Hier komen mensen samen in goede en slechts tijden. Het wordt tijd dat wij in ons leven weer ruimte en tijd vrijmaken voor de dingen die echt belangrijk zijn. Weet u allemaal welkom in deze kerk: we zijn blij dat u vandaag gekomen bent. We hebben u nodig, eigenlijk ook op de andere gewone zondagen door het jaar. Neen, niet omdat u een slechter mens zou zijn als u niet regelmatig naar de kerk ging maar om samen het verhaal levend te houden van God met de mensen. Om samen te kunnen blijven geloven dat wij als mensen geschapen zijn naar Gods beeld en steeds meer op Hem moeten gaan lijken. Het gaat God niet om wederopstanding van economische of politieke (of godsdienstige) systemen maar om de opbouw van een nieuwe mensheid. Een mensheid die kiest voor een nieuwe, eerlijker economie waar de armen eindelijk recht zal worden gedaan en waar vrede en liefde zullen regeren. We hopen dat de mensheid, misschien mede dankzij de crisis in onze dagen weer opnieuw gaat ontdekken wat belangrijk is er wat niet. En vooral dat wij persoonlijk mogen voelen dat iedere mens door God geliefd is hoe schijnbaar onbelangrijk hij of zij zich voelt. Houden wij elkaar dan goed vast, levend voor en met elkaar in vriendschap, trouw. Zo worden wij opgeroepen mens te zijn. Elkaar elkaars blunders vergevend elkaar beminnend zolang wij leven mogen op deze aarde; als wij dat presteren is Jesus niet voor niets gekomen en helpen wij Hem zijn goede plannen, zijn vrede op aarde, werkelijkheid te laten worden. We wensen u allemaal zinvolle kerstdagen toe en goede moed bij alle dingen die van u persoonlijk gevraagd zullen worden, nu en in 2009 en wanhoop nooit, want God trekt met ons mee, alle dagen You will never walk alone. Namens het Pastorale team van de Bavokathedraal, Hein Jan van Ogtrop, pastoor. |
Maar het belangrijkste is toch wel dat de kathedraal het huis is van een gemeenschap van mensen: de St. Bavo-parochie. Zonder al de mensen die zich daar mee verbonden weten, daar samenkomen en ook veel werk verzetten zou het bovenstaande niet eens allemaal in de kathedraal kunnen!
