• Leidsevaart 146
  • 023 - 532 30 77
  • info@rkbavo.nl

All posts by Maarten Kools

Orde van Dienst 16e Zondag door het Jaar

16e zondag door het jaar
21 juli 2019, 10:00 uur

Celebrant: Kapelaan J. van Voorst
Koor: Vreeburg Vocaal Ensemble o.l.v. R. van Baekel
Organist: A. van Eck

Lezingen

Genesis 18,1-10a
Kolossen 1,24-28
Lucas 10,38-42

Preludium: Uit Symfonie nr. 6: adagio (Charles-Marie Widor)

Intredezang: “Een smekeling” (Ps. 119; BL 386)

Ordinarium: Messe Lyrique (Frank van Nimwegen)

Tussenzang: Psalm 15

Offertorium: O for a closer walk (Ch. Villiers Stanford)

Communio: Beati mortui (B. Bartelink)

Slotzang: “Zingt een nieuw lied” (Ps. 96; BL 364)

Postludium: Uit Symfonie nr. 6: finale, allegro (Charles-Marie Widor)

Digitale collecte met Givt

Givt_Logo-tagline NL_bluebackground (1)

Wellicht is het u opgevallen dat er mensen tijdens de dienst aan de collecte geven met hun smartphone. Deze nieuwe manier van geven werkt gewoon naast contant geld en heeft veel voordelen. Zo bent u niet beperkt door wat u aan contant geld bij u heeft én krijgt u aan het einde van het jaar een overzicht van uw giften (wat aantrekkelijk is voor de belasting). Maar bovenal hoeft u voor de dienst niet meer na te denken of u genoeg contant geld bij u hebt.

Het gebruik van de Givt-app is makkelijk en eenvoudig. U opent de app, selecteert het bedrag en haalt uw telefoon langs de collecteschaal of -mand.

Wilt u ook met deze slimme manier geven? Download dan de Givt-app op www.givtapp.net/download. U kunt na het downloaden direct uw e-mailadres invoeren en beginnen met geven. U kunt op een later moment uw verdere registratie afronden.

Installatiehulp

Voor installatie kunt u de handleiding raadplegen, maar mocht u er zelf niet uitkomen of heeft u andere vragen dan kunt u in de komende weken na de H.Mis op zondag terecht bij één van onze experts achter in de kerk.
appstore-300x98-300x89google-play-badge-300x89-300x89

Video Eerste Communie

Video van de Eerste Communie op 26-5-2019 in de kathedraal.

Eucharistieviering op maandag

Eucharistie Communie Bavo HaarlemPer ingang van maandag 17 juni zal er voortaan ook een H.Mis zijn op maandag. Dat betekent dat er van maandag t/m vrijdag een eucharistieviering is om 9:00 uur. De tijden van de H.Mis op zaterdag (19:00 uur) en zondag (10:00 uur) blijven ongewijzigd.

De H.Mis op maandag zal worden opgedragen door Eric Fennis, die 15 juni j.l. is gewijd tot priester.

9 juni: Pinksteren

[print]

Pinksteren

Schriftlezingen:

  • Handelingen 2,1-11

  • Romeinen 8,8-17

  • Johannes 14,15-16.23b-26

Mijn broer, die leraar is in Leiden
vroeg aan de leerlingen van de oecumenische school daar
-ze houden daar altijd een dagopening-
“weten jullie wat we op Pinksteren vieren’?
Een wakkere leerling stak zijn vinger op:
‘iets met vlammetjes.’ Toch een aardig antwoord
want veel mensen weten helemaal niets over Pinksteren.
Pinksteren blijft een moeilijk feest.

Het woord Pinksteren heeft een weinig romantische betekenis.
Het woord betekent gewoon: ‘vijftigste’ en daarmee is dan bedoeld
dat het gewoon de vijftigste dag na Pasen, beter gezegd VAN Pasen is.

Vijftig is een vol getal, zeven maal zeven + één!
Als je vijftig wordt -zegen de mensen- heb je Abraham gezien:
het leven is tot een zekere volheid gekomen
(ouder worden is geen vloek).

Vlak na Jesus’ dood gebruiken de leerlingen van Jesus
de 50 dagen na het feest van de bevrijding uit Egypte
als een hele bijzondere bezinningstijd.

Hun medejoden zijn zich aan het voorbereiden
op de viering van wat er 50 dagen na de uitttocht uit Egypte gebeurde:
de wetgeving op de berg Sinaï.
En we weten allemaal wat voor een grote dingen daar gebeurden:
vuur was er op de berg en de stem van God klonk
met kracht, de tien geboden werden afgekondigd
en iedereen werd uitgenodigd om mee te doen.

