• Leidsevaart 146
  • 023 - 532 30 77
  • info@rkbavo.nl

All posts by Maarten Kools

Vormsel voorbereiding 2019-2020

vormselIn het vroege najaar gaan we als regio weer beginnen met de voorbereiding op het Vormsel. Het Vormsel is een van de drie Sacramenten (met het Doopsel en de Eucharistie/Communie) waardoor iemand vollediger deel wordt van de katholiek-christelijke gemeenschap. Een volgende stap om te groeien in het geloof!

Alle kinderen vanaf groep 7 zijn welkom om zich aan te melden. Let op, dit is iets eerder dan u misschien gewend bent! Het voorbereiden op de Sacramenten wordt de komende jaren op een vernieuwende manier aangepakt, daarom is het belangrijk om niet te lang te wachten.

Als u interesse heeft om uw zoon of dochter hiervoor op te geven, laat het weten aan secretariaat.boaz@outlook.com.

1 september: Heilzaam ontregelen

[print]

22e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Sirach 3,17-18.20.28-29

  • Hebreeën 12,18-19.22-24a

  • Lucas 14,1.7-14

Ik begin met een herinnering aan een TV uitzending over prinses Diana,
iemand die ‘in the picture was’
zoals dat heet. Een oorspronkelijke vrouw.
Toen ze binnenkwam in een bejaardenhuis
waar mensen een beetje mistroostig zaten te kaarten zei ze:
‘wie speelt er vals?’ en meteen was er deining in de zaal en gelach.
Ook haar bezoek aan AIDS-patiënten in een ziekenhuis/
Iedereen was in die dagen als de dood voor AIDS
en de patiënten werden zorgvuldig geïsoleerd.
De bezoekers, zo ze er al waren
waren als de dood dat zij besmet zouden worden.
Ik herinner mij dat mij toen ook die angst werd aangepraat
toen ik een keer op bezoek ging in het AMC.
Diana loopt zo op een patiënt toe en schudt hem de hand.
Grote paniek bij de beveiligers.

Onze Paus Franciscus gaat op deze voet verder:
beter gezegd is degene die de hele wereld aan het wakker schudden is!
Dat is belangrijk: het is uiterst heilzaam dat wij bestaande kaders doorbreken
en andere mensen durven ontmoeten.
Misschien zag u al wat afleveringen van de serie van Andries Knevel
-nota bende van de degelijk protestantse E.P.-
die deze paus volgt op al zijn tochten naar de echt belangrijke mensen.

De Schrift, en met name het evangelie, spreekt erg kritisch
over mensen die vooraan zitten omdat ze altijd al vooraan zaten.
In de eerste lezing krijgen we het al te horen:
‘hoe meer aanzien je hebt,
hoe meer je je moet vernederen.

Jesus gaat daarop verder en ontmaskert, in het evangelie van vandaag
aan de hand van wat zich iedere dag voordoet
… het ambitieuze gedoe in de maatschappij,
waarbij anderen opzij gedrukt moeten worden
om sommigen de kans te geven zelf vooraan te komen.

En daarna wijst Hij degenen aan
die het eerste recht hebben om aan te zitten
aan de maaltijd der volkeren.
Dat zijn de armen, de gebrekkigen, de kreupelen en de blinden.
Die moeten worden uitgenodigd.
Maar dat is moeilijk want
we kennen ze niet echt.
Wij zien de armen niet echt.
We kijken naar een beeldbuis die we kunnen afstoffen.

Iemand die echt wel eens geweest is in een ontwikkelingsland
-neen ik bedoel niet op een safari of een verzorgde reis-
weet ongeveer hoe het daar is
en zal goede herinneringen hebben aan hun vriendelijkheid
en hun gastvrijheid tegenover welke gast dan ook
die zij onmiddellijk de ereplaatsen geven.

Wanneer zullen wij hen eindelijk eens toelaten aan onze dis?
Jesus geeft ons ook een methode aan
hoe we de idealen van het Koninkrijk Gods kunnen realiseren.
Het is voor jou goed om zo te leven
dat de ander belangrijker is dan jij. Maak voor hem ruimte.
Ga zelf nu eens niet op die eerste plaats zitten…
Laat die eerste plaats waar je als rijke westerling
al zo lang zit nu eens over aan een ander
die daar nog nooit gezeten heeft.

