• Leidsevaart 146
  • 023 - 532 30 77
  • info@rkbavo.nl

All posts by Maarten Kools

28 oktober: Iedereen in het licht!

[print]

30e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Jeremia 31,7-9

  • Hebreeën 5,1-6

  • Marcus 10,46-52

Jericho is niet zomaar een stad!
Het is de stad met de muur aller muren:
Ze stonden ooit streng overeind
en de poorten waren gesloten
toen weerloze slaven van Egypte die zochten naar woonruimte
om levensruimte vroegen.
Maar, u kent het verhaal:
‘ the walls came tumbling down.’

Wat is dit actueel in onze dagen!
Duizenden en duizenden mensen zijn op zoek
naar leefruimte maar overal zijn hekken en muren.

Door een geweldloze actie van de weerlozen
die zeven maal rondom de stad liepen
met de ark van God in handen
gingen de muren eraan en stortten in.
Een verhaal met een rijke symboliek:
het woord van God
(gesymboliseerd door de ark met de tien geboden)
is alle gewelddadigheid de baas.
Nog een beetje mooier gezegd:
geen muur houdt stand voor de kracht van de liefde.

Jesus passeert Jericho als Hij op weg gaat naar Jeruzalem.
Jericho in Jesus’ tijd een spookstad,
alles in puin en de profeten hadden gezegd
‘nooit mogen die muren worden herbouwd.’

Jesus passeert Jericho als een tussenstation
op zijn weg naar Jeruzalem.
Daar vermeldt Marcus Jesus’ ontmoeting
op zijn weg naar Jeruzalem met een blinde.
Het is de 4e ontmoeting in de serie ontmoetingen van Jesus
op weg naar Jeruzalem waar Hij zijn leven voor de mensheid zal offeren.
De eerste die hij tegenkwam (1) was de farizeeër,
die vroeg of je als man je vrouw mocht wegsturen
toen kwamen de kinderen (2); de leerlingen wilden die wegsturen,
toen (3) de rijke jongen die Jesus wilde volgen
maar niet alles wat hij bezat durfde te verkopen,
en nu is er (4) de blinde bedelaar.
In al die ontmoetingen leren wij iets over
hoe Jesus de mensen benadert
en wie Jesus voor de mensen wil zijn.

Laat ons goed opletten:
wat gaat Hij doen, wat gaat Hij zeggen?

* Wat gaat Hij doen?
Allereerst: hij loopt de blinde niet voorbij
zoals zovelen die geen aandacht besteden aan mensen in nood,
die naast de weg terecht gekomen zijn.
‘Langs de weg’ lag hij, zo vermeldt de evangelist.
Hij kon niet meelopen met alle anderen
die druk doende waren, allemaal gewichtig op weg naar belangrijke dingen.

De blinde doet daar niet aan mee, hij ligt aan de weg, is machteloos.
Hij leeft van wat een vriendelijke onnozelaar hem geeft
maar hij hoort niet bij de anderen,
Hij ligt LANGS de weg.

Als de mensen merken dat hij naar Jesus roept
vallen ze eerst tegen uit:
‘hou je mond, jij hoort niet bij ons.’

Maar Jesus stopt. Hij heeft hem gehoord.
Heel schijnheilig gaan de anderen dan op eens om
en zeggen: ‘heb goede moed, hij roept je.’
Maar die omstanders zijn niet belangrijk.

Het gaat om Jesus en de man langs de weg.
Jesus stopte zagen we, maar wat doet hij nog meer?
Hij richt het woord tot Hem.

* En wat gaat Hij dan zeggen?
Zoiets als ‘arme sukkelaar, zal ik je helpen.’
Neen, Jesus stelt zich niet boven deze naaste.

Hij zegt iets anders. Niet ‘ik zal wel even dit’
maar Hij richt zich tot de ander
Hij neemt hem serieus als Hij vraagt:
‘wat wil jij dat ik voor jou zal doen.’

Een nieuwe levenshouding van
aandacht en trouw aan wat de ander van jou wil.

De oktobermaand is missiemaand,
de vorige week hebben we voor de missie gecollecteerd.
Het gaat dan niet om neerbuigendheid en betweterigheid
het gaat om waarachtige dienstbaarheid.

Een goede missionaris zegt niet:
‘arme sukkels in breng jullie een blijde boodschap’
maar vraagt – net als Jesus in het evangelie vandaag- :
‘wat kan ik voor jullie betekenen.’

Tegenwoordig wordt het erg belangrijk geacht
– en vroeger was het dat eigenlijk ook al –
om te beseffen wat mensen
van de landen waar jij op bezoek bent zelf willen.

Ze vragen dat je hun cultuur bijvoorbeeld
serieus neemt. En daarom zijn zij degenen
die bij het tweede Vaticaanse concilie ervoor gezorgd hebben
dat de volkstaal, voor ons het Nederlands, in de liturgie kwam.

Het waren niet de moderne westerse theologen die dat bereikten
maar dat waren de missionarissen in Indonesië
en op de Filipijnen die de dwaasheid inzagen
van het begroeten van mensen
met een eigen cultuur van duizenden en duizenden jaren
in het Latijn, de hoftaal van het westromeinse keizerrijk
dat vergeleken met hun cultuur pas kwam kijken.

‘Wat wil jij dat ik voor jou wil doen’
is de vraag die missionarissen en zendeling uitspreken
bij hun contact met anderen

maar dat zal ook de vraag moeten zijn
die alle mensen op de lippen moeten nemen
als zij zich keren tot hun medemensen,
actueel vandaag nu er zoveel duizenden vragen om hulp.

Het is de vraag van de mens
die zich werkelijk voor een ander interesseert,

het is de vraag van de man of de vrouw
die zijn of haar partner serieus neemt
en misschien ook die van de ouders aan hun kind-

het is de vraag die de hulpverlener, de professionele
of de vrijwilliger van een parochie bijvoorbeeld
op de lippen moet nemen
als hij het voorrecht heeft een ander te mogen bezoeken;
WAT WIL JIJ DAT IK VOOR JOU ZAL DOEN.

De blinde weet wat hij zeggen moet:
‘Heer dat ik weer mag zien!’
Hij wordt geholpen,
hij zal zien.

Dat zal heel wat voor hem gaan betekenen
maar niet alleen omdat hij
nu de bloemetjes en de bijtjes kan bekijken.

Hij zal Jesus zien, de Messias
en hij zal zien wat Jesus gaat doen en welke weg Hij zal gaan.

En nu zou ik zeggen:
-arme blinde was je maar niet genezen-
want je zult zien hoe Jesus opgaat naar Jeruzalem
je zult zien hoe Hij daar veroordeeld wordt,
hoe Hij zal lijden en sterven aan het kruis.

