De Raad van Kerken feliciteert de Surinaamse moslimgemeenschap van harte met dit prachtige gebouw, verenigingsgebouw en gebedsruimte ineen.
Dar-As-Salaam, huis van de Vrede, wat een mooie toepasselijke naam heeft u het gegeven, uitnodigend naar de eigen leden, maar ook naar niet-moslims.

geschiedenis
Ik zou u graag even – in gedachten – meenemen naar de jaren 50, de jaren van mijn jeugd. Op de lagere school werd Suriname uitgebreider behandeld dan een ander Zuid-Amerikaans land. Het was immers een kolonie van Nederland.
Ik heb nog steeds een boek in huis, dat heet ‘Naar de West’. Ik heb dat toen gespaard van punten van Douwe Egberts koffie. Ik wil u graag voorlezen wat toen over uw opa’s en oma’s en vaders en moeders werd verteld:
“Na de afschaffing van de slavernij kon in de werkbehoefte worden voorzien door import van Javanen en Hindoestanen. Het zijn vooral deze laatste die taai en ijverig in de landbouw een meer en meer overwegende positie hebben verworven. Met een merkwaardig aanpassingsvermogen, doch trouw aan hun vroegere zeden, godsdienst en gewoonten voelen zij zich in hun nieuwe vaderland thuis en bouwen ze zich een bestaan op.”
Die godsdienst was het Hindoeïsme, werd ons verteld. Dat er ook Moslims in Suriname woonden, daar werd ik me pas echt van bewust toen onze dochter in 1996 op een Islamitische basisschool in Amsterdam ging werken.

katholieken en protestanten
In de jaren van mijn jeugd was Nederland een verzuilde maatschappij. Ons gezin was katholiek, we gingen daarom naar een katholieke school, maar zaten ook op katholieke verenigingen en kochten bij de katholieke middenstand. We speelden wel met de protestantse buurkinderen, maar we hadden een beetje medelijden met ze, zij misten veel. Zij hadden immers niet het ware geloof!
Pas in de jaren ‘60 werden er contacten gelegd tussen katholieke parochies en protestantse gemeenten, er werden gezamenlijke bijeenkomsten gehouden o.a. over vredesvraagstukken, er kwamen oecumenische gespreksgroepen en we vierden af en toe samen liturgie.
Katholieken en protestanten zijn elkaar als gelijkwaardig gaan zien, zij gingen elkaar verstaan en respecteren. Protestanten gingen rituelen en symbolen van de katholieken waarderen en wij leerden van hen om te bijbel te lezen en te bestuderen.

En stel je voor op de leeftijd waarop ik me voor het eerst ging interesseren voor mensen van andere christelijke kerken, gaat onze dochter op een Islamitische school werken. Een wereld van verschil!

Vele wegen, een berg
Het is voor ons Nederlanders nog heel onwennig om met mensen van andere culturen en andere godsdiensten om te gaan. U heeft daar minder moeite mee, want u komt uit een multicultureel en multireligieus land. Voor u is de omgang met moslims uit Turkije en Marokko weer nieuw en wellicht onwennig.
We staan met zijn állen voor de uitdaging om te werken aan een samenleving zoals God het bedoeld heeft.
Ik stel me zo voor dat we allemaal een berg op klimmen, op de berg is de ideale wereld, we mogen die wereld het Rijk van God noemen. In die ideale samenleving zijn mensen op elkaar betrokken, zijn er voor iedereen gelijke kansen, is men solidair met de zwakkeren.
We zullen de top hier op aarde nooit bereiken, maar we doen er wel ons best voor.
En iedereen mag zijn eigen weg gaan. Niemand zegt: Mijn weg is de enige weg.
Maar er zijn veel kruisingen, we komen elkaar regelmatig tegen en dan wisselen we ervaringen uit en worden vooroordelen weggenomen.
Mocht iemand de weg zijn kwijt geraakt, dan helpen we hem of haar die weg weer te vinden. We jagen elkaar niet op, we jagen onszelf ook niet op. We nemen de tijd voor bezinning: Waar gaat het ook al weer om? Waar zijn we op weg naar toe?
En onze groet is: Sjalom, salaam, vrede. Ieder zegt het op zijn eigen wijze en in zijn eigen taal, maar we verstaan elkaar.

Het is goed om hier bij elkaar te zijn in Dar-As-Salaam, het huis van de vrede. Moge dit huis echt een ontmoetingsruimte worden voor moslims en niet-moslims, een huis ergens op die berg, op een kruispunt van wegen waar je je dorst kunt lessen en je honger kunt stillen.

De Raad van Kerken en van Stem in de Stad hebben een kado voor u, een plant.
De wortels van de plant staan symbool voor de wortels van het christendom en de islam. We hebben dezelfde wortels. We zijn beiden erfgenamen van Abraham/Ibrahim; mensen die proberen de reis die Abraham eens, op het woord van God, ondernomen heeft hier en nu voort te zetten.
De plant heeft meerdere stengels, we gaan ieder op onze eigen wijze die weg.
De bloem wil zeggen dat we een zelfde doel voor ogen, een land van belofte, waar vrede heerst en waar recht gedaan wordt aan iedereen.