VERHAAL:
Er was eens een synagoge in een stadje in oost Polen.
De rabbijn was een zeer wijs man,
hij had tal van geleerde boeken geschreven
en had daarom ook gevraagd
of het bestuur van de synagoge hem niet met kleine zaken wilde lastig vallen.
Het ging hem alleen om de hoofdzaken.
Rondom het bedehuis woonden allerlei mensen.
Rijken en armen. Samen gingen ze naar de synagoge
maar natuurlijk de allerarmsten niet.
Die schaamden zich te zeer
omdat ze geen passende kleren hadden
om in het openbaar te verschijnen.
Wel was het de gewoonte
dat de armen van het dorp na de sabbathsdienst bij de kerkdeur stonden.
Ze kregen dan een gift van de kerkgangers
en bedankten hen daar vriendelijk voor.
Er kwamen echter klachten
dat vele kerkgangers het een beetje storend vonden,
die arme vieze mensen aan de deur.
Het bestuur was daarover in vergadering bijeengekomen
en om de overlast en de drukte te voorkomen
had men bij de uitgang van de kerk een groot offerblok geplaatst
met het opschrift: ‘voor de armen’.
Toen de rabbijn
op eerste sabbath waarop het offerblok in gebruik genomen werd
naar buiten kwam zag hij wat er veranderd was
en deze ontdekking greep hem zo aan
dat hij direct het parochiebestuur bijeenriep.
‘Wat hebben jullie nu gedaan,’
zo begon hij op verontwaardigde toon,
‘jullie hebben bij de ingang van de kerk
een offerblok geplaatst!’
Verbijsterd vroegen de kerkbestuursleden hem
waarom hij hier zo geschokt over was.
Hij zei: ‘tot nu toe stonden jullie iedere sabbath
nog oog in oog met de armen
en werden jullie door hen aan je eigen rijkdom herinnerd
en deden jullie wat je te doen stond
maar nu staat er alleen maar een ding.
Je zult daarom je ogen gaan sluiten
voor de nood van de arme
en je hart zal niet meer door de nood van de arme worden geraakt.’
Het offerblok werd haastig verwijderd
en de volgende week stonden de armen weer aan de deur.
De parochianen zagen hen weer oog in oog,
groetten hen en gaven weer hun giften.

We kunnen al deze dingen ook toepassen dichterbij:
op je relatie met je partner, met je vrienden.
Zie hem of haar echt.
Gun die ander nu eens de ereplaats
en als die ander dat ook denkt
wordt het op deze aarde echt goed.

Ik vond in mijn bibliotheek een tekst van Ambrosius,
bisschop van Milaan (340-397)
-hij kijkt vanuit dat raam in onze kerk, een bijenkorf naast hem, naar ons hier beneden. –
Zijn woorden waren honingzoet maar ook duidelijk-
Augustinus is dankzij zijn preken bekeerd:
In een van Ambrosius’ preken las ik:
‘de aarde werd voor allen gemeenschappelijk geschapen.’
‘Als je toevallig rijk bent
ook al heb je er hard voor gewerkt
bedenk dan dat je,
als je iets aan de arme geeft,
je niet iets geeft dat van jezelf is
maar iets dat eigenlijk al van hem was.’

In het tegenoverliggende raam treffen we
de Griekse heilige Johannes Chrysostomus,
vertaald: Jan met de gouden mond.
Hij waarschuwt:
‘De rijken zijn degenen
die zich van de goederen die voor allen bestemd zijn
het eerste meester hebben gemaakt’
Ja, die oude kerkvaders konden het mooi zeggen
en hun boodschap is nog eigentijds ook.

Door Jesus’ verkondiging worden we steeds meer ingewijd
in de geheimen van Gods Koninkrijk.

Het wordt in het voetspoor van Jesus van Nazareth
steeds duidelijker wat van ons wordt verwacht:
doen als Hij
die zelf de laatste plaats heeft ingenomen
als een slaaf die de voeten van zijn leerlingen waste
als een mens die tussen de misdadigers aan het kruis hing
en die Zijn leven voor ons gaf.