Je zult Jesus’ vernedering zien
en zijn graflegging.

En als dat allemaal gebeurd is
komt het op het echte zien aan.

Het zal er dan op aan komen
te zien dat deze Jesus werkelijk de zoon van God was
dat Hij werkelijke de solidaire vriend van de kleinen was
en dat Hij in zijn trouw aan de wil van de Vader
de ware Messias was die gevolgd moet blijven worden.

De mens die zover is dat hij dit alles ziet
zal ook het vervolg mogen zien: de verrijzenis.

De mens die ziet dat de mens die in deze duisternis ging
werkelijk de gestalte van God is
zal op de paasmorgen ook het ware licht zien
dat iedere mens verlicht;

Als mensen Hem durven volgen
zullen alle muren van haat en achterdocht
net als die van Jericho instorten,
zal de dienst aan de naaste hoogtij vieren,
zullen alle tranen worden gedroogd
en zal God alles in allen zijn.

Deze zaterdag hadden we onder de Mis
de Vormselviering van een volwassene
en op zondagmorgen de doop van een klein meisje:
God werk met ons gaat door.

Wat zou het fijn zij als God echt alles in allen zou zijn
deze wereld helemaal nieuw en glanzend
en iedereen levend in het licht! Amen.

Hein Jan van Ogtrop, pastoor

21 oktober: Wie durft?

[print]

29e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Jesaja 53,10-11

  • Hebreeën 4,14-16

  • Marcus 10,42-45

Ze durven wel wat..
die twee goedwillende jongens uit het evangelie van vandaag.
Ze willen best wat wagen.
Ze wilden Jesus achterna, -niet slecht-
ze willen best voor Hem opkomen
ook als er moeilijke dingen worden gevraagd
maar… wel boter bij de vis:
ereplaatsen in het Koninkrijk dat komt na de strijd,
aan Jesus’ rechter- en linkerhand liefst.

Het pleit voor Jesus’ zorgvuldigheid
in zijn omgang met zijn leerlingen,
als Hij de zonen van Zebedeüs totaal niet verwijt
dat hun vraag eigenlijk voortkomt uit verwaandheid en overmoed.
Het is, volgens Jesus, misschien toch een eerste stap
op de weg van God,
een jeugdig idealisme dat je niet meteen moet afsnauwen.

Hij bestraft ze dus niet maar test ze op hun echte kwaliteiten als Hij zegt:
‘kunnen jullie de beker drinken die ik zal drinken
en de doop ondergaan die ik zal ondergaan’.

Als ze dan (nog steeds overmoedig) antwoorden:
‘JA DAT KUNNEN WIJ’ .
Kan Jesus dat niet zomaar laten gaan.

Konden ze maar een beetje in de toekomst kijken,
d.w.z. kenden ze zichzelf maar een klein beetje beter!

Niet meer dan vier hoofdstukken verder
zullen wij over alle leerlingen, zonder uitzondering,
horen vernemen:
‘TOEN VERLIETEN ALLEN HEM EN NAMEN DE VLUCHT’,
en nog later horen we wie er aan zijn rechter – en linkerhand
terecht komen: twee medeveroordeelden aan het kruis.

Over het lijden dat de rechtvaardigen overkomt
hoorden we vandaag de Jesajatekst:
‘de Heer heeft besloten zijn dienaar
te vernederen en Hem te doen lijden.’
Heel gemakkelijk beschouwen we deze tekst als een soort noodlotstekst
het is als het ware ‘in de sterren geschreven’
beter: door de Vader bevolen en door de profeet voorspeld
dat Jesus zou lijden
maar zo simpel is het niet.

In een van onze tafelgebeden staat daarom ook dat Jesus
VRIJWILLIG ZIJN LIJDEN OP ZICH NAM.
Niet dus omdat het in de sterren
of in de boeken geschreven stond.
Niet als noodlot maar.. als konsekwentie
van het opkomen voor de dingen waar Hij voor opkwam.

Jesus wilde met Zijn boodschap over God
de mensen geluk en vrijheid doorgeven….
als dat mogelijk zou zijn.
Eigenlijk had Jesus
-al klinkt dat een beetje vreemd in onze oren-
helemaal niet willen lijden.

Maar…. dat bleek niet mogelijk.
Door de buitenwereld werd Hij
(juist als Hij opriep tot menselijkheid,
vriendelijkheid en vrijheid)
regelmatig voor gek of ‘bezeten’ uitgemaakt:
zelfs door zijn eigen familie…
En aangezien Hij wilde blijven wie Hij was en wat Hij was
wekte dat steeds meer verzet op.

Omdat Hij trouw wilde zijn aan Zijn roeping,
een roeping van trouw en solidariteit aan de mensen,
vooral aan de mensen die verdrukt werden of geminacht..
ging Hij onafwendbaar zeker Zijn lijden tegemoet.
Een moderne psycholoog schreef eens:
‘zo leek Zijn situatie op die van een patrijs
na het invallen van de winter:
Nog dragen zijn veren de bonte schut-kleuren van de zomer,
maar de eerste sneeuwval
ontneemt aan deze prachtige tooi iedere beschuttingswaarde
en op groteske wijze is hij voor alle prooizoekers
al van verre herkenbaar.’

Jesus leefde als evenbeeld van God.
Hij leefde vastberaden en overtuigd
van de waarde van Zijn voorbeeld
maar juist daarom was Hij zo kwetsbaar
een gemakkelijke prooi voor zijn tegenstanders
en daarom deed zijn innerlijke vastberadenheid
zijn leerlingen huiveren van vrees.

De kring van de leerlingen die al of niet tekort schieten
staat in het Marcus-evangelie model
voor heel de kerkgemeenschap van toen en later.

Het zal in de kerk nooit aankomen
op mooie titels of prachtige ambten
maar op consequente dienst tot het uiterste toe.
Vandaag is het wereldmissiedag, dat heeft te maken met de missionaire beweging in de negentiende eeuw welke als LEKENBEWEGING begon en aanleiding gaf tot het ontstaan van vele missiecongregaties. In 1926 wees paus Pius XI de voorlaatste zondag van oktober aan als Wereldmissiezondag.
We bezinnen we ons op het merkwaardige feit
dat er tot op de dag van vandaag mensen zijn die in Jesus’ naam
gingen en nog steeds gaan verkondigen
wie de God van Abraham Isaak en Jacob,
(die ook de God van Jesus wilde zijn), is
en dat Die partij heeft gekozen
voor menselijkheid en vrijheid
en dat Hij daarom bij uitstek solidair wil zijn
met al die mensen die veracht en vervolgd worden
of gemarteld: waar ter wereld niet.

