| Kom gewoon maar eens kijken |
|
| Geschreven door Pastoor H.J. van Ogtrop | |
| zondag, 15 januari 2006 | |
2e zondag door het jaar- 1 Samuël 3,3-19 roeping van Samuël - Johannes 1, 35-52 de eerste volgelingenEen tijd geleden zei een oude, wijze godgeleerde op de TV dat het winter is, hoeven we ook niet te zeuren dat er zo weinig groen te zien is en dat het af en toe bar en koud kan zijn: dat hoort er dan gewoon bij. We hoeven dan ook niet terug te verlangen naar het verleden, de zomer of de herfst maar WE KUNNEN UITZIEN NAAR IETS VEEL MOOIERS DAT NABIJ IS...........DE LENTE! -- Het verhaal over Samuël dat we vandaag mochten horen is echt een verhaal voor deze wintertijd. Een prachtige wintervertelling, troostvol en bemoedigend voor ons in deze tijd. Alleen al dat begin: 'In die dagen was een woord van de Heer een zeldzaamheid en kwam een visioen niet dikwijls voor.' In die dagen... in onze dagen. Er wordt heus nog wel OVER God gepraat -soms meer dan mij lief is eerlijk gezegd- op radio en televisie. Maar hoe vaak komt Hij nou eigenlijk zelf aan het woord? Visioenen zijn er heden ten dagen ook maar mondjesmaat. Onze ogen zijn wel goed: / we zien van alles maar meer als mensen die waarnemen, observeren, analyseren, filosoferen. We filosoferen over hoe het zit met God en zo: we theoretiseren over hoe de kerk moet zijn en denken na over hoe het gesteld is met de mens van tegenwoordig. Soms zijn ze intelligent, die analyses, soms heel briljant maar zelden visionair.. Het oude woord geldt nog steeds: 'In die dagen was een woord van de Heer een zeldzaamheid en kwam een visioen niet dikwijls voor. ' Hoeveel mensen, hoeveel moeders en vaders vooral voelen zich niet als de oude Eli. Hun kinderen gaan wegen op die zij niet begrijpen: het verzet hebben zij opgegeven... Ze zien het niet allemaal meer hoe het nu verder moet en raken in een soort doffe berusting omdat de toekomst duister is. Maar onze wintervertelling gaat verder: het staat er, zomaar schijnbaar onbelangrijk, tussen de regels: 'De lamp van God was nog niet gedoofd.' Je moet soms wel heel goed kijken, maar die lamp brandt nog. het licht is nog niet uit. Er zijn altijd mensen die die lamp van God brandend houden. Uit overtuiging, uit roeping soms, maar ook uit gewoonte en zonder het zelf te weten of zelfs maar te willen. Maar wat is die inspanning om de lamp brandend te houden welkom -ook al geeft die maar weinig licht- in de nacht als het donker is. En God is er ook nog in die dagen wanneer het licht van Gods aanwezigheid nauwelijks nog waar te nemen is. Juist in de donkerste nacht - zo lezen we op de eerste bladzijde van de Schrift- alles is tohoe waboehoe, woest en ledig.. gaat God roepen: 'er zij licht'. Ook in de winternacht worden mensen geroepen bij hun naam. Die roepstem van God is niet altijd even duidelijk te horen want God gebruikt nu eenmaal geen megafoon. Maar dat Hij ook nu nog spreekt en mensen worden geroepen is onmiskenbaar. Je hebt natuurlijk wel andere mensen nodig om je te bevestigen in je roeping, om bepaalde tekenen als roeping te duiden. Samuël had: 'hier ben ik' gezegd maar hij wist nog niet tegen wie hij dat nou moest zeggen. De oude Eli met zijn afgezakte geloof was net voldoende bruikbaar om Samuël op het goede spoor te zetten. Als hij diep in zijn geheugen tast weet hij wel weer wat er aan de hand is. De oude Eli ging een licht op en hij zei: 'Als Hij nou weer roept, zeg dan: 'spreek Heer, uw dienaar luistert.' 