Tot zijn gedachtenis staat hier een tafel,
die tafel hier is meer
dan een rechthoekige plank met vier poten
maar een prachtig symbool van menselijke solidariteit.

Aan die tafel zoals God die wil aanrichten
kunnen mensen van alle naties en talen aanzitten.
Aan tafel zijn ze allemaal hetzelfde,
zijn wij allemaal hetzelfde:
allemaal sterfelijke wezens die eten nodig hebben
anders gaan we dood.
Maar dankzij Hem is er leven!

Allemaal hebben wij onze eigen kwaliteiten
allemaal kunnen wij onze bijdrage leveren
ieder met haar/zijn eigen mogelijkheden.
Dat is nou net precies de bedoeling van een kerk:
voor alle mensen iets betekenen,
iedereen welkom:
zo maken wij als mensheid een nieuw begin.

Hein Jan van Ogtrop, pastor

Bijbelse wortels van Kerk en Eucharistie

Picture 1Als katholieke christenen beseffen we wel dat de Kerk en de Eucharistie heel centraal zijn voor ons geloof en ons gelovig leven. Maar is dat wel Bijbels? In deze serie avonden gaan we in op de Bijbelse wortels van de Kerk, de Rooms-Katholieke Kerk, en ook het epicentrum van het kerkelijk leven: de Eucharistie. Wat is de echte Bijbelse basis voor een kerkelijke structuur, bisschoppen, de Paus, de Eucharistie, voor hoe we de Heilige Mis vieren, voor het geloof in de Werkelijke Tegenwoordigheid en het katholieke idee van het “offerkarakter” van de Eucharistie?

In 6 avonden zullen we die Bijbelse wortels voor Kerk en Eucharistie opzoeken, uitdiepen en in gezamenlijk gesprek ontdekken hoe wij in ons eigen geloof opgebouwd kunnen worden. U wordt meegenomen op reis, in die prachtige kathedraal van ons geloof!

Picture 2Inleider: Kapelaan Johannes van Voorst
Sint-Bavo Kathedraal (zij-ingang aan Emmaplein)
Woensdagen 19.30-21.30 uur:
18-9, 25-9, 16-10, 30-10, 6-11, 13-11.
Vrijwillige bijdrage
Aanmelden voor 17 september via: secretariaat.boaz@outlook.com
Cursus als geheel is natuurlijk het sterkst, maar voor één of een paar bijeenkomsten ook zeker welkom!

28 juli: Samen blijven bidden

[print]

17e Zondag door het Jaar

Schriftlezingen:

  • Genesis 18,20-32

  • Kolossen 2,12-14

  • Lucas 11,1-13

Het doet mij altijd een beetje aan het Waterlooplein
in Amsterdam denken: God en Abraham.
Abraham afdingend: 50 rechtvaardigen, 5 minder, 45,40,
en verder maar weer 30, 20 en uiteindelijk 10.
Een vreemde vraag: waarom durft Abraham niet verder naar beneden te gaan
dan de tien… Dat heeft een goede reden.

Als er minder dan 10 mensen in een Joods bedehuis zijn
kan een Joodse kerkdienst niet doorgaan.
Abraham vindt dat er minstens een gebedskern aanwezig moet zijn,
een mini-kerkje wil er nog redding mogelijk zijn.

Abraham heeft dat goed aangevoeld:
zonder gebedskernen, zonder mensen die zich verzamelen
rond het woord van God is de wereld er slecht aan toe.

Toch hebben de Rabbijnen wel commentaar op Abrahams houding.
En dan zeggen ze -en ze komen zo direct
bij Jesus uit die zegt dat je moet blijven doorbidden, doorzeuren bijna:
‘Was Abraham maar doorgegaan met zijn gebed! Hij is te bescheiden.
Hij heeft te weinig vertrouwen in Gods ruimhartigheid en zijn gulheid.

Abraham durft niet meer en het verhaal
-geschreven om ons te vertellen hoe sterk de kracht van het bidden is-
vertelt dat Sodom verwoest wordt… en eigenlijk -als we die Joodse bijbeluitleg volgen- is Abraham indirect de schuld.