Missionarissen zijn de mensen die
-meer dan anderen wellicht-
de solidariteit waartoe wij als kerk geroepen zijn
handen en voeten hebben gegeven.
Ze hebben medicijnen aangesleept en ontwikkelingswerk gedaan
vòòr iemand nog wist dat wij dat moesten doen.
In een tijd waarin mensen vaak niet verder keken
dan hun eigen Hollandse erfje trokken zij er al op uit
om de boodschap van de bevrijding te verkondigen
over heel de wereld.

Die boodschap zal nog wel enige tijd moeten blijven klinken
want helaas is de rol van de mensen die de vrijheid van anderen
willen belemmeren nog lang niet uitgespeeld..
en zijn er nog steeds mensen die voor een gemakkelijk leven
onderdanig aan de grote economische machten
en machthebbers kiezen.

Jesus ontmaskert de structuren van macht en geweld
die nog steeds mensen ongelukkig maken.
als Hij de manier van doen van de groten der aarde beschrijft en zegt:
‘je weet hoe de groten der aarde willen regeren:
met macht en met ijzeren vuist’.
en Hij gaat verder:
‘Zo moet het bij jullie er niet aan toe gaan:
wie onder jullie groot wil zijn
moet dienaar van de anderen durven wezen.’

Daarmee roept Jesus ons niet op
tot een soort zachte bescheidenheid
maar tot een daadwerkelijke dienstbaarheid
en trouw die anderen tot zegen is.
Dat zal heel wat consequenties hebben.

Over de hoofden van de twee goedwillende onnozele zonen
van Zebedeüs heen verzekert Hij iedereen
die vandaag Zijn volgeling wil zijn:
‘Je zult de kelk drinken die ik drink
en de doop ondergaan die ik ondergaan zal’.

En wat zal je dat opleveren?
Allereerst een hoop zorgen,
het maakt je leven zwaarder
als je je de dingen aantrekt die gebeuren
en zelf dienstbaar wilt zijn aan de opbouw
van een wereld waar ruimte is voor allen.

Maar toch heeft Jesus eerder ook wel iets fijns gezegd:
‘als je mij volgt zul je
hier al in dit leven al een overvloed aan troost ontvangen.’
Die troost komt niet tot je als een loon dat je verdiend hebt
maar als bevestiging dat je goed bezig bent als je gaat met God.

Hein Jan van Ogtrop, pastoor

Dirigenten

Sanne Nieuwenhuijsen – Magistra Cantus

Sanne_nieuwenhuijsen_nov_2008_bwSanne Nieuwenhuijsen (1979) begon haar muzikale opleiding op de Kathedrale Koorschool Utrecht. Aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag studeerde ze hoofdvak Koordirectie bij Jos van Veldhoven en Jos Vermunt. Daarnaast volgde ze ook het hoofdvak Solozang bij Sasja Hunnego en Gerda van Zelm. Na haar studie volgde Sanne masterclasses koordirectie bij onder meer Tonu Kaljuste, het Nederlands Kamerkoor en Veljo Tormis.

Sinds 1998 heeft Nieuwenhuijsen als (assistent-)dirigent voor een reeks van gezelschappen gestaan, waaronder het Kathedrale Koor Utrecht , Kamerkoor Venus, het Erasmus Kamerkoor en het Toonkunstkoor Amsterdam. Ook leidt zij diverse projectkoren in Nederland en coacht zij regelmatig (semi-) professionele ensembles. Momenteel is ze de vaste dirigent van Kamerkoor Vocoza. Deelnames aan (internationale) koorfestivals leverden meerdere malen eerste prijzen op met deze ensembles.

Vanaf 2010 is Sanne als dirigent verbonden aan het Muziekinstituut van de Kathedraal Sint Bavo te Haarlem. Op 29 september 2013 is Sanne Nieuwenhuijsen geïnstalleerd als Magistra Cantus. Daarmee is zij de eerste vrouw in Nederland die in deze functie benoemd wordt.

Sanne Nieuwenhuijsen is verder werkzaam als zangpedagoog en incidenteel als uitvoerend zangeres, en is moeder van drie kinderen.

Rens Tienstra – Tweede dirigent

Rens-TienstraRens Tienstra studeerde al op jonge leeftijd orkestdirectie bij Dick Verhoef en daarna aan de vooropleiding van het conservatorium van Amsterdam bij Lucas Vis en Sam ten Velde. Tienstra studeerde in 2013 af als Master of Music in Compositie met een onderzoek naar de raakvlakken tussen gregoriaans en hedendaagse compositie.

Tienstra’s composities zijn inmiddels gespeeld door uiteenlopende groepen als het Nieuw Ensemble, Nederlands Blazers Ensemble, ASKO|Schönbergensemble, Prometheus Ensemble en Hollands Vocaal Ensemble. Zijn muziek klonk op bijzondere locaties als het Concertgebouw Amsterdam, Muziekgebouw aan het IJ, de Noorderkerk Amsterdam, strand en duinen, en binnen- en buitenlandse klokkentorens. Tienstra is koorleider van de dames- en herenensembles van de Schola Gregoriana Noordwijk, de Schola Cantorum Oegstgeest (één van de oudste schola’s in Nederland) en als zanger verbonden aan de Schola Cantorum Amsterdam en Ensemble Scholares (D). Om het gregoriaans op nieuwe wijzen te kunnen uitvoeren stichtte hij de jaarlijkse PASSIO-concerten in Noordwijk en nam hij het initiatief tot de Nationale Getijdendag in de Haagse Kloosterkerk.

Als dirigent en coach is hij actief bij meerdere koren en ensembles van uiteenlopende bezetting. Als docent was hij drie jaar lang verbonden aan het Nieuw Amsterdams Kinderkoor; vanaf augustus 2016 is hij als tweede dirigent verbonden aan de Haarlemse Kathedrale Basiliek St. Bavo en de bijbehorende Koorschool. Daarnaast treedt hij op als pianist of begeleider, is hij actief als programmeur (o.a. van de concertserie “Muziek in Jeroen”) en arrangeur, en geeft hij geregeld lezingen over allerhande muzikale onderwerpen.

Sarah Barrett

Sarah-BarrettSarah Barrett (Baltimore Maryland, U.S.A.) behaalde haar zangdiploma aan het Trinity College in Hartford, Connecticut. Na het winnen van de Maryland State Vocal Competition, ontving zij een uitnodiging om te zingen met het Baltimore Symphony Orchestra en de Washington Opera. Na een actieve carrière als zangeres in Wenen verhuisde Sarah Barrett naar Nederland, waar zij zich verder verdiepte in koordirectie. Zij nam deel aan de Kurt Thomas Cursus en studeerde bij Hans Leenders, Daan Admiraal en Gilles Michels.