In de tempel van Jeruzalem brandden op de pinksterdag
de vuren om de pelgrims te herinneren aan het vuur van de Sinaï.
Een ieder moest proberen iets van dat vuur mee te dragen;
he, daar zijn de vlammetjes.
De hele stad is vol met vreemdelingen
die allemaal het feest mee willen vieren van die vijftigste dag.
Juist als dat pinksterfeest in Jeruzalem aanbreekt
vertelt Lucas hij over de nieuwe kansen die er zijn gekomen
rond Jesus van Nazareth en hij vertelt over het vuur
en over de storm, de beweging in het huis waar de apostelen waren;
en het vuur dat zich op ieder van hen neerzette.
Dat vuur trekt de aandacht
en velen begrijpen dat er iets bijzonders aan de hand is.

Maar het andere kan ook: -en gebeurt ook nog steeds-:
ontkennen dat het van belang is,
de waarde ontkennen van al het werkelijk vernieuwende
wat er, tot op de dag van vandaag gebeurt.

De goede verstaander verstaat het,
waar hij ook is, van welke nationaliteit hij ook is,
van welke geloofsgemeenschap hij ook lid is,
of hij oud is of jong dat doet niet ter zake.

Petrus trekt de stoute schoenen aan en treedt naar buiten
terwijl hij, misschien wat overdreven, zegt:
“hier gebeurt waar de profeten over droomden:
jong en oud zien visioenen,
de Geest van God vervult de mensen”.

‘En zij allen konden hem verstaan in hun eigen taal’ staat er dan,
een wonder dat gelukkig vandaag de dag ook nog gebeurt.
Mensen die samen idealen hebben,
mensen die samen geloven.. verstaan elkaar.

In Amsterdam hebben we vroeger in de Lucaskerk
-helaas twee weken geleden gesloten-
toen er twee nieuwe klokken kwamen
die de namen gegeven van Moeder Teresa en Helder Camara.

Moeder Theresa sprak Engels maar zie…iedereen verstond haar.
Dom Helder Camara Frans en ook al heeft niet iedereen Frans geleerd….
iedereen verstond hem.

Er is een gelovige eensgezindheid mogelijk
rond mensen die met hun woord anderen verzamelen en bemoedigen.
Dat was vroeger en is nu gelukkig ook nog zo.
Ik verbeeld mij dat zoiets kan gebeuren rond onze Paus
die gevangenen de voeten wast en die zegt:
, We moeten af van de slavernij van het geld.’
Dat is een andere eensgezindheid
zoals wij die uit het verhaal van de toren van Babel kennen.
Die eensgezindheid stootte God tegen de borst:
het was de eensgezindheid van de hoogmoed en de machtswellust:
wij zullen samen wel eens even iets laten zien.

Dat was een eensgezindheid die verstrooid moest worden.
De eenheid die de mens tekort doet. Een joods verhaal vertelt:
‘als er bij de torenbouw in Babel
een mens van de stellingen viel en dood viel
keek niemand op of om.
Maar viel er een steen of een hamer
dan was er paniek: ‘wie gaat die terughalen.’

Mensenlevens telden daar niet,
net zo min als bij ons. Vele doden vallen
in ontwikkelingslanden bij natuurrampen
ik herinner mij nog Bangla Desj.
1100 Doden vielen daar,
-wij haalden daar goedkope T-shirts vandaan:
we zijn wel een beetje wakker geworden en er is iets aan de dijken gedaan.
En we zeggen nu:
een minimumloon voor de arbeiders daar is toch wel nodig.
de pinkstergeest werd – wel erg traag- over ons vaardig:

Petrus getuigt in zijn prachtige pinksterpreek
over een nieuwe eenheid rondom Jesus Messias.
Hij neemt de gelegenheid te baat
om de pelgrims te vertellen hoe schandalig de schijnbare eensgezindheid was
van de hordes die stonden te roepen: ‘aan het kruis met hem.’

De moord op iedere mens is een schandaal.
De moord op deze mens -Jesus- in het bijzonder.
De moord op de ene mens die ons juist nieuwe kansen wilde geven
en onze wereld verder kon helpen.
Als Petrus’ luisteraars een beetje onder de indruk zijn van zijn preek
en hem dan een beetje zenuwachtig vragen:
‘wat moeten wij doen’
is het antwoord:
‘bekeer JIJ jezelf NU, verander,
blijf geen buitenstaander,
doe mee met een nieuwe manier van leven.’
word weer mens,
een nieuwe mens. ‘

Velen, 3 a 4-duizend laten zich dopen.
De Heilige Geest, die in Jesus aanwezig was,
breekt zich baan middels zijn volgelingen.

De Geest van de mensen die vol zijn van God, laat zich horen.
Samen vol van God zijn is onze opdracht
om zo samen anderen tot zegen te zijn.

Wat een vreugde dat we vandaag weer met mensen die hun levensopdracht
serieus nemen bij elkaar mogen zijn.

Dank voor jullie enthousiasme.