Waar het bidden betreft geldt dat je niet onbescheiden genoeg kunt zijn.
Je moet volhouden, net als die vriend -waar het evangelie over spreekt-
die maar door blijft kloppen om hulp, nota bene midden in de nacht.
De man bij wie hij aanklopt zal uiteindelijk toch opstaan,
al is het alleen maar om van het gezeur af te zijn.

Bidden –laten we eerlijk zijn- schiet er tegenwoordig een beetje bij in
hoewel: het is vakantietijd en je wilt het niet weten hoeveel mensen in het buitenland of binnenland, als ze een kerk bezoeken toch een kaarsje aansteken en in het intentieboek vaak iets schrijven. Dat is goed: bidden mag, bidden moet, met bidden moet je nooit ophouden.

Neen, het is niet zo dat je alles wat je op je verlanglijstje hebt staan
onmiddellijk zult verkrijgen. Het is niet tafeltje dek je, ezeltje strek je..
Geloven en bidden betekent niet een fijne levensverzekering afsluiten bij God die dan direct uitkeert.

Bidden gaat er op de eerste plaats van uit dat e gelooft in een God die je uitdaagt
maar zelf je bijdrage te leveren aan een betere wereld en het geluk van anderen.

Dat betekent vaak: je storten in het avontuur, als Abraham, op reis durven gaan.
Dingen durven loslaten, je los maken van allerlei dingen
die belangrijk zijn of lijken en groeien naar wat God van je vraagt.

Jesus geeft zijn leerlingen een beetje bijles in het bidden.
De leerlingen kennen natuurlijk eindeloze reeksen gebeden, hele litanieën en vele psalmen. Toch vragen ze aan Jesus: ‘Heer leer ons bidden.’
Ze vragen niet naar de bekende weg maar ze vragen eigenlijk:
‘laat ons iets leren van jouw oriëntatie op God dan kunnen wij het ook proberen.
Laat ons zo vol zijn van wat God wil dan zullen wij samen het aanschijn der aarde veranderen.’

En dan mag je bidden, met klem en vaak
UW KONINKRIJK KOME… UW WIL GESCHIEDE..

en GEEF ONS (en met die ons zijn niet alleen wijzelf bedoeld
maar mensen van ALLE naties en talen)
HEDEN ONS DAGELIJKS BROOD.

Lucas, de kerk-evangelist bij uitstek, vertelt ons veel over het bidden.
Hij beschouwt dat als een belangrijke taak van de kerk.
Lucas vertelt uitgebreid hoe de eerste kerk werd gesticht, hoe de eerste christenen alles gemeenschappelijk hadden, de armen hielpen en de zieken genazen…
en dan vertelt hij ons ook dat ze samen volharden in het gebed.

Leven in de Geest van Jesus en bidden zoals Hij dat leerde horen bij elkaar.

Die beide dingen tezamen vormen de grote opdracht
voor de jonge gemeenschap van volgelingen
die zich rond Jesus’ vernieuwende boodschap verzamelen willen.

Leven in Zijn Geest en bidden kun je het beste met anderen samen doen.
Daarom vragen de leerlingen ook: ‘Heer, leer ONS bidden’.

De gebeden van een gebedsgemeenschap -en wij zijn dat deze morgen- hebben een bijzondere kracht. En dan is iedereen nodig.
Daarover gaat een mooi verhaal:

‘Eens deed de Baalsjem Tov -een belangrijke Poolse joodse leraar uit de 18e eeuw- heel lang over zijn gebed. Zijn leerlingen worden ongeduldig en gaan maar vast naar huis. Pas veel later horen ze hoe erg dat geweest is.

Hun meester vertelt hun dan:
‘Wat er gebeurde doordat jullie weggingen en mij alleen lieten zal ik jullie door een gelijkenis verklaren.’

‘Het gebeurde eens in de tijd van de vogeltrek. De inwoners van een kleine stad ontwaarden op een goede dag in zo’n vlucht trekvogels een zeer kleurige vogel,
zoals geen mensenoog er ooit een had gezien.

De vogel streek neer in de top van de hoogste boom en nestelde daar.
Toen de koning dit ter ore kwam gebood hij de vogel uit het nest te halen.

