Sluit je aan bij de Vriendenkring van de Nieuwe Bavo •                                         info@rkbavo.nl • (023) 55.333.77

Zijn liefde gaat ons verstand te boven E-mail
Geschreven door Pastoor H.J. van Ogtrop   
zondag, 22 mei 2005

zondag TRINITATIS

Exodus 34, 4-9 zijn naam is liefde en trouw
Johannes 3,16-18 zozeer heeft God de wereld liefgehad

Deze week was het wapen van onze nieuwe Paus afgebeeld in Trouw
en ook uitgelegd. Ik heb het nu niet over de Beierse beer
en de moor uit het wapen van zin vroegere bisschopsstad Freising
maar over de schelp in het midden.
Die verwijst naar de Jacobsschelp: de pelgrims op weg naar Santiago
dragen zo' schelp mee om water op te scheppen onderweg
maar de schelp heeft ook een andere bedoeling:
hij verwijst naar de volgende legende.

Er was eens een wijze oude man die veel boeken had geschreven.
Op een avond is hij vermoeid van het denken en het schrijven
en hij wandelt langs het strand.
Plotseling ziet hij een jongetje dat als maar heen en weer loopt
van de zee…. naar een plek even van zee af.
Nader onderzoek leert dat de jongen daar een kuil gegraven heeft
en hij is bezig is om dat met een schelp met water te vullen.
Dat is niet zo eenvoudig. Eindelijk kan de oude wijze man
zich niet meer inhouden en vraagt: 'wat ben je toch aan het doen?'
'Ik' zegt het jongetje 'ben bezig de zee in mijn kuiltje te scheppen.'
'Maar dat is toch onzin' zegt de oude geleerde man 'die past er toch onmogelijk in?'

En dan wordt het jongetje opeens een wijsneus en voegt de oude man toe:
'jij bent toch zo vaak aan het nadenken over allerlei dingen,
zelfsover God en over de Heilige Drie-eenheid:
nou, nog veel gekker dan mijn geschep is jouw gepieker.
Nog veel eerder zal de zee in mijn kuiltje passen
dan het geheim van God in jouw verstand.'
Misschien kent u dit verhaal,
het is een legende en de oude man in het verhaal is de Heilige Augustinus,
een van de belangrijkste theologen van de westerse christenheid.
Onze Paus is een grote Augustinusfan
vandaar die schelp. Terug naar de Drie-eenheid.
In de begintijd van de kerk hebben ze erg veel nagedacht
over het mysterie van Gods aanwezigheid in de wereld.
En ze waren nooit erg tevreden over alle formuleringen die ze bedacht hadden.

Om aan te geven dat God beweging is,
dat Hij de God van de geschiedenis is
wordt er over God als de Drie-ene God gesproken.

Hij is de God van verleden, heden en toekomst bijvoorbeeld:
drie - één
Hij is de God van Abraham, Isaak en Jakob;
drie - één
de God van de profeten, apostelen en heiligen.
drie één.
Over God raak je nooit uitgesproken en gedacht
maar Zijn wezenlijkste eigenschap lijkt wel:
HIJ GAAT MET MENSEN MEE.

Het unieke van dat geloof van Israël
de basis van al ons geloven
om weer even de nieuwe Paus te citeren
vinden wij beschreven in de eerste schriftlezing.

Mozes is opgetrokken met zijn volk,
een volk dat leeft van vallen en opstaan.

Van .......de ene dag God trouw en enthousiast dienen:
'we zullen alle woorden graag doen'
en de andere dag Hem vergeten en klagen:
'waren we maar in Egypte gebleven
en waarom heeft deze God ons in deze woestijn gebracht.
En toch krijgt deze God nooit genoeg van Zijn mensen.

Dat krijgt Mozes te horen boven op de berg,
nota bene terwijl beneden de mensen bezig zijn
een gouden kalf te maken:
IK UW GOD BEN LIEFDE EN TROUW.

De ontrouw van de mensen beneden
kan Mozes nog zo'n vreselijke schrik bezorgen..
God schrikt nooit echt en gaat steeds door met Zijn mensen.
Wat ze ook doen.

Tot Mozes' grote verbazing;
hij heeft wat met zijn mensen meegemaakt
en vond ze eigenlijk hun God niet waard.

Toen ze vroeger in een sjagrijnige periode
klaagden over gebrek aan water had Mozes nog gezegd
' jullie zijn het niet waard.'

Maar God had gezegd:
'sla maar op de rots'.
En Mozes die voelde dat God hen weer wilde helpen
had nog geprotesteerd en gezegd:
'God, zou u dat nou wel doen,
deze mensen verdienen het niet...'