Enthousiast zijn, letterlijk ‘vol van God zijn’
om zo het aanschijn der aarde te gaan vernieuwen.
Dit enthousiasme oefenen wij in de kerk.
Het is -als het goed is- niet het goedkope laaiende enthousiasme
dat vlug over gaat maar het enthousiasme
van de trouw aan je opdracht ten einde toe.
In goede en in kwade dagen.

Om zo vol van God te raken heb je tijd nodig, veel tijd.
Wie tegenwoordig naar het nieuws luistert en kijkt
wordt er somber van.
Niet doen! Er is tijd nodig voor de groei van het Koninkrijk.
Je zult naar God toe moeten groeien.
Vandaar die 50 dagen na Pasen om te beginnen. Ze zijn een zegen.

Mensen die taai zijn en volhardend,
die mensen kunnen ook -als het nodig is- geduld hebben
ze kunnen wachten.

Wachten -en tegenwoordig moet dat vaak-
wachten op het geloof dat in iedereen wortel kan schieten.
Je maakt dat tegenwoordig vaker mee dan vroeger:
– ook bij echt goedgedoopte katholieken-
hoe mensen een begingeloof hebben,
dat naderhand wegzakt.

Maar het omgekeerd gebeurt ook:
dat het later pas echt geloof wordt,
naar buiten breekt zoals dat bij de apostelen gebeurde.

Omdat het heel moeilijk is je eigen opdracht te verstaan
zullen we nog heel lang oefenplaatsen nodig hebben
waarin we onze opdracht iedere keer weer opnieuw
in onze eigen tijd te horen krijgen…

Kerken mogen dat zijn:
plaatsen waar mensen zich verzamelen rond het woord,
rond het brood en de wijn
en waar wij ons voorbereiden op de grote toekomst van God
met de mensen.

We zullen -net als de apostelen-
de moederschoot van die kerk nog lang nodig hebben,
misschien zelfs -net als de apostelen van voor Pinksteren-
als een zaal met gesloten deuren.
In die zo noodzakelijke bezinning kan ons geloof ondertussen uitgroeien.
Op één plaats tezamen, zoals de apostelen en de moeder van de Heer
willen wij ons verenigen in gebed. Opdat ook wij
leeg zullen zijn van zelfzucht maar open en ontvankelijk
voor de levendmakende Geest van Jesus Christus
opdat onder de as van onze onbezielde woorden en daden,
het vuur van de ware liefde moge ontvlammen;
en opdat wij voor ieder en voor allen,
eindelijk de taal mogen spreken die ieder vol blijdschap verstaat,
de taal van de Liefde, de taal van Gods hart.

We schamen ons misschien erover dat wij
na 2000 jaar christendom nog steeds niet toe zijn
aan de idealen die Jesus zich voor ogen stelde.
Maar ik hoorde laatst een wijze abt die zei:
‘wat is nu 2000 jaar in Gods oog,
we zijn eigenlijk pas net begonnen.’
Ik vond dat een troostende gedachte
en mochten we daar niet tevreden mee zijn
dan is er altijd nog de zekerheid van
het goddelijk geduld.

Wij leven als kerk van het geduld
dat God met ons heeft.

Hij geeft ons de vijftig dagen viertijd
tussen Pasen en Pinksteren,
Hij geeft ons de kans om ieder jaar weer Pinksteren te vieren.

Als wij het al lang hebben opgegeven
en de kerk vaarwel willen zeggen
is Hij de Heer van het geduld,
is Hij degene die ons altijd weer nieuwe kansen wil geven;
die vertrouwen heeft in ons allemaal.

Neen, het geloof is niet verouderd
de kerk is niet versleten:
we zijn net begonnen!

Hein Jan van Ogtrop, pastor

2 juni: Hij bad ook voor ons!

[print]

7e Zondag van Pasen

Schriftlezingen:

  • Handelingen 7,55-60

  • Apokalyps 22,12-14.16-17.20

  • Johannes 17,20-26

‘Wezenzondag’.. heet deze zondag in de kerken van de reformatie.
Ik vind dat een mooie naam.

Het geeft iets weer van onze stemming
zo tussen Hemelvaart en Pinksteren in.
De Heer heeft ons verlaten
en we moeten nog even wachten
op de bemoediging van de Heilige Geest.

En die hebben we nodig.
Steeds weer berichten dat mensen er weinig of niets van maken
in Azië, Afrika, waar al niet. En dan al die verkiezingen
en een Brexit aan de overkant van het kanaal.

Het is om moedeloos van te worden.
Het is bijna zover dat we als mensen het zouden gaan opgeven.
Maar wees eens eerlijk ?
Was de situatie na Jesus’ dood niet precies zo ?
Jesus’ zending leek eigenlijk mislukt:
wat had Hij nu teweeg gebracht ?

Jeruzalem was hem al weer vergeten
zijn tragische dood was een trauma voor de zijnen,
een ramp waar ze wel nooit overheen zouden komen..
en nu was Stefanus ook nog vermoord.