Een aantal mensen moest op elkaars schouders gaan staan als een ladder,
totdat de hoogste het nest kon pakken..

Het opbouwen van de ladder vergde echter zoveel tijd dat de ondersten ongeduldig werden en begonnen te bewegen en de ladder stortte ter aarde.’

En de rabbijn besloot:
‘jullie hebben mij in de steek gelaten door allemaal weg te gaan terwijl ik bijna bij Gods troon was en al onze echte noden bij Hem neer had kunnen leggen
zodat verlossing had kunnen geschieden. Die blijft nu uit’

Het is van het grootste belang – het is goed dat nog eens duidelijk in deze tijd te zeggen- dat de christelijke gemeenschap bijeen blijft: dat wij bij elkaar blijven.

Je komt niet naar de kerk omdat je het ergens mooi vindt
niet eens omdat jijzelf het nodig heeft maar op de eerste plaats
omdat God en zijn gemeenschap jou nodig hebben.
Samen moet je het als christenen opbrengen
bij elkaar te blijven. Samen ijverend voor de leniging van de nood van anderen,
samen bouwend aan een gemeenschap waarin geleefd wordt in de Geest van Jesus en… samen te bidden.

En daarbij mag je dan niet zo bescheiden zijn als Abraham
die te vroeg ophield. Je moet volhouden.

De man die zijn vriend lastig valt midden in de nacht en vraagt om brood krijgt zijn broodje niet wegens de vriendschap die de man die in bed ligt hem toedraagt,
ook niet vanwege de lengte of de schoonheid van zijn gebeden maar wegens zijn volharding. Letterlijk staat er: ‘onbescheidenheid’ en eigenlijk betekent het griekse ANAIDEIA: schaamteloosheid!

In de donkere jaren 40-45 is er gebeden, echt gebeden, volhardend
ja onbescheiden aangedrongen op de bevrijding van de tirannie
en om de komst van de vrede.

Ook vandaag zal er gebeden moeten worden, duidelijk en volhardend om recht en vrede.. En al die bidders zullen ook werkelijk voor recht en vrede willen kiezen en er zich voor inzetten.

Wij kunnen dan goede actieve, blijmoedige christenen zijn
die anderen tot zegen zijn. En zo kan ik eindigen met Sint Paulus’ advies
in zijn Filippenzenbrief: ‘Verblijd u in de Heer te allen tijde, ik zeg het nogmaals verblijd u! Uw vriendelijkheid moet aan alle mensen bekend zijn: de Heer is nabij. Wees in niets te bezorgd. Laat al uw wensen bij God bekend worden in gebed en smeking en nooit zonder dankzegging.’

Als wij ons daar aan willen houden
zal waar worden wat Paulus ons tenslotte toezegt:
‘En de vrede Gods die alle verstand te boven gaat,
zal uw harten en uw gedachten behouden in Christus Jesus.’
En een gebed tot slot:
God, hemelse Vader, Wij bidden U: geef ons durf ja brutaliteit
om bij U aan te komen met wat ons werkelijk bezighoudt.
Ons geloof is vaak te klein.
Leer ons dan wel bidden zoals Jesus ons dat geleerd heeft:
Uw Koninkrijk kome, in onze dagen.
En geef ons dan ook de moed
te leven zoals Hij ons het voordeed.

Hein Jan van Ogtrop, pastor

Digitale collecte met Givt

Givt_Logo-tagline NL_bluebackground (1)

Wellicht is het u opgevallen dat er mensen tijdens de dienst aan de collecte geven met hun smartphone. Deze nieuwe manier van geven werkt gewoon naast contant geld en heeft veel voordelen. Zo bent u niet beperkt door wat u aan contant geld bij u heeft én krijgt u aan het einde van het jaar een overzicht van uw giften (wat aantrekkelijk is voor de belasting). Maar bovenal hoeft u voor de dienst niet meer na te denken of u genoeg contant geld bij u hebt.

Het gebruik van de Givt-app is makkelijk en eenvoudig. U opent de app, selecteert het bedrag en haalt uw telefoon langs de collecteschaal of -mand.