'Spreek Heer, uw dienaar luistert.' Als je dat gezegd hebt laat je God binnen, je laat Hem in je leven aan het woord komen het grote avontuur met God kan beginnen. Dat is dan voornamelijk een kwestie van goed luisteren. Luisteren, luisteren naar wat precies jouw roeping is. Luisteren naar wat in jouw leven jouw eigen roeping , jouw bestemming is. Luisteren, dat is de grondhouding van iedere gelovige. Omdat dat de houding is voor alle gelovigen daarom is dat ook de houding voor die mensen -vrouwen en mannen- die zich geroepen weten om in de kerk hun levensvervulling te vinden. Binnen die kerk zijn zovele mogelijkheden om je te engageren. Je kunt met God verkeren als religieus, je kunt God ter sprake brengen als geleerde, je kunt als pastoraal werkster of werker in de kerk van vandaag van grote betekenis zijn. En in de kerk van vandaag kun je ook nog geroepen worden tot het priesterambt. En voor allen, voor priesters, religieuzen en gewone mensen die wij met zo'n lelijk woord 'leken' blijven noemen geldt: het gaat om het luisteren naar de stem van de Heer... en voor ons christenen komt daar nog bij het volgen van die ene mens, Jesus van Nazareth, dé luisteraar en dienaar van de Heer bij uitstek. Je mag als gelovige luisteraar èn dienaar zijn van de God die zich voor Zijn spreken altijd bedient van stemmen van mensen. Mensen die vragen en roepen, huilen, lachen en smeken: mensen die aan jou vragen om troost, om een omhelzing. om een woord. Als dienaar van en als luisteraar naar al die mensen mag je tot hen, en tot de Heer die door hen heen spreekt zeggen: 'spreek Heer uw dienaar luistert.' ----------------------- Het evangelie van Johannes dat we gelezen hebben vertelt ons ook over roeping. Johannes de Doper heeft een aantal volgelingen die op zoek zijn. Waarnaar precies? Ze weten het nog niet. Ze weten misschien alleen dat ze naar iets anders zoeken, ze weten misschien alleen dat er meer moet zijn dan ze iedere dag zien. Ze willen hun leven een zin geven maar weten nog niet hoe en wat. Johannes wijst zijn leerlingen op Jesus: 'Die is het!' En als de leerlingen Johannes dat horen zeggen gaan ze Jesus maar achterna. Jesus draait zich om en vraagt: 'Wat zoeken jullie?' Het zijn de allereerste woorden die Hij in het evangelie van Johannes, zegt. Zijn eerste woorden zijn geen leerstellige uiteenzettingen die indruk moeten maken maar een vraag naar henzelf toe: 'wat zoeken jullie?' Jesus begint met te peilen naar de diepe vragen die leven in elk eigenste mensenhart: wat verlang je, wat zoek je, wat wil je eigenlijk met je leven? En de nieuwste volgelingen van Jesus weten niets anders te vragen als: 'Rabbi, waar houdt Gij U op, waar verblijft gij?' Een mooi antwoord zou geweest zijn: 'bij de dingen van de Vader.' Want Andreas en zijn vriend vragen in feite naar zijn diepste beweegredenen. Waar ligt jouw hart? Jesus geeft op deze vraag geen direct antwoord. Hij kan niet in een verhandeling weergeven waar het hem om te doen is. 'Kom en zie', zegt hij eenvoudig. 'Volg mij maar, gaandeweg zul je zien.' En ze doen dat. De kring rond de Messias zal zich uitbreiden de een na de ander wordt er bij gehaald (een soort vroom 'zwaan kleef aan' spel). 'Nu jullie nog..' zo klinkt de oproep van deze zondag. Ieder mens wordt aangesproken en zal moeten kiezen voor de God van Abraham, Izaäk en Jakob: de God van Jesus die ook onze God wil zijn. We hebben nog maar weinig ervaring met de stem van God, net als de kleine Samuël. Maar de oude verhalen worden ons weer verteld, zo komen wij de winter door. En als bemoediging onderweg is ons de Eucharistie gegeven. Het boek gaat open iedere zondag -Godlof- en iedere eerste dag van de week mogen wij het vriendschapsteken stellen wat Gods trouwste dienaar nagelaten heeft aan Zijn vrienden opdat wij trouw zijn aan onze roeping en doen en zijn als Hij. Wat een vreugde dat wij, u en ik samen mogen zijn rondom deze tafel. De lamp brandt nog... Zijn woord klinkt ook nog in onze dagen. En -tenslotte- met alles wat de Eucharistie nog meer is, is zij in ieder geval ook een voorsmaak van de grote zomer die zo zeker als God onze vriend wil zijn onverbiddelijk zal aanbreken. We horen als wij gezegend en wel deze kerk verlaten: Jij mag er zijn, ja, zij bent nodig: Ik kan niet zonder jou. AMEN. |
