| Niet te ongeduldig… |
|
| Geschreven door Pastoor H.J. van Ogtrop | |
| zondag, 20 juli 2008 | |
16e door het jaar)- Wijsheid 12,13 + 16-19 zachtheid en geduld - Matteüs 13,24-43'Ken je die of die' hoor ik wel eens zeggen.. en als je dat hoort wordt er iets van je verwacht. Niet alleen maar 'ja die ken ik' maar meteen moet je zeggen wat je van hem of haar vindt. 'Een aardig iemand' antwoord je bijvoorbeeld maar nog is het antwoord niet compleet: je moet dan zeggen maar.... en dan hoort er een kleine aanmerking te klinken want je moet laten blijken hoe goed jij oordelen kunt. Dat laatste is een van de hinderlijkste eigenschappen die mensen hebben, dat willen oordelen en veroordelen. We zijn zelf de maat van alle dingen. Het zou nog het beste zijn als wij het helemaal alleen voor het zeggen hadden want wat is de wereld toch slecht en wat maken (natuurlijk zijn dat de anderen) ze er een puinhoop van. In de parabel die Jesus vertelt worden betweterij en het daarbij horende ongeduld als slechte raadgevers ontmaskerd. Deze week kregen we allemaal les van iemand die 90 geworden is: Nelson Mandela. Een man die 27 jaar achter de tralies doorbracht (moet je je dat even indenken!) Hij zou alle reden hebben om verbitterd te zijn en haatdragend maar niets van dat alles. Ten eerste zag hij in alle mensen met wie hij te maken kreeg MENSEN. Dat gold ook voor zijn bewakers die hem eerst sarden. Hij wilde hun namen weten en sprak hen aan tot hun stomme verbazing in het Afrikaans, de taal van de vijand.. zoals zijn medestrijders van het ANZ vonden. Hij kende zij bij name en vroeg hoe het met hun familie ging -blijf dan nog maar eens de man die dat vraagt martelen of sarren. Hij ontwapende ze dus in geestelijk zin. En dan dat geduld. Toen de politieke situatie ging veranderden waren er al in het geheim onderhandelingen tussen Nelson Mandela en vertegenwoordigers van het op zijn einde lopende apartheidsregieme. Ze spraken met elkaar in het geheim omdat ze allemaal wisten dat alle andere mensen van hun beide partijen daar nog niet aan toe waren. Toen de blanke stemmers alleen (de anderen hadden niets te vertellen) een referendum hielden even later over een nieuwe inrichting van Zuid Afrika adviseerde hij zijn medestrijders van het ANC dat referendum niet te verstoren: laat de blanken rustig nadenken en dan komen er vast zinnige dingen uit. En zo geschiedde: de blanken zelf stemden voor een nieuwe staatsinrichting die het einde van alleenrecht op alle macht, betekende. De grootste erfenis echter die Mandela de wereld nalaat is zijn kijk op verzoening die hij gemeen heeft met bisschop Tutu. Alleen door gezamenlijk het verleden onder ogen te zien en te verwerken is er hoop: en het lukte… al blijkt het voor zijn opvolgers nog een zware klus. Terug naar het evangelie: de knechten van de Heer willen alles wat in hun ogen onkruid is radicaal van de akker verwijderen. Zeer tegen de wil van de Heer.. die is geduldig en mild, voor allen: de anderen en ons. Hij geeft ons samen alles in handen om de groei van het goede te bewerken ... maar we weten allemaal hoe slecht dat vaak - en dan is het goed ook even naar onszelf te kijken- lukt. Gelukkig maar, ook voor onszelf, dat Hij geduldig is.. met ons allen. Het boek van de wijsheid verkondigde dat al: God is mild en geduldig, vriendelijk, trouw. We hoorden de vorige week dat Gods woord goed zaad is en dat wij mensen worden uitgenodigd een goede akker te zijn. Vandaag gaat het verhaal verder en wordt er uitdrukkelijk ook gesproken over al het slechte dat er ook op deze aarde tegelijkertijd omhoog komt. Een ding is duidelijk: God heeft er geen schuld aan. Het kwaad komt niet van God. Het evangelie vertelt dat er een slecht mens was die dat slechte zaad tussen het goede zaad in heeft gestrooid. het komt van de DUIVEL. Daar moeten we ons geen vreemde figuur bij voorstellen met bokkepootjes, hoorntjes en een staart maar de tegenspeler(s) van God… dat zijn gewone mensen, vaak wijzelf. Wij die het woord van God niet goed verstaan of willen verstaan. Dan denk ik eraan hoe Jesus een keer tegen zijn trouwste vriend, de toen onwillige Petrus, zei: ' ga weg van mij satan.' Voor de groei van het koninkrijk van God zijn goede verstaanders nodig, mensen die horen, verstaan en doen. De opdracht die allen hebben is duidelijk: het woord van God roept ons wakker. Jesus wil ons vandaag leren: luister en handel wees niet te erg onder de indruk van het kwade....... Dat kwade zal vanzelf zijn onwaarde wel bewijzen. Maar jij, hoorder van dit woord blijf zelf kiezen en handelen en blijf altijd geloven in de geheime groeikracht van het goede, in jouzelf, in anderen, overal. Geef anderen ook de kans om te groeien zoals je zelf de kans gekregen hebt om kalm te groeien en tot bloei te komen. Alle begin is moeilijk en alle begin is klein. Het mosterdzaadje is zo te vertrappen maar het kan - U ziet het hier uitgebeeld in onze preekstoel- uitgroeien tot een grote boom waarin de vogelen des hemels zich kunnen nestelen. Hoe onafwendbaar het goede groeit vertelt de andere parabel van vandaag: die van het gist dat in het deeg verborgen is. 'Verborgen' zo staat het er letterlijk. Je ziet het niet. Maar het werkt en het deeg rijst omhoog. Het slechte trekt meer aandacht. De ellende is nieuws, het kwaad trekt aandacht, veel aandacht, te veel aandacht. Maar de verborgen groei is er ook. De parabels worden ons verteld opdat wij wanneer wij ons op God willen richten en mee willen werken aan de opbouw van Zijn Koninkrijk niet wanhopen, bescheiden zijn ( denkend aan het kleine begin !) en niet arrogant gaan ingrijpen, door wat in onze ogen slecht is te gaan vernietigen. Wanhoop niet maar help op jouw eigen wijze jouw God bij de opbouw van Zijn rijk Hij zal je zegenen en bewaren op de plek waar jij staat:en jij weet zelf best wat je daar te doen staat. Eindien we met te luisteren naar wat Paulus zegt het staat als 2e lezing vandaag vermeld: ‘broeders en zusters, de Geest komt onze zwakheid te hulp! Wij weten niet eerns hoe wij behoren te bidden maar de Geest zelf pleit voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen. En Hij die de harten doorgrond, weet waar de Geest op zint: want Hij pleit voor de heiligen zoals God dat bedoeld heeft’. Volharden wij dan in ons geloof en bidden wij, geleid door de Geest om de komst van Gods vrede op aarde. Hein Jan van Ogtrop, pastoor. |
Maar het belangrijkste is toch wel dat de kathedraal het huis is van een gemeenschap van mensen: de St. Bavo-parochie. Zonder al de mensen die zich daar mee verbonden weten, daar samenkomen en ook veel werk verzetten zou het bovenstaande niet eens allemaal in de kathedraal kunnen!