Stefanus was een jonge kerel die wel wat wilde veranderen.
Hij ergerde zich aan verkalkte toestanden in de vrome stad Jeruzalem.
Hij was lid geworden van een nieuwe gemeenschap: de christenen.
Dat zou een groep worden die fris en vrolijk
het aanschijn der hele aarde zou gaan vernieuwen.
De kerk van Jeruzalem was een bonte gemeenschap.
Er waren veel joden bij maar ook veel niet joden,
er waren allochtonen bij die helemaal geen hebreeuws verstonden
alleen maar een beetje Grieks
het Engels van die dagen.

Binnen die bonte christengemeenschap had de jonge Stefanus de taak
de armen van de kerk te verzorgen.
Hij organiseerde de diaconie,
hij organiseerde acties en collectes.
Toen ontdekt hij iets vervelends.

Hij merkte dat de collectes in Jeruzalem voor het eigen volk
meer geld opleverde dan de acties voor de allochtonen
en daar ging hij goed tegenaan.
Hij zij iedereen grondig de waarheid
hij ging de straat op net als de studenten in Indonesië
en protesteerde tegen alle onrecht dat hij aantrof.

Dat valt niet goed en
hij wordt aangeklaagd door een aantal
mensen die het niet met zijn optreden eens zijn
en die hem gevaarlijk vinden.

Hij wordt beschuldigd door allemaal brave mensen
die het met zijn aandacht voor de allochtonen niet eens zijn
en in een straatrelletje bij de oostelijke poort van de stad
met stenen bekogeld. Een aantal fanatiekelingen
van het eigen volk eerst –daar hoort ook een zekere Saulus toe
die later Paulus zal gaan heten- stemmen met zijn steniging in.
Saulus is zelfs zo vriendelijk even op de jassen te passen van
de mensen die met stenen willen gooien:
‘ze legden hun mantels neer aan de voeten van een jongeman
die Saulus heette’ staat er in de eerste lezing heel onschuldig.
Later zal Saulus ontzettende spijt krijgen van deze actie.

Stefanus zelf sterft. Maar vlak voor zijn dood krijgt hij een mooi visioen
hij ziet de hemel open en ziet Jesus aan de rechterhand Gods
en hij zegt: ‘Heer Jesus ontvang mijn geest’
en hij voegt daar aan toe:
‘Heer reken hun deze zonde niet aan.’

De veertigste dag, afgelopen donderdag,
waarop wij ons hier met velen verzamelden:
was een dag waarop we vierden
dat er een spaak gestoken is in het grote wiel van de tijd
dat doordraaien wil alsof er niets aan de hand is.
Want Hij is tot koning uitgeroepen
of -zoals het in de geloofsbelijdenis staat:
‘Hij is opgestegen ten hemel
zittend aan de rechterhand van de Vader’.

Voor velen blijft het een beetje onbegrijpelijk geloofsartikel,
voor de goede verstaander is het een hele duidelijke
geloofsboodschap van de jonge kerk.

Jesus, door de mensen als oud vuil verwijderd
is volgens Lucas die nieuwe Messiaanse koning
die met kracht gaat regeren.

Jezus die niet zomaar wat leefde
maar die zijn kracht putte uit het leven
in de intimiteit met de Vader.
Zoals hij dat op het moment van de grootste benauwenis
waarin hij met de zijnen aan tafel zit,
wetend wat hem te wachten staat
en hoe al zijn vrienden hem zullen verlaten
duidelijk uitspreekt:
‘ik ben niet alleen’
‘de Vader is met mij.’

Dat is de kern van ons geloof
dat er een Vader is
die met zijn werkelijke kracht
heel de schepping vervult.

Hemelvaart was de dag waarop we vierden
dat dat wat Jesus Messias betreft .. gelukt is:
nu de de rest nog … oneerbiedig gezegd.
En daarover zal Pinksteren gaan,
het feest waarop we ons samen hier voorbereiden.

Jesus is verheven aan de rechterhand van de Vader
maar het is niet zo dat wij stom verbaasd het nakijken hebben
want Jesus’ volgelingen zullen dankzij Hem
de kracht ontvangen om te volharden.

Je hebt anderen nodig om je voor te bereiden op dat grote nieuwe gebeuren.
Je hebt hun geloof nodig om
-een beetje gek gezegd misschien-
een beetje te leunen.
Samen door de kracht van Gods Geest
eensgezind en sterk;
moedig en volhardend ….. samen één.

‘Dat zij allen één zijn’ bidt Jesus:
dat is een bijzondere eenheid.

Eenheid niet als een machtsblok.
Wij zijn geroepen tot de eenheid
van de zorgzaamheid voor elkaar.

Niet de eenheid zoals je die in het verhaal van Babel vond:
een eenheid als een machts-samenklontering:
wij samen Babel Babel über alles
of vult u maar iets anders in:
wij talrijke katholieken,
de grootste kerk op aarde, 1.2 miljard volgens de nieuwste cijfers.