Wilt u ook met deze slimme manier geven? Download dan de Givt-app op www.givtapp.net/download. U kunt na het downloaden direct uw e-mailadres invoeren en beginnen met geven. U kunt op een later moment uw verdere registratie afronden.

Installatiehulp

Voor installatie kunt u de handleiding raadplegen, maar mocht u er zelf niet uitkomen of heeft u andere vragen dan kunt u in de komende weken na de H.Mis op zondag terecht bij één van onze experts achter in de kerk.
appstore-300x98-300x89google-play-badge-300x89-300x89

Video Eerste Communie

Video van de Eerste Communie op 26-5-2019 in de kathedraal.

Eucharistieviering op maandag

Eucharistie Communie Bavo HaarlemPer ingang van maandag 17 juni zal er voortaan ook een H.Mis zijn op maandag. Dat betekent dat er van maandag t/m vrijdag een eucharistieviering is om 9:00 uur. De tijden van de H.Mis op zaterdag (19:00 uur) en zondag (10:00 uur) blijven ongewijzigd.

De H.Mis op maandag zal worden opgedragen door Eric Fennis, die 15 juni j.l. is gewijd tot priester.

9 juni: Pinksteren

[print]

Pinksteren

Schriftlezingen:

  • Handelingen 2,1-11

  • Romeinen 8,8-17

  • Johannes 14,15-16.23b-26

Mijn broer, die leraar is in Leiden
vroeg aan de leerlingen van de oecumenische school daar
-ze houden daar altijd een dagopening-
“weten jullie wat we op Pinksteren vieren’?
Een wakkere leerling stak zijn vinger op:
‘iets met vlammetjes.’ Toch een aardig antwoord
want veel mensen weten helemaal niets over Pinksteren.
Pinksteren blijft een moeilijk feest.

Het woord Pinksteren heeft een weinig romantische betekenis.
Het woord betekent gewoon: ‘vijftigste’ en daarmee is dan bedoeld
dat het gewoon de vijftigste dag na Pasen, beter gezegd VAN Pasen is.

Vijftig is een vol getal, zeven maal zeven + één!
Als je vijftig wordt -zegen de mensen- heb je Abraham gezien:
het leven is tot een zekere volheid gekomen
(ouder worden is geen vloek).

Vlak na Jesus’ dood gebruiken de leerlingen van Jesus
de 50 dagen na het feest van de bevrijding uit Egypte
als een hele bijzondere bezinningstijd.

Hun medejoden zijn zich aan het voorbereiden
op de viering van wat er 50 dagen na de uitttocht uit Egypte gebeurde:
de wetgeving op de berg Sinaï.
En we weten allemaal wat voor een grote dingen daar gebeurden:
vuur was er op de berg en de stem van God klonk
met kracht, de tien geboden werden afgekondigd
en iedereen werd uitgenodigd om mee te doen.

In de tempel van Jeruzalem brandden op de pinksterdag
de vuren om de pelgrims te herinneren aan het vuur van de Sinaï.
Een ieder moest proberen iets van dat vuur mee te dragen;
he, daar zijn de vlammetjes.
De hele stad is vol met vreemdelingen
die allemaal het feest mee willen vieren van die vijftigste dag.
Juist als dat pinksterfeest in Jeruzalem aanbreekt
vertelt Lucas hij over de nieuwe kansen die er zijn gekomen
rond Jesus van Nazareth en hij vertelt over het vuur
en over de storm, de beweging in het huis waar de apostelen waren;
en het vuur dat zich op ieder van hen neerzette.
Dat vuur trekt de aandacht
en velen begrijpen dat er iets bijzonders aan de hand is.

Maar het andere kan ook: -en gebeurt ook nog steeds-:
ontkennen dat het van belang is,
de waarde ontkennen van al het werkelijk vernieuwende
wat er, tot op de dag van vandaag gebeurt.

De goede verstaander verstaat het,
waar hij ook is, van welke nationaliteit hij ook is,
van welke geloofsgemeenschap hij ook lid is,
of hij oud is of jong dat doet niet ter zake.

Petrus trekt de stoute schoenen aan en treedt naar buiten
terwijl hij, misschien wat overdreven, zegt:
“hier gebeurt waar de profeten over droomden:
jong en oud zien visioenen,
de Geest van God vervult de mensen”.

