| Wees niet bevreesd |
|
| Geschreven door Pastoor H.J. van Ogtrop | |
| zondag, 12 augustus 2007 | |
19e zondag door het jaar, 12 augustus 2007Wijsheid 18:6-9 en Lucas 12:32-48De eerste christenen leefden in een geweldig optimisme. We zijn wel eens een beetje jaloers op ze ze hadden toch zo mooi alles gemeenschappelijk? Ja, dat lezen we. Maar dat mooie duurde maar eventjes. De eerste pogingen om het nieuwe leven dat Jesus kwam brengen op aarde te verwerkelijken liepen al gauw vast. In de kerk waarin Lucas leefde maakte men al ruzie -net als nu- over allerlei bijzaken. Men verketterde elkaar en ondertussen vergat men wat er gedaan moest worden. De tijd leek toen ook nog niet rijp te zijn voor de grote idealen die Jesus gepreekt had. En dan werd -ook toen al- de grote vraag gesteld: gaan we er mee door en houden we het vol? Het lijkt wel of Jesus dat al voelde aankomen als hij tot zijn vrienden zegt: ‘ wees niet bezorgd, jullie kleine kudde’ Kort tevoren had hij dat ook gezegd: 'maak je niet bezorgd, wees niet bang’ en toen had hij gesproken over de vogels en de bloemen die zich niet bezorgd hoeven te maken. Nu voegt hij er iets aan toe: ‘ wees waakzaam.' Ze hebben iets met elkaar te maken, al deze dingen, die Jezus zijn vrienden op het hart drukt. ‘Houd je lendenen omgord’ zegt Hij, ‘en je lampen brandend! ‘ Deze oproep doet komt in de Tora, de eerste vijf boeken van de bijbel, slechts één keer voor en op een heel belangrijke plaats in het boek Exodus. Het verhaal van de uittocht uit Egypte nadert zijn hoogtepunt, negen plagen zijn al over het volk van Egypte gekomen, en daarna heeft God de Israëlieten de opdracht gegeven om een lam te slachten, elk gezin, één. Van dit geslachte lam moeten ze bloed aan de deurposten smeren als een zichtbaar teken van het verbond. De Israëlieten moeten waken in die nacht, de nacht waarin hun bevrijding zal plaatsvinden. Ze eten het paaslam in waakzaamheid, gespannen en vol verwachting van wat er zou kunnen gaan gebeuren. Staande hielde zij het eerste paasmaal -en u weet dat onze Eucharistie daarvan afstamt- de lendenen omgord, sandalen aan hun voeten en de staf in de hand. Klaar om te gaan, als het uur gekomen was. Welkom u allen hier: wakkere paasmaaltijdvierders, kleine kudde. Regelmatig worden we geteld en dan blijkt landelijk: veel mensen blijven katholiek maar er zijn ook mensen die hun geloof te moeilijk vinden, ja er zelfs hun geloof van kwijt raken. Maar...u gelukkig niet, anders was u niet gekomen deze morgen. Geloven krijg je niet meer vanzelf aangewaaid je zult het zelf moeten onderhouden: naar de kerk gaan is een bewuste keuze aan het worden; en dan is het is een geweldige kans om je hele leven zin te geven en te weten wat belangrijk is en niet. Om de moed erin te houden kun je eigenlijk de wekelijkse kerkgang niet missen omdat je hier steeds weer te horen krijgt waar het om gaat. Hie¬rbinnen ligt het boek open. Het bemoedigingsboek van de evangelist Lucas naar wie we nog enkele maanden mogen luisteren voordat in de Advent Matteüs weer aan de beurt komt. Lucas is bij uitstek een evangelist voor de kerk. Hij heeft als geen ander oog voor de problemen die de kerkge¬meenschap na Jesus' heengaan allemaal te wachten staan. Problemen als de kerk - niet blijkt toe te komen aan de grote idealen waar ze voor staat, problemen - omdat mensen binnen de kerk het zo moeilijk met elkaar eens kunnen worden - velen weglopen en het voor gezien houden. Lucas is een goede eigentijdse bemoediger, het lijkt wel of hij het tegen ons vandaag heeft als hij zegt: 'Wees niet bevreesd gij kleine kudde'.. je bent de moeite waard, zo klein als je bent. Tot de onzekere mensen, die we toch ook zijn, zegt Jesus: 'het heeft God behaagd jou het Koninkrijk te schenken.' Jullie hebben als hoorders de belangrijkste dingen in handen, het Konink¬rijk van God is jullie gegeven. Je mag de nieuwe toekomst van God in je handen hebben, die is aan jullie en aan niemand anders beloofd. Durf dan ook daarop te vertrouwen en verkoop je bezittingen, geef aalmoezen, verschaf je beurzen die niet verslijten en verwerf je een grote schat.. Kies voor het nieuwe leven