Hij had wel even op de rots geslagen
-je kunt Gods woord niet negeren-
en gemopperd: 'U doet maar, maar ze zijn het niet waard'
en ...........
het water was klaterend uit de rots komen stromen
en God had Zijn volk van zeurpieten en sjagrijnen,
gelaafd en getroost.

Misschien ook een beetje een troost voor ons.

Later als Mozes sterven zal
en staat aan de oever van de Jordaan
als de moeizame reis voltooid is
zal Mozes dezelfde woorden
als die vandaag klonken nog een keer uitroepen:
GOD IS LIEFDE EN TROUW.

En daarin is God uniek.

 

 

 

 

 

 

II. Het evangelie speelt in de donkere nacht.
Een oude joodse schriftgeleerde
herkende zich in Jesus' verkondiging:
Jesus maakte het oude geloof van Israël weer nieuw.

'Je zult ook zelf nieuw geboren moeten worden'
had Jesus hem gezegd.
'Moet ik dan soms weer de schoot van mijn moeder in'
had Nikodemus stom verbaasd geantwoord.

En dan vertelt Jesus over het nieuwe begin
dat de Heilige Geest van God met ieder mens maakt:
'de Geest waait waarheen hij wil' zegt hij
en die boodschap biedt troost in alle tijden.

Toen de profeet Elia afscheid nam van zijn leerling Elisa
vielen er twee delen van de geest van de meester op de leerling..
zo lezen we in de Heilige Boeken van Israël.
Uit dat verhaal spreekt een groot vertrouwen
in de voortgang van de geschiedenis.
Eenzelfde vertrouwen spreekt uit Jesus' afscheidstoespraken
zoals wij die bij Johannes opgetekend vinden.
'Jullie zullen in mijn voetspoor gaan' had Jesus zijn vrienden toegevoegd
en dezelfde dingen als ik gaan doen.
' Ja, grotere dingen dan ik zullen jullie doen '.
De Geest zal jullie oprichten
en ik kan jullie grote supporter zijn vanuit de hemel.

Om dat te zijn heeft Hij mij naar jullie toe gezonden:
'zozeer heeft God de wereld liefgehad
dat Hij zijn eniggeboren zoon heeft gegeven
opdat alwie in hem gelooft niet verloren zal gaan
maar het eeuwig leven zal hebben.'

De grote feesten zijn voorbij
de groene zondagen breken binnenkort weer aan.
Omdat wij daar nog niet aanwillen
twee witte zondagen nog,
vandaag zondag van de drieenheid
en de volgende week Sacramentsdag.
Maar de week daarna zullen wij er echt aan moeten geloven:
bijna 25 zondagen achter elkaar groen.
Tot bemoediging van ons geldt dat God
niet alleen de God van Kerstmis, Pasen en Pinksteren wil zijn
maar ook de God van de gewone zon- en weekdagen.
Van al onze levensdagen hoe saai en moeilijk ze soms ook lijken.

Iedere generatie doet het anders.
Maar ieder nieuw mensenkind wordt bij de doop
opgenomen in de zelfde grote geschiedenis:
van de Vader, God van oudsher,
van de Zoon, die ons voor leefde wat liefde is en
van de Geest die het werk van zijn handen nooit loslaat.

Hij werkt met iedereen en altijd.
Er zijn geen mensen die NIKS zijn,
alle mensen dragen de sporen van God met zich mee
en zijn uniek en belangrijk.
De Geest van God werkt altijd door. Ook in onze tijd.

'Zeg niet dat de tijden slecht zijn'
zegt dezelfde Augustinus
die het mysterie van de Drie-eenheid Gods in zijn hoofd probeerde te krijgen
en er in zijn studeerkamer niet in slaagde.
'De tijden zijn niet slecht
maar ieder mens wordt er op zijn eigen wijze op aangesproken
in zijn tijd gelovig te zijn,
en er met alle mensen van goede wil
een goede tijd van te maken.

Hoe het verder zal gaan met de wereld en met de kerk
weten wij gelukkig niet
alleen dat ene weten we wel:
dat GOD MET ZIJN KERK VERDER WIL
en dat, wat Zijn Geest in onze tijd zal bewerken
onze stoutste fantasieën te boven zal gaan.

Het mysterie van de Drie-eenheid
laat zich nooit op de studeerkamer ontrafelen.
Het wordt pas duidelijk voor degene die God toelaat in zijn leven,
voor de mens die ontdekken wil
dat God de God van Israël is èn van Jesus
en de God van Jesus èn van mij, de God van ons allen.

De God die met Zijn Geest ouderen trouw doet zijn aan hun geloof
maar die ook met jongeren in de weer is die zoeken en vinden.

Van het begin af aan was er al het verrassende liefdesplan van God,
zo vertelde ons de eerste lezing
God is beweging
de Geest waait waarin Hij wil.

AMEN