-Jesaja 52,7-10
-Matteüs 28, 16-20

 Wat een tref dat wij vandaag,
na een zeer moeilijke week
waarin heel Nederland op zijn grondvesten schudde
samen zijn om Willibrordzondag te vieren.
Zijn sterfdag, zin geestelijke verjaardag
valt op 7 november en om de zoveel tijd
valt dat op zondag.

Willibordzondag is de dag geworden
waarop nagedacht wordt over het geloof in Nederland.

Pinksteren is het grote feest ter ere van de wereldkerk
Willibrordszondag.de dag van Nederland.

Op deze dag klinkt ons Jesus' opdracht in de oren:
om te gaan dopen tot aan de uiteinden der aarde.
'MAAKT ALLE VOLKEREN TOT MIJN LEERLINGEN' !

De 'volkeren'
het oude joodse woord voor mensen
die niet tot het eigen, uitverkoren volk behoren
en dus eigenlijk niet kunnen deugen.

Als Jesus zegt dat de apostelen naar de gojiem moeten gaan
betekent dat: al het mooie dat in Israël is geopenbaard
mag nu ook naar de buitenwereld mag worden gebracht...
en zo is het ook bij ons hier
in het hoge noorden terecht gekomen
via de omweg van Egypte, Frankrijk, Engeland en Ierland
waar Willibrord vandaan kwam
voordat hij in Katwijk landde.

Het geloof in de God van Israël kwam hier..
dat is een reden tot grote dankbaarheid.
Het geloof van Israël,
een volk dat de woorden deed en hoorde.

Maar ook, een volk dat leefde van vallen en opstaan.
Van .......de ene dag God trouw en enthousiast dienen:
'we zullen alle woorden graag doen'
en de andere dag Hem vergeten en klagen:
'waren we maar in Egypte gebleven
en waarom heeft deze God ons in deze woestijn gebracht.'

Toch krijgt deze God nooit genoeg van Zijn mensen.
Dat krijgt Mozes ooit te horen boven op de berg
nota bene terwijl beneden de mensen bezig zijn
een gouden kalf te maken:
IK UW GOD BEN LIEFDE EN TROUW.

Hij is de God van: IK BEN MET U ALLE DAGEN.

Er zijn tijden waarin wij denken dat God iets minder dichtbij is dan anders
maar dat kan niet.
De ontrouw van de mensen beneden
kon Mozes indertijd en ons nu nog zo'n vreselijke schrik bezorgen..
God schrikt nooit echt en gaat steeds door met Zijn mensen.
die zelfs Zijn eigen lot aan dat van de mensen verbindt.

Een God die hun na mislukkingen weer een nieuwe richting wijst
en die hun een vergezicht biedt van een goede wereld.
Jesaja vertelt daarvan in de troosteloze situatie van de ballingschap in Babel
terwijl Jeruzalem in de verte er verwoest bijligt:
'Barst los in jubel, puinen van Jeruzalem
want de Heer heeft zijn volk getroost:
Hij heeft Jeruzalem verlost.
-----------------
In de zendingsopdracht die we vandaag hoorden
horen wij ook spreken over dopen
IN DE NAAM VAN DE VADER ,
DE ZOON , EN DE HEILIGE GEEST.

Dat is meer dan een vaste formule.

---- Door het noemen van DE VADER
worden de nieuwe christenen vastgekoppeld aan de God van Israël
die zich als Schepper, Bevrijder en Wetgever openbaarde.

De Vader is het die ons verbindt met Joden en Molsims
en met allen die God als hun schepper aanbidden.
Zo wordt je bij de doop als christen
ook familie van de moslims
om die er deze week maar eens extra uit te halen:
goed om dat te beseffen.

--- Door het noemen van DE ZOON wordt je opgeroepen
om in het voetspoor van Jesus te gaan
de Messias, de zoon van God
en mensenvriend bij uitstek
die vertrouwen had in zijn volgelingen
en ze bemoedigde.
'Jullie zullen het goed doen' zei hij bij zijn afscheidswoorden
'ja grotere dingen dan ik zullen jullie doen' zegt Hij zelfs.

