Toch maar kerstmis vieren

Nu is het rapport van de commissie Deetman daar.

Afgelopen zondag hadden wij de NINE LESSONS AND CAROLS.
Onze bisschop, Jos Punt, was zenuwachtig,
hij kwam dan ook veel te vroeg in de Bavo aan.   
Hij klampte ons meteen aan:
‘Zullen er nog wel mensen komen vanavond?’
vroeg hij bezorgd. Met zijn collega bisschoppen
had hij meerdere dagen vergaderd en hij kon niets anders denken
dan aan deze zwarte bladzijden van de kerkgeschiedenis.

Onze pastorie waar hij binnenkwam was vol,
alle jonge mannen en meisjes van ons koor waren druk aan het oefenen.
In de discussie bij de pils de vrijdag te voren had een van de jongens gezegd:
‘de kerk moet wel eerlijk zijn nu’. Een mening die onze bisschop ook heeft
want eerlijk duurt het langst.
‘Waarom zeg je dat’ vroeg mijn collega aan hem:
‘ja’ zei hij: ‘want wij moeten verder kunnen met onze kerk.’
U begrijpt hoe ernstig de gesprekken in onze pastorie zijn
ook bij de pils.
Nadat we met de bisschop gepraat hadden gingen we naar de sacristie.
en –u voelt hem al- de kerk was bomvol…. zijn zorg was onterecht.
Hoezo dan, is het allemaal niet erg?
Natuurlijk is het erg, heel erg
maar wat wij als geestelijken misschien niet genoeg beseffen is
dat u als christenen werkelijk serieus christen bent en
uw eigen afwegingen en keuzes maakt.

En aangezien u hier allemaal in groten getale om mij heen zit
en de kerk tot ver achterin gevuld is,
-sorry voor de ongemakkelijke stoeltjes,
sorry voor de pilaren die sommigen het zicht ontnemen
en de tocht.. Aangezien u uw keuze gemaakt hebt om te komen
kan ik hoop hebben want u draagt als volwassenen uw geloof mee
en u hebt, hoezeer u misschien daarvoor kritiek van anderen moet trotseren,
u hebt als overtuiging dat waar het werkelijk om gaat in de kerk
van echte waarde is en door mensen nooit kan worden vernield.

Natuurlijk is het wel de bedoeling
dat wij de idealen van Jesus van Nazareth in onze dagen uitdragen
en dat wij een teken zijn in de wereld van geloof, hoop en liefde.
Maar altijd schieten we te kort.
Daarom is het van belang vast te stellen dat de kerk bestaansrecht heeft
niet omdat wij zo geweldig zijn
maar omdat er EEN naar ons toegekomen is
God, Schepper van hemel en aarde.
Hij houdt van ons en omdat Hij zag dat wij het niet redden
is Hij hoogst persoonlijk naar ons toegekomen
in Jesus zijn zoon, onze herder en broeder.

Om ons op zijn komst in ons bestaan voor te bereiden
hebben we eerst gehoord naar de visioenen van Jesaja de profeet.
Jesaja, geen gemakkelijk heerschap.
‘Jullie rijken buiten de armen uit
jullie mensen in de tempel zingen en bidden mooi
maar gerechtigheid doen ho maar.’

De mensen werden er stil van.
Maar hij deed meer:
hij kondigde een nieuwe tijd aan:
jullie zwaarden zullen worden omgesmeed tot ploegscharen;
de wolf zal slapen naast het lam
en de aarde zal met vrede bedekt zijn.


Het zijn die visioenen die de eeuwen door
mensen in beweging hebben gebracht
want het geloof heeft niet alleen maar
slechte mensen opgeleverd en schijnheiligen
maar ook mensen van vrede en trouw en echte heiligen.

Moeder Theresa, die in Amsterdam de Sint Lucaskerk
waar ik voor de Bavo was, bezocht;
Helder Camara, bisschop voor de armen in Brazilië,
Martin Luther King die opkwam voor de rechten van de zwarten in Amerika;
Nelson Mandela die voor het recht opkwam in Zuid Afrika
en die na tientallen jaren gevangenschap vrij bleef van haat jegens zijn bewakers
en zijn land opnieuw probeerde op te bouwen
en Vaclac Havel, eergisteren begraven in Praag
die in Tsjechië aandrong op een nieuw begin
en zelf mensen opriep hun kriminele ondrukkers te vergeven
en let goed op: vergeven is iets anders dan vergeten.