Wij zijn er niet als wij alleen maar een grote kerk zijn:
er moet nog heel wat gebeuren
aan goed maken van fouten van het verleden bijvoorbeeld ,
aan luisteren naar de vragen van vandaag en ga maar door.

Het gaat om de eenheid zoals die er was
tussen Jesus en de Vader.
Jesus die met heel zijn wezen
wilde dienen en voor de plannen van God werkelijk koos.

Het gaat om een eensgezindheid
in dienstbaarheid, in barmhartigheid
in bescheidenheid en vredelievendheid:
in trouw, zorgzaamheid: IN LIEFDE.
Zo’n eenheid zou er moeten komen
rond Jeruzalem, in het Midden Oosten, in de wereld.

Het gaat dan niet meer over de overwinning van één partij:
moslims, joden, christenen.
Dat is uit de tijd:
niet meer roomsen dat zijn wij,
niet meer ‘geen God dan onze Allah’
als een politieke machtuitspraak misbruiken.

Al dat misbruik van de godsdiensten
heeft zijn tijd gehad.
Een nieuwe mensheid wil God helpen vormen:
Gods Geest wil het aardrijk vervullen:
Jesus bidt:
‘dat zij SAMEN (niemand belangrijker dan anderen)
dat zij SAMEN één zijn zoals wij Vader, U en Ik.’

Een nieuwe stad is het waar wij
met Johannes de afgelopen weken
lezend in zijn boek van de Openbaring, van droomden.
Een nieuwe stad, een nieuwe wereld
waar ware vrede en liefde is.
Een nieuw Jeruzalem waar de poorten dag en nacht open staan.
Ieder mens kan in die stad van God binnengaan:
voor ieder mens staat zijn liefde open:
ieder mens mag binnenkomen.

Wij worden uitgenodigd
die nieuwe toekomst naar ons toe te roepen
door hartstochtelijk en werkelijk gemeend te bidden:
AMEN, HEER JESUS KOM.

Wat ons allemaal bindt
is eenheid met elkaar en eenheid met God.
Mensen die geloven in een visioen
een wereld van licht en vrede
waar mensen als zusters en broeders samenleven.
Zo zijn wij één met elkaar
met Jesus, met God.

Tenslotte: wat lief dat Jesus
bij de afscheidswoorden die we vandaag hoorden
niet alleen bad voor zijn vrienden van toen
maar uitdrukkelijk zei: ‘ik bid ook voor allen
die na jullie in mijn woord zullen geloven.’
Dat proberen wij toch?
God sterke ons allen

Hein Jan van Ogtrop, pastor

Heilig Vormsel van 10 vormelingen

vormselOp zaterdag 8 juni vieren we op de vooravond van Pinksteren om 18 uur het Heilige Vormsel van 10 vormelingen uit onze regio.

Na een heel aantal bijeenkomsten komen zij nu op het punt dat ze van de bisschop, Mgr. J. Punt, het Vormsel en daarmee de uitstorting en gaven van de Heilige Geest gaan ontvangen.

De Heilige Mis van het Vormsel wordt om 18 uur gevierd in onze Sint-Bavo Kathedraal. (Er is geen andere H. Mis om 19 uur.)

36 Communicantjes ontvingen hun Eerste Heilige Communie in de Bavo-kathedraal op 26 mei 2019

Zondag 26 mei was het dan zo ver: na een periode van intensieve voorbereiding deden 36 kinderen uit de parochies van de BOAZ, Haarlem Centrum en Haarlem Schalwijk hun Eerste Heilige Communie in de kathedrale basiliek St. Bavo. Verspreid over de maanden januari t/m mei hadden de kinderen zich op 12 vrijdagmiddagen voorbereid om deze grote dag. De voorbereiding werd gedaan door kapelaan Nars Beemster en kapelaan Johannes van Voorst tot Voorst en mevrouw Irene Vorstman. Bijzonder was dat dit jaar, ook vanwege de groepsgrootte, dat de bijeenkomsten niet georganiseerd waren in ontmoetingscentrum ‘De Spar’ op het terrein van de Antoniuskerk in Aerdenhout, maar in de plebanie van de kathedrale basiliek St. Bavo.

