• Sluit je aan bij de Vriendenkring van de Nieuwe Bavo •                                         info@rkbavo.nl • (023) 55.333.77 •

Preek bij de installatie en afscheid koorschool 2009 E-mail
Geschreven door Eric Fennis   
zondag, 28 juni 2009
Pas geleden zei iemand op leeftijd tegen mij: 'Eric, je bent eigenlijk wel wijs voor je leeftijd...'
Ik schrok er een beetje van, want zo piepjong ben ik nou ook niet meer en steeds meer mensen beginnen ‘U’ tegen mij te zeggen.
Ik wist ook niet zeker of deze opmerking nou wel zo positief bedoeld was. Ik had eerder het gevoel dat deze dame op leeftijd mij ‘eigenwijs’ vond; ik beweerde namelijk dat de jeugd van tegenwoordig door de ouderen steeds meer als onhandelbaar wordt afgeschreven, maar dat ze veel meer diepgang heeft dan we denken. Daar was ze het volstrekt niet mee eens! In haar tijd was dat wel anders. Toen was er nog een natuurlijk gezag voor ouders, voor school en zeker voor de Kerk. En nu?...................'die jongeren van tegenwoordig denken dat ze heel wat zijn!'

Ik heb er wel even over nagedacht, want ik kom niet graag eigenwijs over. Misschien moet de klemtoon ook anders liggen, want het is zeker waar dat jongeren zoals jullie eerder hun leven 'op eigen wijze' proberen te leiden. En niet alleen omdat jullie dat per se zelf willen, ook omdat je omgeving dat van je verwacht.

Ik scheel al wat jaartjes met groep 8, maar ook in mijn tijd werd dit al door ouderen gezegd. Ik vond daarom volwassen worden maar bar lastig en trouwens, wanneer ben je dat eigenlijk? Als je naar Hageveld gaat of het Mendel? Na je eindexamen of als je eindelijk veertig bent?
Of pas als je na een hopelijk lang leven kunt terugkijken wie je nou eigelijk bent geweest en wat je bereikt hebt in je leven? De weg naar volwassenheid vraagt wijsheid en daar heb je soms een heel leven voor nodig om dat te leren.

En dan hebben jullie ook nog te maken met een maatschappij die enorm veranderd is t.o.v. vroeger. Met twee werkende ouders wordt steeds eerder van je verwacht dat je jezelf kunt redden. Op school moet je veel meer zelfstandig studeren. En dagelijks wordt je door de media overspoeld met informatie die je weer op ‘volwassen wijze’ moet kunnen verwerken. Hoezo jeugdjournaal? Een kind van 10 kan er nog behoorlijk van wakker liggen. En geen wonder dat de oubollige herhalingen van de Film van Ome Willem nog steeds enorm worden bekeken.

O, het is waar. Ook ik kon niet wachten om tot de volwassenen gerekend te worden. Maar toen ik eenmaal volwassen behandeld werd, viel dat tegen en koos ik maar wat graag de veiligheid van thuis. Even kind mogen zijn..........geloof me, die wens houdt nooit op, hoe oud je ook wordt.
En dan het feit dat nogal wat van jullie in een leeftijd raken waarin alle emoties zo heftig beleeft worden. Je lichamelijke ontwikkeling, je eerste vriendje of vriendinnetje en dan nog moeten kiezen wat je later wilt studeren en wat je wilt worden. Aan de ene kant denken dat je alles beter weet dan je omgeving en zeker je ouders, en aan de andere kant soms dat vreemde gevoel dat niemand je begrijpt.

Het valt niet mee om volwassen te worden, laat staan volwassen te zijn! En dat proces van
'op weg gaan' vraagt wijsheid! Maar ook geduld, want dat heeft alles met wijsheid te maken. Geduld om te kunnen relatieveren, om hoofdzaken van bijzaken te kunnen onderscheiden, om te ontdekken wat echt belangrijk is in je leven. Om te ontdekken wie je bent als mens en als schepsel van Hem die je draagt in de palm van Zijn hand.

Want die weg gaan we ook. De weg van het geloof. De weg van Jezus en Zijn apostelen.
Een wat wonderlijke weg, die we niet kunnen zien en die vaak alleen maar vragen oproept.

En ook daar heeft de jeugd het vaak gedaan, want die lijken het massaal te laten afweten.
Ook daarbij wordt van jullie verwacht dat je het wel zelf zult ontdekken. Maar hoe dan? Wij ouderen hebben vaak het geduld niet meer om het jullie te leren, omdat we onszelf voorbij lopen, daar onze handen al vol aan hebben en zelf met zoveel vragen zitten.

Wat dat betreft moet ik denken aan de opmerking van een van jullie die mij na een uitvoerige wandeling door Rome vroeg: ‘En Eric, wat heeft dit nou allemaal Jezus te maken? Geloof je eigenlijk zelf wel?’ Ik werd overvallen door die vraag, want ik moest er iets mee en kon het niet met een ijsje afschepen. Het zette me aan het denken, want inderdaad, wat zeg ik eigenlijk als ik uitspreek dat ik in Jezus geloof? Wie is Hij voor mij en waarom vindt ik het belangrijk dat anderen van Hem leren?

We zijn Jezus in het afgelopen koorjaar talloze keren tegengekomen in de Bijbelverhalen die klonken. En we zullen er niet altijd intensief naar geluisterd hebben, maar wat misschien wel is blijven hangen, is dat Jezus daarin altijd goed is voor anderen, niemand buitensluit en mensen nieuwe kansen geeft. En dat op een manier doet die 2000 jaar later op mensen nog steeds diepe indruk maakt. Mooi om daar in te geloven, maar wordt je daar nou een beter mens van? Beter is misschien niet het goede woord. Dat zou ook tekort doen aan de mensen die het geloof in Hem niet delen en toch zo veel goeds doen. Je kunt er wel een ander mens door worden, daar ben ik van overtuigd.

