- Exodus 17,3-7 water uit de rots
- Johannes 4,5-52 de vrouw bij de put

Het is een misverstand te menen
dat het geloof ons alleen door mannen is verkondigd.
In de geschiedenis van het heil
spelen vrouwen een uiterst belangrijke rol.
De vrouwen van het begin:
de aartsmoeders: Sara, Rebbecca en Rachel
(hun mannen heten Abraham, Izaäk en Jakob).

De dappere vrouwen van later: Debora, Ruth, Esther en Judith
(om er maar enkele te noemen).
In het evangelie: Elisabeth, Maria,
Maria van Magdala, Maria van Salome enz. enz.
En dan ook nog die niet bij name genoemde vrouwen
die Jesus "geheel uit eigen middelen onderhouden".

Rond Maria Magdalena is een hele discussie gaande
die zijn hoogtepunt (of is het een dieptepunt?) vindt in het
boek de Da Vincicode.
Het boek gaat er vanuit dat
keizer Constantijn de evangelieverhalen heeft herordend
door er te vrouwvriendelijke elementen uit te laten verwijderen.
Dat is onzin (net als de rest van het boek)
maar een feit is wel
dat Maria Magdalena in de kerkelijke traditie
niet de plaats kreeg die haar toekwam,
ja deze vrouwelijke geloofsapostel van het begin
werd afgeschilderd als een slechte vrouw
die zich bekeerd had. Zij zou Jesus de voeten
hebben gezalfd en vroeger lichtzinnig geleefd hebben.

Pas in de zestiger jaren van de vorige eeuw
is van officieel kerkelijke zijde gezegd
dat 'Maria Magdalena geloofsverkondiger was bij uitstek
omdat zij na haar bezoek aan het lege graf van Jesus
de boodschap van Zijn verrijzenis naar de leerlingen bracht.'
De vrouw die Jesus de voeten zalfde was een hele andere
en de vrouw die bijna gestenigd werd ook.
Bij de voorbereiding op Pasen werd vroeger aan de doopleerlingen
nog een verhaal verteld over een vrouw, de Samaritaanse vrouw bij de put.
Ook hier weer leken vele predikanten lijken wel verslaggevers van 'Privé'
door haar persoonlijke omstandigheden breed uit te meten ('ze deugde niet').

Maar ze is belangrijker! Aan haar kan Jesus voor het eerst
Zijn diepste Messiasgeheim kwijt:
' Ik ben de Messias, Ik die met u spreek!'
Zij voelde het eigenlijk al aan en heeft in het evangelie van Johannes
bijna de rol die Petrus in het Matteüsevangelie heeft.
Met haar kan Jesus het grote geheim bespreken
dat Gods liefde zich over alle volkeren uitspreidt.

Terwijl de zon hoog aan de hemel staat
horen we beloften over een nieuwe toekomst
over genade, liefde, vrede, verzadiging
lafenis voor eeuwig.

Jesus spreekt over velden die wit staan voor de oogst maar
vooral uitgebreid over LEVEND WATER.

Allerlei verhalen over water komen in onze herinnering:
het water van de oervloed
het water waar Noach op dreef met zijn ark
het vuile tot bloed geworden water in Egypte
van de eerste van de tien plagen.

Het water dat dreigde van de rode zee
het water van de dood en de wanhoop
waarin Jona ten onder dreigde te gaan
maar er is tegelijkertijd ook dat andere water
het water dat leven brengt en toekomst.
---------------
Vaak hebben vrouwen met dat water te maken
we kennen meerdere verhalen over vrouwen aan de put..

We kennen het verhaal van Abrahams knecht
die een vrouw moet zoeken voor Isaak
en Rebecca vindt die de kamelen van zijn kudde laaft..
en daar is Jakob die later Rachel ontmoet aan de bron...
en daar is Mozes die de bron verdedigt van de jonge vrouwen
die door de herders lastig gevallen worden...
Uit een dorre rots komt zomaar geen water
en voor velen is het leven niet veel meer dan een zandwoestijn
met hier en daar een rotsblok.
Ze, de joden in de woestijn, de mensen onderweg
hadden gedroomd over een nieuwe wereld.
Zingend waren ze op weg gegaan
maar het leven viel tegen.
Nu morren ze en zijn teleurgesteld
zo zijn mensen, ook wij.
We blijven eeuwige zoekers en teleurgestelden
altijd willen we verder maar tegelijk willen we terug,
we geloven in een nieuwe toekomst
maar willen graag wegvluchten naar het oude vertrouwde.

Ieder mens wordt geroepen
te ontsnappen aan de kringloop van de dood.
'Wat was het ergste toen in Egypte'
vragen de rabbijnen
'was het de hardheid van de slavernij'
het antwoord is nee
'was het het heimwee naar een nieuw land en
naar vrijheid?'
het antwoord is nee.

'Wat was dan het ergste?'
antwoord:
'het ergste was
dat de mensen in Egypte wenden aan de slavernij.'

Het ergste is
dat mensen eraan wennen dat alles bij het oude blijft
en een nieuwe toekomst een ver visioen blijft.

In de eerste lezing horen we spreken over levend water,
water dat leven geeft en dat nog wel
(tegen alle verwachtingen in)
in de woestijn als het volk dreigt te bezwijken;
een nieuw begin... tegen alle wanhoop in.
Want: e r is, als je met God gaat,
een point of no return.
God keert nooit op zijn schreden terug,
zijn liefde houdt ons in beweging
altijd door is hij bezig met mensen
een nieuwe geschiedenis te maken.

Water, levend water
een teken van hoop.

Iedere keer gebruiken wij het hier
iedere keer als wij gaan dopen,
gelukkig weer veel kinderen en ook
één volwassene in de komende weken:
we gaan het nieuwe water wijden
in de Paasnacht.

Veertigdagentijd is een beetje woestijn:
het gewone leven, zo troosteloos als het is.

Misschien stoot je op een dag op een rots die levend water geeft.
Dan is Gods nieuwe toekomst geen luchtspiegeling, geen fata morgana,
maar de hoogste realiteit.

Nog een paar weken wachten
en het zal Pasen zijn:
wij zullen dan allemaal besprenkeld worden
met het water dat ons herinner aan onze doop:
water dat ons levend maakt.
We zullen de Samaritaanse nazeggen:
"we wachten op de Messias".

Het antwoord zal dan Jesus' opstanding zijn uit de dood
waar Maria Magdalena de eerste verkondigster van is.
Hij wil op Pasen 2005 tot ons zeggen:
"Ik ben degene die jou nieuw wil maken.'
Wij zullen leven!

AMEN