Ook dit jaar werd gewerkt met het project ‘De verborgen Jezus’. In het project wordt uitgelegd dat God niet één is maar drie en dat God de Zoon, omdat God zoveel van ons mensen houdt, door Maria bij ons is gekomen door mens te geworden. Dat de kinderen deze boodschap goed meegekregen hebben was duidelijk te horen toen kapelaan Nars hen tijdens de preek de vraag stelde: “God is niet één, maar God is….?” Een vraag die de kinderen volmondig en luid, als in koor, beantwoordden met: “drie!!!”.
Tijdens de intrede processie werd de feestelijke viering geopend door de kinderen van het Bavo-koor met het lied: ‘Kom o Geest, vervul de wereld met uw kracht’. Samen met koormeester Rens Tienstra en de beide kapelaans, werd na het ‘Heer ontferm U’, dat de kinderen ook goed hadden ingestudeerd, het feestelijk klinkende Engelenlied, ‘Eer aan God’ in afwisseling gezongen. Na de lezingendienst vertelde kapelaan Nars over het grote eucharistisch wonder van ‘Tumaco’, een eilandje voor de kust van Columbia. Het wonder voltrok zich op 31 januari 1906, ‘s morgens om tien uur. Op die dag dreigde Tumaco overspoeld te worden door een tsunami die op het eilandje afkwam. Een enorme tsunami met een alles verwoestende kracht, die echter als een muur bleef staan en terugzakte in de zee, toen pastoor Gerald Larondo, staande op de deels drooggevallen zeebodem, met het Allerheiligste, de Verborgen Jezus, een kruisteken maakte over de gigantische golf op het moment dat die op enkele tientallen meters afstand van Tumaco was genaderd. Een buitengewoon indrukwekkend wonder, dat, zo vervolgde kapelaan Nars, ons nogmaals bevestigt in de wetenschap dat God nog altijd met ons is in dit zo Heilig Sacrament. Na de geloofsbelijdenis zongen de kinderen het lied: ‘Parel in Gods hand’. Indrukwekkend was het spontaan getuigenis van één van de kinderen op de vraag van kapelaan Nars, wat het betekent om een parel in Gods hand te zijn: “Dit betekent dat ieder mens, klein of groot, waar ook ter wereld, voor God van oneindig waarde is…” Kapelaan Nars werd er even stil van… Nadat de kinderen hun Eerste Heilige Communie hadden gedaan brachten de twee kleinste kinderen van de groep met kapelaan Nars bloemen en een kaars naar de icoon van Maria. Daar werd, samen ook met alle kinderen en aanwezigen het ‘Weesgegroet’ gebeden. Na de zegen en het slotlied was er achter in de kathedraal gelegenheid elkaar te feliciteren en blikten de aanwezigen terug op een prachtige, vreugdevolle viering, die door kapelaan Nars was geopend met de woorden: “De kerk is vandaag prachtig en iedereen ziet er even feestelijk uit! En dat is niet zomaar, nee, dat is omdat jullie, beste jongens en meisjes, vandaag jullie eerste Heilige Communie gaan doen. En dat is echt geweldig! Want de Heilige Communie dat is niet zomaar een stukje brood; neeeeee; het is niet zomaar een symbool…;  Neeeee….; de Heilige Communie dat is echt de verborgen ….?” Waarop de kinderen uit als uit één mond met kracht getuigden: ‘Jezus’.
Hem en Zijn allerheiligste Moeder zij dan ook alle lof, eer en dank voor de viering van de Eerste Heilige Communie die we met deze prachtige kinderen en met elkaar hebben mogen beleven.

HARTELIJK GEFELICITEERD AAN ALLE 36 COMMUNICANTJES!

Tijdens de viering hingen aan de zijkant de “paspoorten” die de kinderen hadden gemaakt, waarop te zien was wie en wat voor hen belangrijk zijn. Hieronder wat teksten die op de paspoorten stonden:

Ik heb een broertje en dat broertje kan huilen, maar hij is het liefste broertje in de wirlt en dat broertje heet Milo!!!

Mijn liefelingseete is mama.s spaagetie. Dit vint ik leker: panenkoek.
Mijn kippen heten: hettie bea miep.

Ik dank God voor mijn gezin en dat ik in nederland woon. Ik bedankt God voor de wereld. Ik wil Goed bedanken dat hij de aarde voor ons gemaakt heeft. Ik dank God voor me hius, mijn vrienden.

Wat wensen de kinderen? Geen ruzie met elkaar op de wereld; dat alle zieken mensen in de werelt beeter worden. Ik wens dat mijn familie gezond blijft. Ik wens dat ik een mini bike krijg. Ik wens dat de oceaan schooner wordt; dat al het oorlog op aarde stopt; lief zijn voor iedereen dus ook de dieren en natuur.

Wat willen de kinderen later worden? Weerman, voetballer, ninja, uitvinder, reeskorur, kok, piloot, ik wil het beste YT (you tuber) worden, meester, juf en moeder, freerunner. Politievrouw, dokter, ik word later JUF. Ik wil in Artis werken.

Hallo, school vind ik het alerleukste op deze planeet. Iedereen moet wel school kenen. Kom er zeker bij, er is altijd plek voor jou.

Ik ben half Colombiaans en daar ben ik trots op.

Ik hou van vamielie en vakansie. Ik hou van sneeuw. Ik lach graag.

Mijn oma woont in Polen en ik vond het heel erg leuk dat ze naar ons toegekomen is, omdat het 12 uur rijden is, maar met de bus is het 18 uur en me oma ging met de bus.


Me vader is een muziekant hij kan goed zingen, me moeder is het beste in kokken.
Ik hou van uitstapjes maar zoms niet en zoms zurf ik ook.

