Zondag tussen Hemelvaart en Pinksteren Schriftlezingen:
- Handelingen 7,55-60 dood van Stefanus,
- Openbaringen 22,12-20,  
- Johannes 17, 20-26.

'Wezenzondag'.. heet deze zondag in de kerken van de reformatie.
Ik vind dat een mooie naam.

Het geeft iets weer van onze stemming
zo tussen Hemelvaart en Pinksteren in.
De Heer heeft ons verlaten
en we moeten nog even wachten
op de bemoediging van de Heilige Geest.

En die hebben we nodig.
We denken aan de krisis in de kerk, de 70 slachtoffres van de vliegramp in Libië;
steeds weer berichten over geweld in Azië en het Midden Oosten.

Het is om moedeloos van te worden.
Het is bijna zover dat we als mensen het zouden gaan opgeven.
Maar wees eens eerlijk ?
Was de situatie na Jesus' dood niet precies zo ?
Jesus' zending leek eigenlijk mislukt:
wat had Hij nu teweeg gebracht ?

Jeruzalem was hem al weer vergeten
zijn tragische dood was een trauma voor de zijnen,
een ramp waar ze wel nooit overheen zouden komen..
of misschien toch wel.

Dan wil ik u nu toch even de hoofdgedachte van het feest
van de afgelopen donderdag in onze gedachte terug¬roepen.

Hemelvaart is geen droevige dag maar een feestdag;
een feestdag om samen te vieren
dat Jesus niet mislukt is maar
‘verheven is aan de rechterhand van God’.
Jesus, deze Jesus zeiden we met Hemelvaart:
deze vriend van de gewone mensen,
deze Jesus die daar rondliep met zijn vrienden,
zijn apostelen: geen bijzondere helden of supermensen
maar wel samen eensgezind bezig met
het Koninkrijk van God.

De veertigste dag, afgelopen donderdag,
waarop wij ons hier met velen verzamelden:
was een dag waarop we vierden
dat er een spaak gestoken is in het grote wiel van de tijd
dat doordraaien wil alsof er niets aan de hand is.
Want Hij is tot koning uitgeroepen
of -zoals het in de geloofsbelijdenis staat:
'Hij is opgestegen ten hemel
zittend aan de rechterhand van de Vader'.

Voor velen blijft het een beetje onbegrijpelijk ge¬loofs¬artikel,
voor de goede verstaander is het een krachtige geloofsboodschap van de jonge kerk.

Jesus, door de mensen als oud vuil verwijderd
is volgens Lucas die nieuwe Messiaanse ko¬ning
die met kracht gaat regeren.

Jezus die niet zomaar wat leefde
maar die zijn kracht putte uit het leven
in de intimiteit met de Vader.
Zoals hij dat op het moment van de grootste benauwe¬nis
waarin hij met de zijnen aan tafel zit,
wetend wat hem te wachten staat
en hoe al zijn vrienden hem zullen verlaten
duidelijk uitspreekt:
 'ik ben niet alleen'
 'de Vader is met mij.'

Dat is de kern van ons geloof
dat er een Vader is
die met zijn werkelijke kracht
heel de schepping vervult.

Hemelvaart was de dag waarop we vierden
dat dat wat Jesus Messias betreft .. gelukt is:
nu de de rest nog ... oneerbiedig gezegd.
En daarover zal Pinksteren gaan,
het feest waarop we ons samen hier voorbereiden.

Jesus is verheven aan de rechterhand van de Vader
maar het is niet zo dat wij stom verbaasd het nakijken hebben
want Jesus' volgelingen zullen dankzij Hem
de kracht ontvangen om te volharden.

Je hebt anderen nodig om je voor te bereiden op dat grote nieuwe gebeuren.
Je hebt hun geloof nodig om
-een beetje gek gezegd misschien-
een beetje te leunen.
Samen door de kracht van Gods Geest
eensgezind en sterk;
moedig en volhardend ..... samen één.

'Dat zij allen één zijn' bidt Jesus:
dat is een bijzondere eenheid.

Eenheid niet als een machtsblok.
Wij zijn geroepen tot de eenheid
van de zorgzaamheid voor elkaar.

Niet de eenheid zoals je die in het verhaal van Babel vond:
een eenheid als een machts-samenklontering:
wij samen Babel Babel über alles
of vult u maar iets anders in:

wij talrijke katholieken,
de grootste kerk op aarde, 1.2 miljard volgens de nieuwste cijfers.

Zeker, het is goed dat wij als katholieken één zijn;
maar door alleen maar samen een grote kerk te zijn
zijn wij er nog niet; dat hebben de laatste maanden ons wel geleerd

Het gaat om de eenheid zoals die er was
tussen Jesus en de Vader.
Jesus die met heel zijn wezen
wilde dienen en voor de plannen van God
werkelijk koos.

Het gaat om een eensgezindheid
in dienstbaarheid, in barmhartigheid
in bescheidenheid en vredelievendheid:
in trouw, zorgzaamheid: IN LIEFDE.
Zo'n eenheid zou er moeten komen
rond Jeruzalem, in het Midden Oosten, in de wereld.

Het gaat dan niet meer over de overwinning van één partij:
moslims, joden, christenen.
Dat is uit de tijd:
niet meer roomsen dat zijn wij,
niet meer ‘geen God dan onze Allah’
als een politieke machtuitspraak misbruiken.

Al dat misbruik van de godsdiensten
heeft zijn tijd gehad.
Een nieuwe mensheid wil God helpen vormen:
Gods Geest wil het aardrijk vervullen:
Jesus bidt:
'dat zij SAMEN (niemand apart meer dan anderen)
dat zij SAMEN  één zijn zoals wij Vader, U en Ik.'

Een nieuwe stad is het waar wij
met Johannes de afgelopen weken
lezend in zijn boek van de Openbaring, van droomden.
Een nieuwe stad, een nieuwe wereld
waar ware vrede en liefde is.
Een nieuw Jeruzalem waar de poorten dag en nacht open staan.
Ieder mens kan in die stad van God binnengaan:
voor ieder mens staat zijn liefde open:
ieder mens mag binnenkomen.

Wij worden uitgenodigd
die nieuwe toekomst naar ons toe te roepen
door hartstochtelijk en werkelijk gemeend te bidden:
AMEN, HEER JESUS KOM.

Wij mogen ons bij dat hartstochtelijk gebed aansluiten.
Om dat goed te bidden moeten wij afstand doen
van alles wat zich breed maakt en geweldig.

Zullen we weer klein moeten worden
zoals Jesus zelf zich klein heeft gemaakt.

Alleen dat is de weg naar de verheffing.

Zal dan toch eindelijk
Misschien juist dankzij de crisis in onze kerk,
de lauwheid een einde nemen,
de verstardheid worden doorbroken
en zullen wij dan eindelijk echt uitgroeien
tot nieuwe mensen van de Geest
die eindelijk toch de doorbraak van Gods Koninkrijk
mogelijk zullen maken in onze dagen ?
Dat moge zo zijn, Amen!