Vandaag zegt Jezus tegen een meisje die anderen voor dood hielden: ‘Sta op’. Ze was 12 jaar,
groep 8, maar in Israel de leeftijd waarop een meisje officieel volwassen werd.
De vraag is wel of de mensen in haar omgeving het geduld hebben gehad om te zien of ze werkelijk dood was? Misschien had ze wel Pfeiffer en was ze alleen maar moe van alles wat moest. Hebben ze haar voldoende begeleid op die weg naar volwassenheid? Of hebben ze al snel geaccepteerd dat zij er door gebrek aan geduld en steun van anderen aan onderdoor is gegaan? Ze zitten er behoorlijk mee, want anders zouden ze Jezus niet roepen. En Jezus neemt de tijd, zegt verder niets en steekt zijn hand uit alsof Hij wil zeggen: ‘ik snap je angst om groot te worden, je angst om op eigen benen te moeten staan. Angst om de volle verantwoordelijkheid voor het leven aan te gaan.’ En dan gebeurt er een wonder. Ze staat op!
Jezus zegt niet: ik til je wel even op. Nee, ze zal het zelf moeten doen en haar eerste stappen moeten zetten om zelfstandig te durven leven. Maar ze voelt zich wel begrepen en gesteund.

Groep 5 gaat vanaf vandaag aan een nieuwe uitdaging beginnen. Jullie zullen groeien in de dingen die jullie gaan leren en al die spannende momenten mee maken die hier in de kathedraal gebeuren, te beginnen met vandaag.
Groep 8 neemt afscheid en gaat het avontuur aan van een nieuwe school en nieuwe vrienden. Verschillende senioren hebben net examen gedaan of gaan hun examenjaar in en voor anderen is het misschien nog even spannend of ze over zijn of niet. Maar voor iedereen betekent het een nieuwe start. Je zult daarbij hopelijk mensen tegen komen die wel geduldig zijn, die jullie verder op weg willen helpen, die jullie het leven willen leren en willen laten groeien.

Eén van die mensen mag ook Jezus zijn. We horen en zien hem niet letterlijk, maar door de evangelieverhalen weten we wat we aan hem kunnen hebben. Wat ik bijvoorbeeld van Hem leer is, dat als ik Jezus wil volgen, ik m’n eigen gelijk eens een beetje moet loslaten. Het gaat er toch om hoe ik er voor een ander kan zijn en niet hoe die ander er voor mij is. Anders wordt het nooit iets met onze wereld.

Ik weet van de verhalen van Jezus dat hij mij een wereld beloofd van liefde en vrede. Een wereld waarin Gods liefde en de liefde van de mensen met elkaar samenwerken. En Hij noemt dat het Rijk Gods. En dat is niet zoiets als Disney Fantasie World; nee, het is de wereld waar ik nu in leef. Onderling krijgen we dat niet altijd voor elkaar, maar als ik kies voor de weg van Hem dan weet ik waar we met z'n allen aan moeten werken.

Jezus is voor mij, hoe beroerd en onzeker ik me soms ook voel, een sterke bron van hoop en vertrouwen; wat Hij toezegt aan kracht dat komt er ook. Maar daar moet ik wel steeds in willen geloven.

En ik weet dat Jezus volkomen trouw was aan zijn opdracht. Dat verwacht Hij van mij dus ook, hoe moeilijk ik het soms ook vind.

Ik hoop zo dat jullie ontdekken dat, naast alles wat er van jullie verwacht wordt, God degene is die altijd geduldig met je is en bij wie ons allemaal, jong of oud, wijs of eigenwijs, altijd kind mogen voelen; beschermd, geborgen en veilig. En daarom zou ik jullie willen vragen: heb geduld om God in je leven te ontdekken. En dat begint domweg door Hem toe te laten. Schrijf Hem niet gelijk af als je Hem niet onmiddellijk voelt of als Hij niet lijkt te passen in je wereld van school, studeren, vrienden. Jij past namelijk wel in Zijn wereld, hij schrijft je nooit af omdat je gemaakt bent naar Zijn beeld en dus kostbaar bent in Zijn ogen.
Dan kunnen er wonderen gebeuren, net als met dat meisje uit het evangelie.

Nog een halve Hoogmis, een musical, een spetterende muziekshow en dan gaat de vakantie beginnen. Geniet er van want jullie hebben het verdiend. We mogen terugkijken op een intensief koorjaar met heel veel hoogtepunten op school, hier in de kathedraal en op tournee. Dank aan jullie allemaal voor die inzet en trouw! Dank aan de dirigenten en organisten, aan de teamleden, het bestuur de vrijwilligers en alle ouders. Dank aan de mensen voor en achter de bar in de crypte, want waar kun je op vrijdagavond beter zijn? Dank voor alle contacten via koorforum en hyves! Dank daarbij vooral voor jullie vertouwen en onderlinge vriendschap.
Want daardoor weet ik hoe serieus jullie soms met het leven omgaan en het dus met die jeugd van tegenwoordig wel goed zal komen.

En mochten jullie de komende weken echt niet weten aan wie je die laatste vakantiekaart moet sturen: ik zeg pastorie Leidsevaart 146 (2014 HE) te Haarlem. En ik neem geen genoegen met alleen groetjes! Heb het geduld om er even voor te gaan zitten! Want de meest ‘eigenwijze’ zal beloond worden met een bijzondere vermelding tijdens de eerste Hoogmis in het nieuwe koorseizoen.

Amen.