En door het noemen van de HEILIGE GEEST
worden ze deel aan de beweeglijkheid van Gods inspiratieve kracht
die mensen van alle eeuwen in beweging brengt.
De Geest die waait waarheen hij wil
en ons zo verbindt met alle andere mensen van goede wil
kerkelijk, onkerkelijk:
de doop is een werkelijk groots gebeuren.

Er zijn regelmatig dopen in deze kerk
we zijn er blij mee
vooral ook met de doop van volwassenen
die hun leven willen laten richten
door Jesus en zijn Vader.

En door gedoopt te worden IN DE NAAM VAN DE VADER,
DE ZOON EN DE HEILIGE GEEST
zoals Willibrord en de zijnen dat hier kwamen doen
en wij nog steeds doen in onze dagen
wordt je uit je isolement als eenling gehaald
(alleen is maar alleen)
en wordt je deelnemer aan een groot avontuurlijk gebeuren:
de opbouw van de nieuwe wereld van God.

Het was me het weekje wel.

Op één november vierden we samen in alle vredigheid
allerheiligen. De morgen daarna gebeurde het:
de brute moord op een Amsterdammer met een grote bek
2 novmber Allerzielen.
Die avond kwamen we weer bijeen
om te denken aan alle dierbaren die we missen
en om zelf bemoedigd te worden om verder te leven.

Het was me daarna het weekje wel.
Er was verbijstering: vele emoties kwamen los. Wat nu.

Willibrord zou zeggen: gewoon doorgaan.
Laat je niet van de wijs brengen.
De God, wiens boodschap ik je bracht
is een God van vrede,

Wij hadden voor Willibrord kwam ook goden:
de God van de oorlog en de donder,
de Godin van de vruchtbaarheid en nog een heleboel goden meer.

Die goden waren concurrenten.
Ze hadden niets met ons en wij moesten ze te vriend houden.

De God die Willibrord ons bracht nodigt uit tot creativiteit.
Tot bezinning op wat er fout is in onze samenleving
en die ons uitnodigt te zoeken naar oplossingen
als dingen scheef gelopen zijn.

Gisteren werd ik opgebeld door een huilende moslim;
dat gebeurt ook niet iedere dag.

'U Bent pastoor, meneer, wat gaat u over ons zeggen zondag?'

Hij was uitermate ongelukkig.
Van alle kanten werden er akelige dingen over hem gezegd:
ook door de mensen van zijn eigen moskee.

Ik zei dat wij in Haarlem doorgaan waar wij als kerken mee bezig zijn:
te werken aan begrip, echt begrip voor de anderen.
Neen, dat is niet te soft:
het is de enige oplossing.

We zullen het samen moeten redden in deze wereld,
in dit land. We zullen de niet gelovigen moeten overtuigen
van de waarde van ons geloof.
Dan zullen ze christenen niet achterlijk vinden
en moslims niet minachten
en joden niet diskrimineren.

Goed is het dat wij in Haarlem
met de moskeeën contact hebben.

Toen een nieuwe moskee geopend werd in Schalkwijk
waren wij daarbij.
Toen ik een lezing hield in de Groenmarktkerk over het jodendom
was er een hele groepe geinteresseerde jonge moslims aanwezig.
Zulke initiatieven houden de hoop gaande.

Willborrdzondag nodigt tot volharding.

Jesaja bemoedigde zijn volk
bij de puinhopen van Jeruzalem:
er was helemaal geen tempel meer:
de godsdienst leek totaal uitgestorven.

Wij zitten deze week ook een beetje bij de puinhopen.
net als in de dagen van Jesaja.
Maar een nieuwe toekomst wacht.
Hoe nodig zijn mensen die over die God willen spreken
en zijn woorden willen doen:
'liefelijk zijn de voeten van de vreugdebrengers'
zei de profeet 2500 jaar geleden
en ik vertaal dat naar deze tijd:

gezegend de mens die recht doet,
de man die vrouw die goed doet,
die troost, die opkomt voor de kleinen
de hand die niet slaat de mond die niet kleineert
de mens die de vrede dient.

Zulke mensen willen wij toch zijn? AMEN
dat betekent: zo zij het.