De kinderen hebben als hobby: voetbal en acrogym, karate, grafiti, ik hou van buitenspelen en van paeiaanoospeelen en van hokei, legoo bouwen, gamen, sporten. Ik doe vaak kikboksing.
Ik wil graag op muziek en het liefst wil piano en drummen dat lijk me superleuk.

Foto’s van Elisabeth Beelaerts

Europese prijs voor restauratie Bavo-kathedraal Haarlem

koepelOp dinsdag 21 mei 2019 is bekend gemaakt, dat aan onze stichting de Europa Nostra Award is toegekend voor de restauratie van onze kathedraal, thans ook KoepelKathedraal Haarlem genaamd.

Het bestuur is zeer ingenomen met deze prestigieuze onderscheiding. De kathedraal krijgt hiermee een officiële Europese uitstraling. In het juryrapport wordt niet alleen de deugdelijke aanpak van alle restauratie-onderdelen – vaak gebaseerd op uitgebreid onderzoek – genoemd, maar ook de durf voor eigentijdse toevoegingen.

De kathedraal staat er weer prachtig bij, reden om weer eens een bezoek aan deze kerk te brengen! Dat komt in deze maanden helemaal goed uit, nu de Klim naar het licht is georganiseerd met een gewelven- en koepeltocht naar de twee torens, die met elkaar verbonden zijn met een daartoe tijdelijk aangebrachte loopbrug. Kaartjes zijn te bestellen via www.klimnaarhetlicht.nl.

De Europese uitreiking van de Award vindt plaats in Parijs op 29 oktober as. Op een nog nader te bepalen datum in september/oktober wordt in de kathedraal nader bij de toekenning van deze prijs stil gestaan.

12 mei: Elkaars herder durven zijn

[print]

4e Zondag van Pasen

Schriftlezingen:

  • Handelingen 13,14.43-52

  • Apokalyps 7,9.14b-17

  • Johannes 10,27-30

Jesus’ toespraak over de Goede Herder Jesus
heeft voor het eerst geklonken in de winter in Jeruzalem
rond het wijdingsfeest van de tempel….
vergelijkbaar met het jaarfeest van de wijding van onze kerk
dat wij in begin mei gedenken.
In het Jeruzalem van Jesus’ dagen
-toen Jeruzalem zuchtte onder de Romeinse bezetting,
(vergelijkbaar met de Duitse bezetting van ons land)
was de viering van dat feest een gelegenheid tot protest.
Tallozen dromden samen
en velen hadden hooggespannen verwachtingen
van een naderende revolutie.

Jesus werd geacht leiding te kunnen geven
aan een verzetsbeweging.
‘Hoe lang nog houdt u ons in spanning’
hadden ze hem gevraagd.
Jesus geeft met opzet geen direct antwoord op die vragen
maar hij gaat vertellen wat zijn eigenlijke roeping is:
Zijn roeping is het om MENSEN BIJEEN TE BRENGEN.

Met dat antwoord moeten Jesus’ hoorders het doen.
Jesus spreekt over schapen
die wel of niet luisteren naar zijn stem.
Hij spreekt over een nieuw volk dat zich verzamelt rondom Hem.
Niemand kan ze van mij wegroven.

Hij heeft het over een hecht verband
dat wordt gesmeed rond Hem.
Want Hij is niet zomaar een verzetsheld
maar de door God gezonden aanvoerder
van een heel nieuw mensenvolk
dat heel de mensheid omvatten zal.

Mensen van Europa, Azië, Australië,
Afrika en Noord en Zuid Amerika,
joden en heidenen, mensen van goede wil.
Het is wellicht een naïeve en kinderlijke vraag,
maar als Jesus de Christus, hier op aarde zou terugkomen,
zou hij dan alleen maar even naar de Paus van Rome gaan
of misschien ook naar de secretaris van de Wereldraad van kerken in Genève?
Hij zou de rabbijnen in Jeruzalem toch zeker bezoeken
en even langs gaan bij de patriarch van Moskou?
Maar Hij is toch herder van allen,
zou Hij een Ashram in India over kunnen slaan
of een moskee waar in alle eerbied en ootmoed de Vader aanbeden wordt.

Ik denk dat niemand zijn gelijk mag opeisen.
Hij wil vooral herder zijn van allen
en ieder groepsgelijk moet worden toevertrouwd
aan de hoede van zijn herders-staf.
Het evangelie van de goede Herder
gaat over een nieuw mensenvolk dat zich vormen zal,
één grote familie van alle stammen en naties en talen
zoals Johannes dat al voor zich zag in zijn Apokalyps.

Mensen hebben elkaar nodig.
Een hele bijzondere rol speelt daarbij
deze Bavo-schaapskooi, die in Haarlem een ereplaats inneemt;
niet alleen omdat het de grootste katholieke kerk van de stad is
maar ook omdat het een kerk zal mogen zijn,
zelfs ook nog in de komende tientallen jaren -zo God het wil
waar mensen van allerlei geloofsniveau en geaardheid
zich thuis zullen moeten kunnen voelen.