Sinds 2004 is Sarah Barrett dirigent van het vocaal ensemble Haarlem Voices, die in 2008 de eerste prijs (categorie kamerkoor) in het Nederlands koorfestival won. Binnenkort is Haarlem Voices te horen in een Kerstconcert met Wings, een kamerensemble van de Holland Synfonia.

In 2008 dirigeerde zij de wereldpremière “Star over Amsterdam”, een Kerstoratorio van Camille van Lunen. Als stempedagoge geeft Sarah privé-lessen in zowel Nederland als Oostenrijk. Zij is vermaard om haar werk met kinderstemmen. Zo werkte zij intensief met de Wiener Sängerknaben. Sinds 2000 is zij verbonden aan de Koorschool St. Bavo Muziekinstituut als stemvormer en interim koorleider.

Met het Kathedrale koor reisde zij in 2009 naar Rome en verleende haar medewerking aan diverse concerten in het Vaticaan. In 2010 begeleide ze vier kindersolisten voor Britten’s Saint Nicolas Cantate.

Fons Ziekman

Fons en koorFons Ziekman werd in 1948 geboren te Amsterdam-West. Zijn eerste pianolessen ontving hij van Jos Pickers, de organist van de Tichelkerk aan de Lijnbaansgracht. Tijdens zijn studie (met als specialisatie muziek en geschiedenis) aan de Kweekschool “Magister Vocat” te Amsterdam werd hij in staat gesteld verschillende malen het schoolkoor te dirigeren.

Na het behalen van zijn onderwijzersdiploma werd hij in 1971 onderwijzer aan de Maria-lagere school te Wormer, alwaar hij tevens dirigent werd van het parochiekoor. In 1974 ging hij schoolmuziek en koordirectie studeren aan het Alkmaars Conservatorium. Tegelijkertijd volgde hij enkele jaren de 14 dagen per jaar durende Kurt Thomascursus voor koordirigenten; hij kreeg daar les van o.a. Felix de Nobel, Hans v.d. Hombergh en Jan Eelkema.

In 1977 werd Fons Ziekman benoemd als muziekdocent aan de Haarlemse Koorschool St. Bavo. Daarnaast fungeerde hij als repetitor en assistent-dirigent van het Kathedrale Koor St. Bavo, dat toen onder leiding stond Mgr. Drs. J. Valkestijn.
In 1989 werd Fons Ziekman door de Bisschop van Haarlem benoemd als Magister Cantus van de Kathedrale Basiliek van St. Bavo en tevens directeur van het Muziekinstituut van de Kathedraal St. Bavo.

Op initiatief van Ziekman werd op 23 december 1990 voor de eerste keer in de kathedraal het Festival of Nine Lessons and Carols gehouden. Tijdens deze viering droegen de koorleden voor de eerste keer hun nieuwe, rode, togen en superplies. Dit Festival bleek een enorm succes en werd tot op heden een jaarlijks terugkerende traditie.

In 1992 werd besloten ook meisjes toe te laten op de Koorschool. Dit betekende niet, dat ook de meisjes in het Kathedrale Koor werden opgenomen. Fons Ziekman hechtte er aan de jongenskoorklank met mannen te laten bestaan en een nieuw fenomeen, de Meisjescantorij, op hetzelfde niveau in de kathedraal en daar buiten te laten fungeren. Inmiddels zijn naast de Meisjescantorij nog vier deelkoren actief als onderdeel van het Kathedrale Koor, te weten het Jongenskoor, het Mannenkoor, de Bavocantorij en de Capella Puellarum.

Fons Ziekman met eretekenZowel met het Kathedrale koor als de onderscheiden deelkoren heeft Fons Ziekman verschillende buitenlandse concertreizen gemaakt naar o.a. Duitsland, Frankrijk, Italië (Rome), Rusland (Moskou), Engeland (o.a. Cambridge, Lincoln, Norwich, en Ely) en Japan (16 verschillende steden).

Bij zijn afscheid als Magister Cantus op 29 september 2013 is Fons Ziekman door Paus Franciscus benoemd tot ‘Ridder in de orde van Sint Sylvester’ voor zijn uitzonderlijke inzet voor het Muziekinstituut, de koren en kerkmuziek.

Installatie nieuwe pastorale team

imageZondag 23 september vond in de kathedrale basiliek van Sint Bavo in Haarlem de installatie plaats van de nieuwe pastoor, dr. Bart Putter, en de nieuwe kapelaan, Johannes van Voorst tot Voorst. De installatie en presentatie was een feestelijk gebeuren in een goed gevulde kathedraal. De nieuwe pastoor Bart Putter legde de geloofsbelijdenis en eed van trouw af en werd geïnstalleerd in zijn ambt, kapelaan Johannes werd ge­pre­sen­teerd aan de parochie. Diaken Philip Weijers werd benoemd als onbezoldigd diaken voor ondermeer de liturgische assistentie in de kathedraal en waar nodig in de regio. Hulpbisschop mgr. Hendriks sprak de hoop uit dat deze samen­wer­king in de regio van priesters en diakens vruchtbaar zal zijn en een goede impuls zal geven.

Opbrengst en uitslag loterij 4e kerkenveiling

De opbrengst van de 4e kerkenveiling ten behoeve van de Kathedrale Basiliek Sint Bavo en het Muziekinstituut Sint Bavo is €7395. Wij willen alle kopers, sponsors en vrijwilligers hartelijk bedanken en we hopen u volgend jaar op 11 oktober 2019 weer te verwelkomen!

Comité kerkenveiling Kathedrale Basiliek Sint Bavo

Uitslag loterij

Prijs Lot Naam
1e 467  Mevr. Cawadino
2e 474 N. Hutting
3e 100 R. de Leeuw
4e 061 C.Baijer
5e 037 J.W. Gulickx
6e 036 J.W. Gulickx
7e 098 C. van Leeuwen
8e 397  E. Morag
9e 247  R. Stoets
10e 347  J. Wisniewski

Met de winnaars van prijs 1 t/m 3 is gecorrespondeerd. De winnaars van de prijs 4 t/m 10 kunnen tot 1 november hun prijs bij de winkel ophalen na de H.Mis.

4e Kerkenveiling

veilingcover_2018Vrijdag 12 oktober a.s. vanaf 20:00 uur wordt al weer de 4e editie van de kerkenveiling gehouden in het Bisschopshuis (voorheen plebanie) aan de Leidsevaart, ingang de tuin aan het Emmaplein.

