-Handelingen 6,1-7 eensgezind en actief
-Johannes 14,1-12 ruimte voor velen

5e zondag van Pasen

Terwijl in Rome de plechtigheden van de installatie
van onze nieuwe Paus plaats vinden
gaan wij op bezoek
bij de parochie waar het allemaal begonnen is:
de parochie in Jeruzalem.

De vorige weken hoorden we
hoe ze alles gemeenschappelijk hadden
het brood braken in een of ander huis
-ze hadden toen helemaal nog geen kerken-
en in de tempel gingen luisteren naar de dienst van het woord.

Vandaag hoorde u over de eerste problemen.

Het gaat ook over immigranten
-waar we tegenwoordig een verkiezingsthema van maken-
het gaat over immigranten uit het noorden
(precies omgekeerd als bij ons)
ze hebben in Jeruzalem geen familie
en als ze in nood komen moeten de Jeruzalemmers er voor op draaien.
Dat levert klachten op -er is niets nieuws onder de zon-
maar dan gebeurt er iets goeds:
er wordt onmiddellijk een actie op touw gezet
om die mensen te helpen: zeven diakenen worden aangesteld
om te zorgen voor die buitenlandse geloofsgenoten met hun problemen.

Kan de kerk al die problemen aan?
Ook die van vandaag?
We hopen het.
Wonderlijk genoeg heeft Jesus zelf er vertrouwen in.
En dan gaan we nog verder terug in de geschiedenis:
naar het allereerste begin met Jesus.

Bij zijn afscheidsmaaltijd spreekt Hij vandaag
om te beginnen met Petrus: de eerste Paus.

Hij wist hoe wankel Petrus was: 'eer de haan kraait
zul je mij driemaal verloochend hebben."
Toch zei Hij tegen die wankele Petrus ooit:
'op deze steenrots zal ik mijn kerk bouwen'
en vandaag zegt Hij tot hem:
'laat je hart niet verontrust worden.'

Diezelfde Petrus krijgt vandaag zijn laatste instructies:
'in het huis van mijn Vader is ruimte voor velen.'
Een mooie tekst om een Paus mee op weg te sturen:
Gods ruimhartigheid kunnen wij ons niet groot genoeg voorstellen.

Het gaat niet alleen om het vaderhuis
waar wij na de dood eens terecht hopen te komen...
maar ook over hier en nu.
Wij, zoals wij nu leven zijn hier al welkom bij God.
Er is ruimte voor ons in Zijn plan: WIJ MOGEN ER ZIJN.
Waar het de kerk betreft pleit Jesus dus voor een open kerk.
Onze tijd is bij uitstek geschikt
om daar eens goed werk van te maken.

Petrus krijgt goede instructies.
Datzelfde geldt voor Thomas, die ook genoemd wordt.
Wij noemen hem te gemakkelijk 'de ongelovige Thomas'
we hebben gezien dat dat geen pas geeft.

Thomas had geleden onder Jesus' lijden en sterven
wilde zeker weten dat God Hem met zijn wonden
niet had laten vallen en dat God alle lijdenden van later
ook niet zou laten vallen.

In dit gesprek leeft Jesus nog gewoon
al gaat hij zijn dood tegemoet
en dan verkondigt Hij aan Thomas, juist aan Thomas
dat de weg die Hij gaan zal
-en dat zal de weg van het lijden zijn-
goed is
ja dat Hij DE weg is.

Dat zegt Hij niet triomfantelijk maar overtuigd van de steun
die Zijn Vader Hem zal geven.

En later na Jesus' kruisdood en zijn verrijzenis
zal Thomas verbaasd en dankbaar diezelfde Jesus
die gemarteld en gepijnigd is terug zien en verzuchten:
'Oh mijn lieve Heer en Mijn God.'

En dan is er ook nog Filippus.. de derde vriend die vandaag toegesproken wordt.
Die is niet zo wankel als Petrus, die is ook niet zo verbaasd als Thomas
maar die is gewoon dom -hoewel de eerstgenoemde twee vaker
in de verkondiging op hun kop krijgen.

Filippus vraagt naar de wel heel bekende weg:
'Heer toon ons de Vader.'
Jesus schudt zijn hoofd. 'Filippus je hebt mij toch gezien...
wie mij ziet ziet de Vader.'

Mensen, ook ervaren gelovige mensen zijn niet gauw tevreden.
'Ik zou zo graag een wonder willen, een bijzondere verschijning
waardoor het duidelijk wordt wie God is.'

Neen het geloof hangt niet van verschijningen af:
er is al zoveel duidelijk geworden: IN JESUS,
in degenen die in zijn voetspoor gingen. En Hij zal ons niet verlaten,
WAAR TWEE OF DRIE
IN MIJN NAAM BIJEEN ZIJN DAAR BEN IK IN HUN MIDDEN;
en Hij zal ons blijven oproepen tot trouwe dienst aan elkaar:
WAT GE DE MINSTE DER MIJNEN HEBT GEDAAN,
DAT HEBT GE AAN MIJ GEDAAN.

Jesus eindigt Zijn gesprekken met de drie vrienden
die we vandaag ontmoetten met een geweldige bemoediging.
Die geeft Hij door zijn grenzeloze vertrouwensuitspraak:
'jullie zullen dezelfde dingen doen als ik,
ja grotere dingen zullen jullie doen.'

Dat vertrouwen in de Zijnen en over hun hoofden heen in ons
is zo groot dat het een beetje beschamend wordt zelfs.
Zijn wij dan zo bijzonder?
In de ogen van Hem en de Vader, God dank, wel.

De kerk is niet een anonieme massa.
Men vraag de toenmalige kardinaal Ratzinger:
'hoeveel manieren zijn er om met God om te gaan.'

De kritische journalisten dachten dat hij zou zeggen: EEN NATUURLIJK
maar hij zei: 'even zovele als er mensen zijn.'

Wij zijn allemaal stuk voor stuk levende stenen
van het grote nieuwe gebouw dat God wil oprichten
van een nieuwe mensengemeenschap.

We zijn allemaal nodig en onmisbaar.
Mannen en vrouwen,
wanneer zullen de vrouwen eindelijk de ruimte krijgen
die ze verdienen?
Jong en oud, sterk en zwak, vaders en moeders,
gehuwd en ongehuwd
-wel goed om dat laatste ook even te zeggen enkele weken voor moederdag
zo'n moeilijke dag voor mensen zonder kinderen en ongehuwden-.

Als leden van deze kerkgemeenschap onder dit dak
krijgen wij de troostende tekst: 'in het huis van mijn vader
is ruimte voor velen' te horen opdat ook wij
ruimte bieden in ons hart voor anderen.

Als leden van deze kerkgemeenschap
krijgen wij te horen dat Jesus' weg van soldariteit met de lijdenden
de weg is naar het leven.

En ook dat als wij met Hem onmgaan, Hem navolgen
dat wij dicht in de buurt van God de Vader blijven.

We wachten op de Geest deze weken
om zelf ook wakker en levend
onze taak te kunnen gaan opnemen:
God zegene ons allen,
Paus, de kardinalen die weer naar huis gaan,
alle mensen die nu in Rome zijn
en weer naar huis gaan:
God zegene u en mij bij het dragen van onze verantwoordelijkheid
in de kerk en in de wereld.

Hein Jan van Ogtrop, Pastoor Sint Bavo Haarlem.