| Palmzondag |
|
| Geschreven door Pastoor H.J. van Ogtrop | |
| zondag, 9 april 2006 | |
Job 7,1-7 en Marcus 14,1- 15,39Vandaag lazen we het lijdensverhaal volgens Marcus. Merkwaardig genoeg zelden op muziek gezet. Dat is niet zonder reden. Het verhaal is te droevig. Bij Lucas zien wij Jesus met koninklijke waardigheid door het lijden heen schrijden. En daar zegt Hij ook van die prachtige dingen: 'Vader vergeef het hun' en 'heden zult gij met mij zijn in het paradijs.' Mattheüs de schriftgeleerde beschrijft Jesus' 'passion' als één groot gebeuren 'opdat de Schriften vervuld worden.' Bij Marcus horen we alleen maar spreken over een vreselijke ontluistering van een leven dat zo veelbelovend begon. We horen meerdere maken vertellen dat Hij werd bespot, dat Hij echt van God verlaten was en Hij schreeuwt het uit als Hij zijn laatste levensadem uitblaast. Het is moeilijk te vatten (daarom vatten de leerlingen het ook niet) dat Gods almacht zich in deze onmacht openbaart. De leerlingen waren zo gauw het ernst werd in paniek weggevlucht. Een van hen had zelfs zijn kleed achtergelaten. 'Zij lieten Hem in de steek en vluchtten allemaal weg ' horen we (in Mc.14,50). Dat wordt niet verteld opdat wij ons beter dan de apostelen zouden voelen maar om de volstrekte eenzaamheid van Jesus te benadrukken.. Hij moet het helemaal alleen opknappen. Bijna ook zonder God... God mijn God waarom hebt u mij verlaten. Dat lijkt een beetje wonderlijk... God kan toch niet weg zijn. Maar het staat er niet zonder reden: Jesus doet dit alles NAMENS GOD... namens de God van Israël die solidair is met de lijdenden. 'Ik heb het geschrei van de kinderen Israëls gehoord' zei Hij bij het brandende braambos. God verschijnt nu - zegt Marcus als groots maar schokkend vervolg op dat oude verhaal - in de diepste onmacht van een mens die bloed zweette in de hof, die gekruisigd is en het uitschreeuwde van pijn. Abel Herzberg vertelt: Een oud man in Auschwitz wordt tot bloedens toe geslagen en ligt machteloos op de grond. Een jonge man kan zijn verontwaardiging niet voor zich houden en roept uit: 'waar is God.' Een wijze oude man kijkt hem aan en zegt: 'daar is God, Hij wordt bijna dood geslagen.' Waar mensen gekwetst worden en mishandeld...daar is God. De mensen die volgens Marcus bij de kerk van Jesus willen gaan horen zullen moeten beseffen dat dat inhoudt: zelf ook een weg gaan van vernedering, lijden en dood. De kerk van Marcus is een bedreigde kerk die het geheim van de komst van het Koninkrijk Gods verkondigt. Dat Koninkrijk is nabij gekomen in Jesus die leed en stierf. Deze gekruisigde volgen is onze enige hoop. Dat is geen triomfantelijke verkondiging maar een boodschap die moeilijk te verstaan is. Als de vrouwen op de Paasmorgen te horen krijgen dat Jesus de Nazarener de gekruisigde verrezen is worden zij niet blij maar we lezen dat schrik en ontsteltenis hen bevingen en niemand er iets van vertelden (Mc. 16,8). Dat wij het toch weten hebben wij te danken aan de strijdbare Marcus die alles voor ons opgeschreven heeft opdat wij onze eigen conclusies zouden trekken. Er wordt echte solidariteit van ons gevraagd. Leven als mensen die deze Jesus willen volgen is leven als iemand die durft te kiezen, iemand die volhardt. Strijdbaar zijn als Marcus die opkwam voor zijn geloof en -net als velen van zijn gemeente- werd gemarteld en gedood. Velen zouden nog volgen. Marcus wil allen die door hun lijden Jesus volgen bemoedigen en zeggen houdt vol! Niet capituleren zoals de mensen die wij dit jaar in de Vastenactie steunen dat ook niet doen, niet capituleren zoals - en ik bewonder dat als ik het mee mag maken- veel mensen vechten met een ziekte dat ook niet doen bij hun strijd niet capituleren als het donker het lijkt te winnen in je leven. Jesus heeft overwonnen de liefde zal het winnen van de haat de vrede zal het winnen van de oorlog het leven zal het winnen van de dood. Gelooft in het licht dat doorbreekt en allen maar echt zichtbaar wordt als je de duisternis echt hebt ervaren. AMEN. |