Ook dit jaar hebben de veilingcommissie en de Koorschool de handen ineen geslagen om mooie kavels bij elkaar te vinden. Een deel van de opbrengst is daarom bestemd ter ondersteuning voor het doorlopende onderhoud van onze mooie Bavo kathedraal en de nog voortgaande werkzaamheden rond o.a. de uitbreiding van het KathedraalMuseum. Een ander deel bestemd is voor de Koorschool. De opbrengst van hun deel van de veiling zal besteed worden aan nieuwe uniformen voor de koorleden.

Ook al zijn de steigers uit beeld verdwenen, het werk aan de kathedraal is nog niet af. De geluidsinstallatie moet nog worden aangepakt en ook de voortgaande werkzaamheden rond de uitbreiding van het KathedraalMuseum moet doorgang vinden. De opbrengst van deze 4e veiling zal nuttig worden besteed!

Evenals vorig jaar zijn er weer veel bedrijven bereid gevonden om een bijdrage te leveren aan de veiling; hetzij door het plaatsen van een advertentie in de catalogus, hetzij door het beschikbaar stellen van goederen of diensten.

U kunt de veilingcatalogus hier inzien.

Parochieblad 23 september t/m 25 november

Parochieblad 2018 4De nieuwste editie van het parochieblad kunt u hier lezen.

Met onder andere:

  • Het nieuwe pastorale team stelt zich voor
  • Een terugblik op het Caritals weekend in mei 2018

Het parochieblad wordt in het PDF formaat aangeboden. U kunt hier een programma downloaden en installeren om het te lezen.

30 september: Samen onderweg

[print]

26e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Numeri 11,25-29

  • Jakobus 5,1-6

  • Marcus 9,38-43.45.47-48

Het Bavofeest gaan we volgende week in onze kerk vieren,
Samen zijn we Gods volk
en dan ook nog eens een volk Gods onderweg.

Dat klinkt gezellig maar het is ook moeilijk.
Kijk naar de joden in de woestijn.
De afgelopen week hebben ze daar heel intens over nagedacht:
ze vierden het loofhuttenfeest.
Dat vieren vraagt heel wat. Je wordt dan geacht een week lang
in schuurtjes wonen, de zgnm. ‘loofhutten’
om aan de tocht door de barre woestijn van vroeger, terug te denken.
Hoe was dat? Antwoord: zo!
Het begin was stralend: vrij zijn is toch geweldig!
Ze waren Mozes gevolgd en op weg gegaan uit Egypte;
de zee was opengegaan vertelt ons de Bijbel
geweldig, samen het nieuwe land tegemoet.
Maar dan valt het tegen. Het moreel zakt:
ja ze gaan zelfs zeggen: ‘waren we maar in Egypte gebleven.’

Het oude Egypte (het slavenland) wordt plotseling geïdealiseerd
‘wij denken terug aan de vis die we in Egypte gratis kregen
(ja in een concentratiekamp, dat wel),
aan de komkommers, de uien en de knoflook.’
Dat werkkamp van toen wordt in hun herinnering een paradijs.
Wat kunnen mensen de werkelijkheid toch verdraaien.
Hier dient krachtig te worden ingegrepen.

Om het volk van de hardleersheid
en het terug verlangen naar Egypte te genezen stelt Mozes 70 helpers aan.
In de tabernakeltent wordt gebeden om de Heilige Geest
(net zoals wij met Pinksteren in onze kerken om de Heilige Geest bidden
en daarna, bij de Vormels en priesterwijding bv. ook.

De 70 slaan aan het profeteren,
ze zijn enthousiast voor hun nieuwe opdracht.
Maar dan gebeuren er vreemde dingen:
er blijken twee mannen te zijn
die helemaal niet bij de kerkdienst in de tabernakeltent zijn geweest en die
OOK OVER DE GROTE DADEN GODS GAAN SPREKEN!
Ze worden bij Mozes aangebracht: ‘wat krijgen we nou,
zomaar mensen die ook goede dingen gaan doen
terwijl wij toch de hitte van de dag gedragen hebben.’
Het lijkt een beetje op dat verhaal van de werkers uit de wijngaard
waarin de mensen die een uurtje hebben gewerkt ook het volle loon krijgen.

Merkwaardig genoeg is Mozes is niet verontrust.
Hij zegt: ‘ik wilde dat het hele volk enthousiast werd
dat ze allemaal profeten zouden worden
en gaan spreken over de grote dingen die God doet.’

Profeten leren ons te geloven in een nieuwe goede toekomst
ook als de omstandigheden daar niet op wijzen
en, een tweede ding:
ze leren je kritisch te zijn, vooral over jou zelf.

Die kritische houding vooral naar onszelf toe is nuttig
en ook moeten we, de Paus gaat ons daarin voor,
goed nadenken over wat er in onze dagen allemaal speelt.
Ook aan schandalige toestanden binnen de kerk.

De apostel Jacobus gaat vandaag ook lekker te keer.
Hij heeft zijn pijlen vooral op de rijken gericht:
‘weent en jammert over de rampen die jullie zullen overkomen.’
Moeten wij ons dat allemaal laten welgevallen?

Misschien worden we ook wel eens jaloers
op de goede dingen die er ook buiten de kerk gebeuren
(-niet alle artsen zonder grenzen zijn katholiek,
alle mensen van Amnesty ook niet- ). Jesus sluit daarop aan
als de leerlingen klagen dat er mensen van buiten de eigen kring
Jesus’ naam gebruikten en in zijn naam goede dingen doen:
‘wie niet tegen ons is, is voor ons.’

Aan ons als trouwe kerkgangers worden dan vragen gesteld.
Als de Geest van God toch zomaar wat rondwaait
ook buiten de kerk: wat doen we dan nog hier?
Wat heeft het voor zin om je in te spannen
als God net zoveel van de anderen houdt als van ons?

We zouden Jesus’ les verkeerd begrijpen
als we er uit zouden afleiden dat wij niet meer meetellen:
en het dus helemaal geen zin heeft om te geloven,
of lid van een kerk te zijn en iedere zondag te komen horen en vieren.
Niets is minder waar.

Tot ons wordt uitdrukkelijk gezegd
-wat eigenlijk tot iedereen wordt gezegd- houd vol!
En we worden als kerkgangers
extra duidelijk geconfronteerd met de woorden van God
die ons op onze gezamenlijke menselijke verantwoordelijkheid wijzen.

Alle kritiek die wij van Gods profeten en de apostelen te horen krijgen
wordt tot ons gezegd omdat God weet dat wij,
vanuit ons geloof , een bijzondere taak hebben in deze wereld.

Dankzij dat geloof kunnen wij ook de kracht opbrengen
onszelf te verbeteren
en deze wereld, waar wij zo vanzelf deel van uitmaken
te gaan verbeteren…. ook al zal ons dat energie en geld kosten.