Het ging deze mensen nooit om hen zelf
maar om grotere dingen:
om de zaak van het Koninkrijk van God.

En daar zit u dan allemaal.
Er zitten ook tussen u verstopt
twee jonge mensen die hun kindje willen laten dopen.
En gelukkig zijn er heel veel van die ouders in onze parochie.
Ze zullen straks ondervraagd worden of ze wel geloven.
Wat moeten ze dan geloven?
Dat de vrede het kan winnen van de oorlog
en de liefde sterker zal kunnen zijn dan de haat
en dat Jesus de aanvoerder is van een nieuwe mensenfamilie
die samen goede dingen zullen doen.

Vannacht vieren we dat er een nieuw begin is geweest.
In de donkere nacht werden herders daar naar toegeroepen:
jullie verlosser is geboren in Bethlehem.
Een klein weerloos kind
net als de kleine Milo die straks zal verschijnen.

Jesus, (=helper) heette dat kind van Bethlehem
en hij zou alle mensen die God liefheeft verzamelen
opdat ze mensen van goede wil zouden worden.

Dat kind werd groter maar de wereld veranderde niet onmiddellijk.
Johannes de doper ging mensen voorbereiden op zijn Rijk
door de mensen van het volk van God weer terug te roepen naar de Jordaan
waar Mozes ooit met zijn mensen had gestaan na de tocht van 40 jaar door de woestijn.

Ze waren na Mozes’ dood een nieuw land binnengaan
maar het werd een land net als alle andere landen
een land met veel egoïsten en schijn heiligen
maar ook met mensen van goede wil.
Die verzamelde Johannes en bereidde hij voor op de komst van Jesus
die namens God een werkelijk nieuw begin zou gaan maken.

Johannes moest het bezuren. Hij werd in de gevangenis gegooid
en het was afgelopen met zijn preken. Maar was dat ook het einde van de hoop?
Niet dus. Het Koninkrijk was werkelijk aan het doorbreken.
Hij hoorde er over praten door anderen buiten de gevangenis.
Het was gaande rond die vreemde man,
die hij ooit naar zich toe had zien komen bij de rivier de Jordaan.
Jesus heette hij. Hij ging stevig aan het werk met verkondigen en doen.
Hij was groter dan Johannes, dat had Johannes wel aangevoeld,
Hij kon de wereld nieuw maken.
Maar was daar al iets van te merken?
Zou hem wel lukken wat Johannes niet gelukt was?
Daarover peinsde hij in zijn kerker.

Wij zijn dit jaar samengekomen.
Neen niet in een gevangenis maar in onze mooie kerk.
Boven onze hoofden staat een weer opnieuw verguld kruis.
Dat symboliseert de kracht van het geloof.
Het herinnert ons aan Jesus
die werkelijke vernieuwing bracht,
die zijn handen aan het kruis naar ons allen uitstrekte
opdat wij in solidariteit onze handen naar elkaar uitstrekken.

De vraag van Johannes in zijn gevangenis blijft in alle hevigheid staan:
gaat het buiten wel door met het Koninkrijk van God?

We leven in een economische crisis;
economisch machtsvertoon haalt niets uit.

Echte vernieuwingen kunnen niet door anderen worden aangebracht
maar zullen door ons allemaal samen gedragen moeten worden.

We zullen allemaal zo groot als we zijn
opnieuw geboren moeten worden.

Het wordt met de dag duidelijker dat niet allen deze kathedraal en de kerk
maar onze hele samenleving grondig moet worden gerestaureerd
en dat trouw aan Gods plannen en kiezen voor Jesus
de enige echte vernieuwing van onze wereld te weeg kunnen brengen.

Nog een slotgedachte:
de grote wereldcrisis bestrijden gaat onze macht te boven
maar de kleine crises die overal zijn, de conflicten die wij koesteren,
familieruzies en ruzietjes, jaren en jaren en aaneen onderhouden
onze energie is een betere zaak waardig.
Als wij die crises nu eens radicaal uitvagen
komen wij een stuk verder.

En wat de kerk betreft.
Ik dank u allemaal dat u gekomen bent:
ik dank u voor alle positieve energie die u in u hebt
en als we die koppelen aan die van Jesus de goede herder
kunnen er grote dingen gebeuren
dan kan zijn/Gods  Heilige Geest
het aanschijn der aarde vernieuwen.
Zo moge het zijn,
allemaal een zalig kerstmis en een beter 2012!