‘En zij allen konden hem verstaan in hun eigen taal’ staat er dan,
een wonder dat gelukkig vandaag de dag ook nog gebeurt.
Mensen die samen idealen hebben,
mensen die samen geloven.. verstaan elkaar.

In Amsterdam hebben we vroeger in de Lucaskerk
-helaas twee weken geleden gesloten-
toen er twee nieuwe klokken kwamen
die de namen gegeven van Moeder Teresa en Helder Camara.

Moeder Theresa sprak Engels maar zie…iedereen verstond haar.
Dom Helder Camara Frans en ook al heeft niet iedereen Frans geleerd….
iedereen verstond hem.

Er is een gelovige eensgezindheid mogelijk
rond mensen die met hun woord anderen verzamelen en bemoedigen.
Dat was vroeger en is nu gelukkig ook nog zo.
Ik verbeeld mij dat zoiets kan gebeuren rond onze Paus
die gevangenen de voeten wast en die zegt:
, We moeten af van de slavernij van het geld.’
Dat is een andere eensgezindheid
zoals wij die uit het verhaal van de toren van Babel kennen.
Die eensgezindheid stootte God tegen de borst:
het was de eensgezindheid van de hoogmoed en de machtswellust:
wij zullen samen wel eens even iets laten zien.

Dat was een eensgezindheid die verstrooid moest worden.
De eenheid die de mens tekort doet. Een joods verhaal vertelt:
‘als er bij de torenbouw in Babel
een mens van de stellingen viel en dood viel
keek niemand op of om.
Maar viel er een steen of een hamer
dan was er paniek: ‘wie gaat die terughalen.’

Mensenlevens telden daar niet,
net zo min als bij ons. Vele doden vallen
in ontwikkelingslanden bij natuurrampen
ik herinner mij nog Bangla Desj.
1100 Doden vielen daar,
-wij haalden daar goedkope T-shirts vandaan:
we zijn wel een beetje wakker geworden en er is iets aan de dijken gedaan.
En we zeggen nu:
een minimumloon voor de arbeiders daar is toch wel nodig.
de pinkstergeest werd – wel erg traag- over ons vaardig:

Petrus getuigt in zijn prachtige pinksterpreek
over een nieuwe eenheid rondom Jesus Messias.
Hij neemt de gelegenheid te baat
om de pelgrims te vertellen hoe schandalig de schijnbare eensgezindheid was
van de hordes die stonden te roepen: ‘aan het kruis met hem.’

De moord op iedere mens is een schandaal.
De moord op deze mens -Jesus- in het bijzonder.
De moord op de ene mens die ons juist nieuwe kansen wilde geven
en onze wereld verder kon helpen.
Als Petrus’ luisteraars een beetje onder de indruk zijn van zijn preek
en hem dan een beetje zenuwachtig vragen:
‘wat moeten wij doen’
is het antwoord:
‘bekeer JIJ jezelf NU, verander,
blijf geen buitenstaander,
doe mee met een nieuwe manier van leven.’
word weer mens,
een nieuwe mens. ‘

Velen, 3 a 4-duizend laten zich dopen.
De Heilige Geest, die in Jesus aanwezig was,
breekt zich baan middels zijn volgelingen.

De Geest van de mensen die vol zijn van God, laat zich horen.
Samen vol van God zijn is onze opdracht
om zo samen anderen tot zegen te zijn.

Wat een vreugde dat we vandaag weer met mensen die hun levensopdracht
serieus nemen bij elkaar mogen zijn.

Dank voor jullie enthousiasme.

Enthousiast zijn, letterlijk ‘vol van God zijn’
om zo het aanschijn der aarde te gaan vernieuwen.
Dit enthousiasme oefenen wij in de kerk.
Het is -als het goed is- niet het goedkope laaiende enthousiasme
dat vlug over gaat maar het enthousiasme
van de trouw aan je opdracht ten einde toe.
In goede en in kwade dagen.

Om zo vol van God te raken heb je tijd nodig, veel tijd.
Wie tegenwoordig naar het nieuws luistert en kijkt
wordt er somber van.
Niet doen! Er is tijd nodig voor de groei van het Koninkrijk.
Je zult naar God toe moeten groeien.
Vandaar die 50 dagen na Pasen om te beginnen. Ze zijn een zegen.