Jesus gebruikte soms erg krachtige woorden:
‘als uw hand u ergert, hak hem af,’
Daarmee zijn geen enge dingen bedoeld maar zoiets als:
jij zult het met je eigen handen moeten doen:
je zult jouw handen moeten uitstrekken naar je naaste.
Je zult met jouw eigen ogen zijn nood moeten zijn,
je eigen voeten in beweging brengen en naar hem toe gaan.

Het is –ter bemoediging weer- goed
de laatste woorden van zijn toespraak
-helaas hoorden we die niet daarom vertel ik ze even-
‘hebt zout in uzelf en vrede onder elkaar’.
Zout komt bij ons steeds op tafel bij een doop.

Dan zijn we met de enthousiaste ouders
en met de nieuwe kansen die God ons biedt.
Jesus heeft veel vertrouwen in wat wij allemaal kunnen doen.
Dat zegt hij in Zijn afscheidswoorden die we bij Johannes vinden
een geweldig vertrouwen uit in dat zwakke groepje mensen
dat die net als alle anderen fouten maakt en blundert
als Hij stelt: ‘ jullie zullen de dingen die ik heb voorgedaan na doen,
dezelfde dingen zullen jullie doen, ja zelfs grotere dingen.

Je zou het nu toch weer hoog in je bol kunnen krijgen.
Maar dan geldt:

Het kenmerk van goed christen zijn is echter
de openheid naar buiten toe en de bescheidenheid.
Gods Geest waait waar die wil. Goed om dat in deze tijd te beseffen.

Bij het laatste oordeel vraagt Jesus dan ook niet:
‘was je katholiek’ of ‘was je Moeder van de Verlosser of Bavoparochiaan?’
maar: ‘ik was hongerig, gaf je mij te eten,
dorstig, heb je mij gelaafd; vreemdeling, heb je mij opgenomen.
Het gaat om de daad.

Waar het onze eigen rol als gelovigen betreft gaat het
om de volstrekte eerlijkheid. Als we die opbrengen,
onze eigen fouten zien, zal dat op anderen
toch weer indruk maken. Je merkt dat
omdat ondanks alles wat er zich afspeelt
er toch steeds mensen zijn die katholiek willen worden
of anderen die dat niet willen maar toch zeggen: ‘goed dat er een kerk is.. .’

Ze willen zich aansluiten, -en ze doen dat ook,
dat maken wij als pastores steeds meer mee- .
Dat willen ze niet omdat de kerk zo’n indrukwekkend instituut is
-die tijd is definitief voorbij-
ook niet omdat gelovigen zoveel beter zouden zijn dan anderen
of omdat onze argumenten hen overtuigden.
Maar waarom dan wel?

Omdat de zaak zelf van de gerechtigheid hen interesseert
omdat ze weten dat de wereld zonder vrede niet kan leven
omdat ze beseffen dat hun leven niet zomaar leven is
maar dat ze geroepen zijn terzake van ja en nee;

omdat ze graag willen meelopen in die lange stoet
van mensen van goede wil
die de geschiedenis door willen trekken als mensen van hoop:
een volk van bisschoppen, priesters, religieuzen,
pastorale werkers, mannen en vrouwen
allemaal mensen van hoop als het goed is.

En de allerbelangrijkste noemde ik nog niet:
de ‘gewone’ mensen (tussen aanhalingstekens) die volhouden en helpen.
Kerk zijn wij samen
Gods volk onderweg, de wereld door.

Onze Joodse broeders en zusters vieren als bekroning van het Loofhuttenfeest van de afgelopen week toevallig, maar wat is toeval- VANDAAG op onze parochiezondag het feest van de Vreugde der Wet,
dan zingen en dansen ze om te vieren dat ze door die woorden van God,
die Wet, in de vrolijke zin van het woord, een zinvol leven mogen leiden.

God geve ons de kracht om ook in die geest de parochiezondag te vieren
en wakker te zijn en open
om de Geest in ons te laten doordringen
zoals het zout dat alles smaakvol; maakt

De Geest van God bezielt het aardrijk..
de kracht van Gods goedheid brengt tallozen in beweging:
binnen en buiten de kerk. En we hebben elkaar nodig:
Goedwillenden van alle gezindten:

ZO ZAL GODS KONINKRIJK DOORBREKEN
IN ONZE DAGEN als het goed is.

Hein Jan van Ogtrop, pastoor

45ste serie Zaterdagmiddagconcerten

3 slag 2018 - full

Flyer

Thema: Organisten en componisten uit Noord-Holland

Locatie: Kathedrale Basiliek Sint Bavo, Leidsevaart 146, 2014 HE  HAARLEM

Data en tijden5 mei t/m 29 september 2018, iedere zaterdagmiddag van 15 tot ca. 16 uur (behalve 9 juni: aanvang 20.15 uur)

Negende lustrum van de serie Zaterdagmiddagconcerten rond het Willibrordusorgel

Op zaterdag 5 mei start de 45ste serie Zaterdagmiddagconcerten rond het Willibrordusorgel. De reeks wekelijkse concerten wordt voortgezet t/m de laatste zaterdag van september, 29 september.

De concerten beginnen om 15 uur (behalve het concert op 9 juni dat 20:15 uur begint), en duren ongeveer één uur.

Dit seizoen wordt er speciale aandacht besteed aan componisten die een deel van hun leven doorbrachten en -brengen in de provincie Noord-Holland, waarvan Haarlem de hoofdstad is. Een eerste inventarisatie leverde een lijst van 60 namen op!

Tevens is een groot aantal organisten die in de serie optreden, in Noord-Holland werkzaam.

De provincie Noord-Holland kent al sinds de late Middeleeuwen een rijke orgelcultuur die ook na de Reformatie bleef bestaan dankzij de openbare orgelbespelingen in de steden. De provincie beschikt over een groot bestand aan historische orgels met een grote diversiteit, waaraan bovendien veel goede organisten als vaste bespeler zijn verbonden.

In deze lustrumserie willen we vooral een aantal jongere organisten die werkzaam zijn in onze provincie aan bod laten komen naast een aantal regelmatig terugkerende gastorganisten.

Aan allen is gevraagd minstens één compositie te spelen van een componist die in Noord-Holland werkzaam is (geweest), en dat zijn er veel meer dan men zo op het eerste gezicht verwacht.