Vandaag vieren wij hier roepingenzondag.
Daar is dan vooral mee bedoeld de roeping tot het ambt,
het priesterschap, het diaconaat, de religieuze staat
of het pastorale werkerschap in de kerk.

De priester is kwetsbaar maar ook nodig
hij heeft een onmisbare functie in de presentatie
van de Heer in de sacramentele vieringen.
De tijden dat hij op een voetstuk werd geplaatst zijn gelukkig voorbij.

De diaken heeft een eigen ambt: heeft een hoofdtaak in de sociale activiteiten
die de kerk moet ontwikkelen en de verkondiging van de Schrift.

De pastorale werkers, mannen of vrouwen,
en sinds kort ook de katechisten, voor de voortgang van de liturgie,
voor opbouwwerk en inspiratie van groepen.

En ook vaders en moeders zijn nodig, milieuactivisten en verpleegkundigen
en allen die hun zieken thuis verplegen alle andere mensen gehuwd of ongehuwd,
en alle andere ijverige mensen die zich inzetten voor ons koor,
voor een vereniging of alle andere goede dingen
die er voor en met mensen worden gedaan.

Wat zou het een verarming zijn als er geen mensen waren
die hun leven zo, als een roeping dus, willen en durven beleven.
Dat geldt voor jong en voor oud.

De zondag van de goede herder
zoals die ieder jaar weer terugkomt
moet hoog nodig van zijn zoetigheid worden ontdaan.
Als er in de Bijbel over een herder gesproken wordt
gaat het altijd om iemand die opkomt voor de weerloze,
iemand die verenigt en beschermt en die de strijd met de wolven aandurft..
In geestelijke zin:
iemand die de macht van het kwaad ontmaskert en de strijd aandurft….
in de geest van de velen die in de jaren 40-45 hun nek uitstaken
en hun leven in de waagschaal stelden.

Een van de oudste bijbelverhalen leert ons
hoe wij mensen allemaal geschapen zijn om elkaars herders te zijn.
Het is het beroemde verhaal van Kaïn en Abel.
Abel is de zwakste en Kaïn is de sterke.
Mensen die sterk zijn worden door God echter niet geminacht
maar ze hebben hun kracht niet voor niets
maar om die te gebruiken ten nutte van anderen.
Kaïn had zijn kracht van God gekregen als een gave
maar in plaats van zijn kracht te gebruiken
om zijn broeder te beschermen en te bewaren
gebruikt hij zijn kracht om zijn broeder te doden.
De actualiteit van dit verhaal hebben wij in de jaren 40-45 gezien:
het verhaal van onze dagen van gekwetste eer
en misbruik van nieuw opgebouwd kracht in het Duitsland van de jaren 30.
Jaloezie en gekwetste eerzucht zijn –zo lezen we in het verhaal van Kaïn en Abel-,
de motieven voor de eerste moord op aarde.
Je zou dit verhaal eigenlijk het verhaal van de echte erfzonde kunnen noemen.

Maar God laat dat alles niet op zijn beloop.
Hij is de goede Herder die opkomt voor het recht.
Hij roept deze eerste Kaïn -en alle Kaïns die nog zullen volgen-
ter verantwoording: en de grote belangrijke vraag
die God steeds weer stelt is: ‘Hoe is het met je zwakke broeder?
Wat heb je voor hem betekend? ‘

Johannes zag een nieuwe mensheid voor zich
een nieuwe mensheid die zich verzamelt rond de solidaire herder.

Het evangelie van deze zondag is genomen uit een langer gedeelte dat handelt over Jezus als goede herder.
Dat horen we hem vandaag niet zeggen.
Wel dat hij en de Vader één zijn
en dat hij en de schapen met elkaar verbonden zijn.

In Jezus is een eenheid die we bij Kaïn missen.
Hij heet de goede herder Joh. 10,11)
die zijn leven geeft voor de schapen.

Zo solidair is hij met de weerlozen en de gemartelden
dat deze goede herder zelf plotseling vergeleken wordt
met een lam dat geofferd wordt.
Luisteren naar deze verhalen over de herder en het lam
betekent uitzien naar dat nieuwe
dat al bijna 2000 geleden is aangekondigd
en dan zelf je leven veranderen.

Dat geldt voor de dopelingen, Linda die al moeder is,
en Marilou die net geboren is.
Het betekent dat voor ons, net als voor Jesus,
solidariteit, vriendschap
en weerloze liefde voor mensen .

Voor ieder mens geldt dat hij of zij er mag zijn en nodig is
vooral om te doen wat Kaïn weigerde
de herder te zijn van je broer of zuster.
Mogen wij daar allemaal de kracht toe hebben
ieder op onze eigen plek.

Hein Jan van Ogtrop, pastor