31 december 2007/ 1 januari 2008 

OUDJAAR: lezingen: Prediker 3, Lucas 1, 68-79

Kort daarna kwam Maria bij hen op bezoek
ze zong haar Magnificat: haar lofzang op de naderende
geboorte van haar zoon. Die zou veel te weeg brengen:
‘armen maakt hij rijk en rijken maakt hij arm
de sterken verliezen hun kracht, de zwakken worden sterk.’
Van enthousiasme was de kleine Johannes toen opgesprongen
in de schoot van zijn moeder.

Het verhaal van vandaag gaat over de geboorte van Johannes
en de enthousiaste reactie van de oude Zacharias:
‘Gezegend is de God van Israel, een nieuw dag breekt aan.’
Een tekst die iedere morgen in het brevier wordt gebeden.
En daarbij wordt dan ook de kleine Johannes aangewezen:
‘jij kind wordt profeet van de Allerhoogste.’

De laatste dag van december is daar,
wonderlijke dagen maakten we mee:
dagen van klatergoud en namaaksneeuw
en tegelijkertijd dagen van echtheid en van liefde.

Ja, mensen zijn rare wezens
wat zoeken we toch? Wat bezielt ons.

Als antwoord wil ik zeggen dat het heel natuurlijk is
dat wij onrustig zijn en op zoek
zo zijn wij als mensen geschapen.

Het is heel normaal dat wij het ene moment opgewekt zijn en vrolijk
terwijl wij het een dag later helemaal niet zien zitten:
mensen zijn een mengeling van hoop en wanhoop
en in deze dagen speelt dat in zijn volle hevigheid.

Het ene moment vinden we onszelf geweldig
het andere moment walgen we van onszelf.

Het ene moment doen we ons best
en hebben we alles over voor een ander
het andere moment zijn we lui
en geloven het allemaal wel.

Is er nog hoop? Is er nog goed nieuws ?
Ja, er is hoop, er is goed nieuws.
En nu we hier bezinnend samenzijn
heb ik dat voor het gemak eens samengevat
in vier punten.

Het eerste goede nieuws is
dat alles wat wij doen een zin heeft
omdat het met deze aarde iets worden zal.

Wat heeft het voor zin
om kinderen in deze wereld te ontvangen
als het met deze wereld toch nooit wat wordt ?
Wat heeft het voor zin
je in te zetten voor iets goeds
als het toch nooit wat wordt ?
Wat heeft het voor zin
om van elkaar te houden
en de liefde te bedrijven
als wij toch alleen maar samen wachten op het einde ?

Het antwoord dat wij in de kerk geven is:
ja het wordt nog wat!
Het geloof leert ons dat al die dingen,
die goede dingen, die kleine dingen,
onderdeeltjes zijn van een geschiedenis van vrede,
een geschiedenis van heil en van toekomst.
Dat is het eerste wezenlijke punt van ons geloof.

Het tweede goede nieuwspunt is
dat wij zelf zoals wij zijn er mogen zijn.
Wij zijn allemaal als individu uniek:
we zijn onvervangbaar.
We zeggen wel eens 'geen mens is onmisbaar'
daarmee bedoelen wij dat als iemand een klusje doet
er altijd wel een ander komt die het overneemt
maar het is geen goede opmerking 'geen mens is onmisbaar'
want -volgens ons geloof- is IEDER MENS ONMISBAAR.
Ieder mens is uniek. Ik mag er zijn en u mag er zijn.
En we weten zelf toch het beste hoe wij zijn?
We kennen toch onze goede èn onze slechte eigenschappen.
We hoeven ons niet mooier voor te doen als we zijn:
we zijn als mens door God geliefd
we zijn geschapen naar zijn beeld:
Hij houdt van ons zoals we zijn.

Het derde goede nieuwspunt is dat er vergeving is.
Iedere keer als we de fout ingaan
is er de mogelijkheid voor een nieuw begin.
We kunnen verder na een mislukking:
we krijgen nieuwe kansen
als er iets is mislukt.
Van God uit gezien is het dan niet
even een kwestie van doen alsof er niets gebeurd is
je ogen dichtdoen en zand erover
maar 'al is je zonde rood als scharlaken
ik maak je witter dan sneeuw.'
We kunnen echt opnieuw beginnen
hoe groot de puinhoop ook is.

Het vierde punt goede nieuwspunt is dat wij een vriend hebben
die met ons meewandelt,
een gids op ons pad en dat is Jesus de Messias
wiens geboorte wij heden vieren.

We zijn nooit alleen, we hebben altijd een Supporter met een hoofdletter
die om ons geeft en met ons meeleeft.
En als wij somber praten en denken dat alles geen zin heeft
blijkt hij naast ons te lopen
zoals in het verhaal van de Emmausgangers dat u misschien kent
die somber lopen te zeggen dat niets meer zin heeft
en plotseling iemand ontmoeten die naast hen wandelt
en die zegt: 'waarom kijk je zo somber'
en 'zie ik ben met je alle dagen.'

Als eerste lezing lazen we uit het boek prediker.
We overwogen zijn wijsheid ook in de kerstnacht.
Alles is ijl en kwetsbaar maar God is degene die van ons houdt.
Wat wij meemaken is erg afwisselend.
Er is een tijd van rouwen en een tijd van feest.
Dat gold voor het afgelopen jaaar.

We rouwden de vorige week rond de twee diakens
en rond de meisjes in Arnemuiden.

De rouw wordt misschien niet gemakkelijk
weggenomen maar wel weten we
dat er iemand die met ons meeleeft:
Iemand met een hoofdletter, de Euwige
die naar ons kijkt.
Dat gold het afgelopen jaar
dat zal het volgend jaar gelden.

De Prediker hij heeft geen overspannen verwachtingen
van wat wij allemaal zelf zullen gaan doen:
hij is nuchter en eerlijk.

Maar we gaan niet alleen door het leven:
Hij trekt met ons mee en dat is onze troost.

Laat ons daarom ook feesten zoveel het maar kan
en er zijn voor elkaar in de komende maanden.
God geve dat wij veel aan elkaar mogen hebben
en aan het geloof dat ons sterken zal alle dagen.

        AMEN