Georg Wilhelm Derx, Johannes Gijsbertus Bastiaans, Johannes Worp, Jan Albert van Eijken, Julius Röntgen, Hendrik de Vries, Christiaan Frederik Hendriks. Albert Pomper, Jan Zwart, Philip Loots, Ant. Wilh. de Rijp, Cornelis de Wolf, Jacques Bonset, Sem Dresden, Theo van der Bijl, Simon Landsman, Bernhard van den Sigtenhorst Meyer, Cornelis Kint, Hendrik Andriessen, Arie van Opstal, Harold Charles King, Marius Monnikendam, Jan Pouwels, Anthon van der Horst, Cor Kee, Hennie Schouten, Jacob Bijster, Jan Nieland, Leon Orthel, Adriaan Engels, Han Hoogewoud, Jan Felderhof, Francina Hinloopen, Willem Mudde, Hans Osieck, Wolfgang Wijdeveld, Johan Weegenhuise, Herman Nieland, Paul Christiaan van Westering, Jan Koetsier, Jan Mul, Albert de Klerk, Simon C. Jansen, Rudolph Escher, Piet van Egmond, Bram Bruin, Klaas Bartlema, Piet Post, Willem Vogel, Jurriaan Andriessen, Otto Deden, Klaas Bolt, Mathieu Dijker, Piet Kee, Haite van der Schaaf, Jan Valkestijn, Nico Verrips, Bernard Bartelink, Jaap Dragt, Carel Brons, Tera de Marez Oyens, Joep Straesser, Thijs Kramer, Daan Manneke, Wim de Ruiter, Jacques van Oortmerssen, Anton Pauw, Maurice van Elven, Dick Koomans.

Daarnaast telt deze serie drie koorconcerten:

  • op 2 juni (15 uur) zingt kamerkoor Vocoza uit Amsterdam begeleid door een groot blazers­ensemble van het Nederlands Filharmonisch Orkest de Mis in e-klein van Anton Bruckner
  • op 9 juni (let op: aanvang 20.15 uur) vertolkt Haarlem Voices de Petite Messe Solennelle van Gioachino Rossini (150 jaar geleden overleden) met begeleiding van piano en harmonium
  • op 29 september (15 uur) verzorgt een van de koren van het Muziekinstituut Sint-Bavo traditiegetrouw het slotconcert.

Actuele informatie is te verkrijgen op:

Uitgezonderd de concerten van 2 en 9 juni (het laatste vangt aan om 20.15 uur), en dat van 15 september is de serie gratis toegankelijk. Wel wordt na afloop een vrijwillige bijdrage gevraagd.

ZATERDAGMIDDAGCONCERTEN 2018, aanvang 15 uur, behalve 9 juni: 20.15 uur; duur 1 uur (behalve 2 juni en 9 juni: duur ca. 2 uur, incl. pauze). Toegang gratis, behalve 2 & 9 juni en 15 september.
Datum Solist Medewerkenden en/of bijzonderheden Programma
5 mei Dirk Out Cor Kee, Jan Zwart, Langlais, Dupré
12 mei Mark Heerink Monnikendam, van Elven, Beijer, Franck
19 mei Una Cintina & Erik Jan Eradus Valkestijn, Litaize
26 mei Christiaan de Vries Piet Post, Rachmaninow, Widor
2 juni Vocoza o.l.v. Sanne Nieuwenhuijsen m.m.v. van blazersensemble Ned. Filharmonisch Orkest Toegang € 17,50/€ 12,50 € 2,50 korting in de voorverkoop via vocoza.nl A. Bruckner (o.a. mis in e-klein),
9 juni

20.15 uur

Haarlem Voices o.l.v. Sarah Barrett m.m.v. Lennie Kerkhoff (piano) & Ton van Eck (harmonium) Let op: afwijkende aan­vangs­tijd; avondconcert; toegang € 17,50/€ 10,-. € 2,50 korting in de voor­ver­koop via info@haarlemvoices.nl Rossini, Petite Messe Solennelle
16 juni Matthias Havinga C.F. Hendriks jr., v. Oortmerssen , Mendelssohn,
23 juni Stephan van de Wijgert F. Poulenc (concert voor orgel strijkers en pauken), De Klerk, Duruflé
 30 juni Petra Veenswijk L. Vierne (4de symfonie), C. Kint, J. Langlais
7 juli Jaap Stork Debussy, Bijster, Bartelink
14 juli Ton van Eck Donateursconcert Stichting Willibrordusorgel Mozart, J. Nieland, Bartelink
21 juli Int. orgelfestival i.s.m. het Int. Orgelfestival Nog niet bekend
28 juli Deelnemers Int. Zomeracademie. i.s.m. het Int. Orgelfestival Nog niet bekend
  4 aug Susanna Veerman & Wim Does Saint-Saëns (Danse macabre), Widor, Wammes, Bijster, Gigout
  11 aug Agnieszka Tarnawska 1ste prijs Int. C. Franck Concours 2017 Franck, Vierne Hindemith
18 aug Tjeerd van der Ploeg Piet Post, Widor (Symf. Gothique)

Karg Elert (Passacaglia op. 150)

25 aug Matteo Imbruno Dick Koomans, Anton Pauw, Boëllmann
1 sept Henk G. van Putten Andriessen, Franck, Rheinberger
  8 sep Ton van Eck Open Monumentendag Latijns-Amerikaans programma
15 sept Zuzana Ferjenčíková i.s.m. Stichting Vox humana; betaalde toegang Liszt, Franck, Dupré Guillou
22 sept Christoph Kuhlmann Bach, Schumann, Franck
29 sept Ton van Eck Een van de koren van het Muziekinstituut St.-Bavo L. Vierne, Corn. de Wolf, J. Nieland

 

16 september: Hij neemt ons toch voor lief

[print]

24e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Jesaja 50,5-9a

  • Jakobus 2,14-18

  • Marcus 8,27-35

Deze week dinsdag is het prinsjesdag:
de regering verantwoordt zich en kijkt naar de toekomst.
We vergelijken de zalen:
de ridderzaal is vernieuwd,
deze kerk ook.
In de Ridderzaal schaart men zich rond de koning
hier zitten wij rondom altaar en lessenaar.

Het kabinet heeft het niet gemakkelijk
wat komt er van de grote plannen van vorig jaar terecht?
Ze doen erg hun best al onze brave ministers
ze hebben ook wel christelijke idealen
maar het blijft toch een moeizame zaak
die te realiseren, vluchtelingen bij duizenden.

En de kerk dan? Gaat het daar allemaal goed?
Nou… verre van.
Het zit hem niet in de veranderingen….
die zijn leuk vind ik.
Alles verandert toch in het leven.
Zou het geloof dan een soort reservaat moeten zijn
waar alles stil is en nooit iets gebeurt?

Jammer alleen dat de kerk zo vreselijk menselijk
en we daar zo pijnlijk mee geconfronteerd worden.. wereldwijd.