met God en al het andere zal wegval¬len. Dat leerde immers de geschiede¬nis van het oude Israël ? Uit het boek van de wijsheid horen we vandaag een meditatie op het boek Exodus: 'de nacht van de Uittocht was aan onze voorvaderen tevoren aangekondigd.' En wat dan volgt is verrassend: 'dus konden zij vol vreugde de vervulling ver¬wach¬ten. Zo konden ze uitzien naar de redding van de rechtvaar¬digen en het einde van de macht van allen die het recht en de vrede blokkeerden.' Bij gelovig zijn hoort in alle tijden, -- al zijn de zorgen nog zo groot -- het vol verwach¬ting uit¬zien naar de dingen die komen gaan. In alle tijden geldt: er gebeuren zoveel dingen tegelijk. Goede dingen maar ook slech¬te dingen. De Schrift leert: al die dingen hebben te maken met groei, verande¬ring, vernieu¬wing, de doorbraak van het Ko¬ninkrijk Gods. Allerlei dingen gebeuren er TEGELIJK: het journaal blijft maar doorzeuren over een bommetje hier, een aanslag daar (en misschien moet dat ook) maar het journaal komt hier niet als we Bavodag houden met 1500 kinderen. En de NOS wijdt er geen aandacht aan: -ook wel weer gelukkig- aan de drie volwassenen die we aan het voorbereiden zijn op hun doop: nieuwe imput in onze geloofsgemeenschap. Het spannende van Lucas' schrij¬ven over de uiteindelijke dingen is dat hij het allerlaatste, het beslissende moment en het heden van onze eigen geschie¬denis niet van elkaar los wil snijden. Ons allen persoonlijk is, ook in deze tijd, al het Koninkrijk gegeven. Het is onze schat, ons vermogen ons alles. Deze tijd.... jouw tijd heeft als ieder andere tijd zijn eigen problemen én zijn eigen mogelijkheden en vraagt van jou om een eigen inzet. --- Aan de Baalsjem (een beroemde joodse rabbijn uit de 18e eeuw die in Polen leefde) werd op zijn oude dag eens gevraagd: 'wat is het belangrijkste dat u in uw lange leven hebt ondernomen.' Hij denkt even na en zegt: 'het belangrijkste dat ik gedaan heb is altijd datgene geweest waar ik op dat moment mee bezig was.' Door de schijnbaar kleinste dingen te doen levert ieder mens zijn of haar eigen bijdrage aan de doorbraak van de uiteindelijke vrede. --- We zijn er nog niet, we moeten -net als de waakzame pelgrims in Egypte- onze lendenen omgord houden, onze lampen brandend. We zijn nog aan het wachten maar we weten wel waarop. Het is zoals ooit met Abraham. Hij leeft vanuit de belofte die nog niet vervuld is. Hij gelooft erin en door dat geloof is hij in staat trouw te blijven. Hij ziet het heil in de verte aan de horizon van zijn leven. Daarom noemt hij zich een pelgrim, een vreemdeling, een passant hier op aarde, op zoek naar een land dat hem door God beloofd is. Een land dat hij nog nooit gezien heeft maar waarvan hij weet dat het bestaat. Het is als ooit met Mozes die de pelgrims aanvoerde door de woestijn. Samen Egypte uit, op weg naar een nieuw land. Een land dat hij nog nooit gezien heeft en ook niet binnengaan zal: hij sterft immers op de berg Nebo en mag het alleen maar vanuit de verte vaag zien liggen in de zon. Leven als Abraham, als Mozes, als Lucas met zijn eerste christengemeenschap. Wat een moeilijke manier van leven! Maar het is een goede manier om te leven, het is onze manier! Als ik u aanspreek zeg ik het liefste: parochianen.. dat betekent: pelgrims, mensen samen op weg. Het is wel een kwestie van volhouden! Lucas sprak ons vandaag toe als een verstandige pastor die zijn mensen vermaant om niet te vluchten in verdoving, verslapping of in angst maar om te waken en te bidden in blijde verwachting van een nieuwe toekomst. Bij geloven hoort geen heldhaftigheid (een tentoonstelling over helden zoals nu in de Nieuwe Kerk in Amsterdam hoeft van mij niet) we wachten niet op heldendom maar wel op iets zeker zo waardevols: geduld, taaiheid, optimisme, realisme, eerlijkheid tegenover je zelf. Als waakzame vierders van het paasmaal straks mogen wij wel nu al weten dat ons een belofte is gedaan: Hij die met Israël meetrok op zijn lange pelgrimstocht door de woestijn zal ook met ons mee zal gaan in onze dagen. Veel sterkte en succes bij alles wat u deze week gaat ondernemen, Hein Jan van Ogtrop, pastoor Bavokerk |