Wat mij hoop geeft is dat mensen
toch blijven zoeken naar zingeving.
Ik merk dat bij de voorbereiding van dopen
en uitvaarten. Ik blijf dan blij en hoopvol,
gefascineerd door mensen
die ook nu bezig zijn en blijven met het geloof.

Neen ik bedoel het niet zo vaag als: ík geloof wel in iets.‘
Want zo’n iets kan er zijn of niet zijn.
Dat heeft geen invloed op je bestaan.

Neen ik merk dat mensen allemaal bezig zijn met de grote vragen.
Waar leef ik voor? Heeft het zin dat ik besta.‘
Gisteren klampte mij weer iemand aan:
‘ik wil wat meer weten over het geloof.’
En een jongen die ik regelmatig stiekem de kerk zie binnenkomen:
‘wanneer zijn hier bijbelstudies?”
Eric en ik hebben het druk met de gewone dingen
en niet eens tijd genoeg om aan al die aanvragen te voldoen.

Bijbelstudie, dat doen we hier ook toch een beetje.
Wat geloof ik eigenlijk.
Onze ervaring leerde en leert dat we altijd
dichter bij de kern van ons geloof komen
als we gaan luisteren naar de boodschap van
de oude joodschristelijke geschriften: de Bijbel.
De Bijbel, geen systematisch handboek van het geloof
Gelukkig maar zeg ik, al stelt dat sommige mensen
met een overdreven gevoel voor orde en netheid teleur.
De Bijbel is nu eenmaal geen systematisch handboek
maar een groot en veelkleurig document van menselijk zwoegen,
van angst en twijfel, van mistasten en tot inkeer komen.

Van steeds weer afdwalen maar ook
van steeds weer opnieuw op weg gaan en je aangesproken weten
door de woorden van oudsher,
eigenlijk door die Ene hoofdpersoon van het boek:
God die in gesprek gaat met mensen,
ze roept en uitdaagt om antwoord te geven en hun leven te veranderen.

Het is een groot dramatisch verhaal over een volk
dat in alle verwarring toch wil vertrouwen op Iemand
die ze de ENIGE noemen.
De ENIGE was hun God.

Profeten kwamen het volk daaraan herinneren.
En al gingen mensen vaak aan het dwalen
Hij bleef getrouw. De Bijbel spreekt over onze bruidegom
en wij, zijn volk, zijn dan de bruid.
Onze bruidegom heeft nog nooit scheiding aangevraagd.
Altijd kan er weer een nieuw begin gemaakt worden.

De laatste hoofdstukken van Jesaja, de grootste van alle profeten,
hebben een bijzondere ernstige toon.

Hij beschrijft een man die gemarteld wordt,
de haren worden uit zijn baard gerukt
en hij wordt gehoond en geminacht.

Spreekt Jesaja alleen over zichzelf en schiet hij zo in het zelfbeklag?
Niet alleen. Hij heeft het eigenlijk over alle rechtvaardigen
die gekwetst zullen worden, gemarteld of geminacht
om hun opkomen voor de waarheid.

Zo is deze tekst ook bij uitstek toepasbaar op Jesus van Nazareth
wiens dood en opstanding wij iedere week hier gedenken.

Jesus’ lijden was de consequentie van zijn hele handelen,
Marcus reageert in zijn lessen over Jesus
tegen een in zijn parochie verkeerd begrepen verheerlijkingstheologie
van de Messias (en van de kerk!).
Christen zijn is voor Marcus niet iets om prat op te gaan
maar een levenswijze, een bestaanskeuze.

Het is niet gemakkelijk om christen te zijn.
Om dat te benadrukken wordt Petrus in het evangelie van vandaag
zo bijna onbarmhartig zwak neergezet.
Wist Marcus niet dat Jesus hem had uitgekozen om de kerk te leiden?

Dat Jesus hem dan toch aanwijst als eerste leider van de kerk
is een mysterieuze zaak. Wij zouden anders oordelen.
Wij kijken strenger tegen het kwaad in andere mensen aan.
Zou God dat niet zien?

Integendeel, Hij ziet dat veel beter.
In de Bijbel staat dat Hij harten en nieren doorgrondt.
Hij kent onze diepste bedoelingen maar toch
blijft Hij voor ons, gewone mensen kiezen.

Bent u parochiaan omdat u de heiligste mensen bent
van heel Haarlem? Met alle waardering voor u:
het antwoord is nee. Er zijn mensen die veel heiliger zijn.
En dat geldt ook voor uw voorgangers.
Op priesters en bisschoppen,
diakens en alle kerkelijke actievelingen
ook op organisten en zangers
is heel wat aan te merken.

God kiest gewone mensen als medewerkers,
doodgewone mensen met hun tekorten en hun fouten.

Dat u hier bent betekent dat u een geroepene wilt zijn.
U weet van uzelf dat u fouten maakt
maar u wilt toch horen bij dat grote volk van pelgrims onderweg.

Voor al dat gewone volk geldt dat één heeft gezegd:
ik zal met u zijn.

Nu is Jesus zelf niet meer zichtbaar
in Zijn menselijke gestalte
maar Zijn adem en Zijn kracht zijn nog hetzelfde.

Hij heeft beloofd: ‘ik zal bij jullie zijn’.
‘Ik zal bij jullie zijn’.
Dat geldt voor ons allen hier deze morgen
iedere dag en iedere nacht, al onze levensdagen.

Mogen wij onze geest openen voor zijn woord, voor zijn kracht.
Dan kunnen wij hopen en verwachten.

Dat hopen is niet hopen de honderdduizend te winnen
maar hopen is hopen op die éne.

Hopen is als een schipbreukeling staan op een rots
en wachten en weten dat er een schip voorbij zal komen
waarmee ik gered wordt uit de duisternis
en gebracht zal worden in het licht, van Gods nabijheid,
van Hem die ons aanraken wil en opwekken tot eeuwig leven.

De Heer die veel verdroeg en solidair was met zijn leerlingen
wil ook onze solidaire broeder zijn
in de tekenen van brood en wijn.

Wij gedenken in deze viering zijn offerdood.
En wij vieren ook zijn opstanding.
Hij is de levende in ons midden die ons niet loslaat.
Het komt er op aan dat wij het er met Hem op wagen.
Alleen door alles te verliezen,
ons leven te verankeren in Hem,
vinden wij -volgens het evangelie- de laatste vrijheid
waaraan zelfs de dood niets meer af kan doen.
De echte gelovige kan de ogen sluiten
zich storten in de handen van Hem die heeft gezegd
IK ZAL ER ZIJN.

Samen kunnen wij verder gaan.
Door de dood heen zelfs,
het laatste woord is leven, licht, opstanding,
verrijzenis, onvergankelijke vreugde.
AMEN !!

Hein Jan van Ogtrop, pastoor