Mensen die taai zijn en volhardend,
die mensen kunnen ook -als het nodig is- geduld hebben
ze kunnen wachten.

Wachten -en tegenwoordig moet dat vaak-
wachten op het geloof dat in iedereen wortel kan schieten.
Je maakt dat tegenwoordig vaker mee dan vroeger:
– ook bij echt goedgedoopte katholieken-
hoe mensen een begingeloof hebben,
dat naderhand wegzakt.

Maar het omgekeerd gebeurt ook:
dat het later pas echt geloof wordt,
naar buiten breekt zoals dat bij de apostelen gebeurde.

Omdat het heel moeilijk is je eigen opdracht te verstaan
zullen we nog heel lang oefenplaatsen nodig hebben
waarin we onze opdracht iedere keer weer opnieuw
in onze eigen tijd te horen krijgen…

Kerken mogen dat zijn:
plaatsen waar mensen zich verzamelen rond het woord,
rond het brood en de wijn
en waar wij ons voorbereiden op de grote toekomst van God
met de mensen.

We zullen -net als de apostelen-
de moederschoot van die kerk nog lang nodig hebben,
misschien zelfs -net als de apostelen van voor Pinksteren-
als een zaal met gesloten deuren.
In die zo noodzakelijke bezinning kan ons geloof ondertussen uitgroeien.
Op één plaats tezamen, zoals de apostelen en de moeder van de Heer
willen wij ons verenigen in gebed. Opdat ook wij
leeg zullen zijn van zelfzucht maar open en ontvankelijk
voor de levendmakende Geest van Jesus Christus
opdat onder de as van onze onbezielde woorden en daden,
het vuur van de ware liefde moge ontvlammen;
en opdat wij voor ieder en voor allen,
eindelijk de taal mogen spreken die ieder vol blijdschap verstaat,
de taal van de Liefde, de taal van Gods hart.

We schamen ons misschien erover dat wij
na 2000 jaar christendom nog steeds niet toe zijn
aan de idealen die Jesus zich voor ogen stelde.
Maar ik hoorde laatst een wijze abt die zei:
‘wat is nu 2000 jaar in Gods oog,
we zijn eigenlijk pas net begonnen.’
Ik vond dat een troostende gedachte
en mochten we daar niet tevreden mee zijn
dan is er altijd nog de zekerheid van
het goddelijk geduld.

Wij leven als kerk van het geduld
dat God met ons heeft.

Hij geeft ons de vijftig dagen viertijd
tussen Pasen en Pinksteren,
Hij geeft ons de kans om ieder jaar weer Pinksteren te vieren.

Als wij het al lang hebben opgegeven
en de kerk vaarwel willen zeggen
is Hij de Heer van het geduld,
is Hij degene die ons altijd weer nieuwe kansen wil geven;
die vertrouwen heeft in ons allemaal.

Neen, het geloof is niet verouderd
de kerk is niet versleten:
we zijn net begonnen!

Hein Jan van Ogtrop, pastor

2 juni: Hij bad ook voor ons!

[print]

7e Zondag van Pasen

Schriftlezingen:

  • Handelingen 7,55-60

  • Apokalyps 22,12-14.16-17.20

  • Johannes 17,20-26

‘Wezenzondag’.. heet deze zondag in de kerken van de reformatie.
Ik vind dat een mooie naam.

Het geeft iets weer van onze stemming
zo tussen Hemelvaart en Pinksteren in.
De Heer heeft ons verlaten
en we moeten nog even wachten
op de bemoediging van de Heilige Geest.

En die hebben we nodig.
Steeds weer berichten dat mensen er weinig of niets van maken
in Azië, Afrika, waar al niet. En dan al die verkiezingen
en een Brexit aan de overkant van het kanaal.

Het is om moedeloos van te worden.
Het is bijna zover dat we als mensen het zouden gaan opgeven.
Maar wees eens eerlijk ?
Was de situatie na Jesus’ dood niet precies zo ?
Jesus’ zending leek eigenlijk mislukt:
wat had Hij nu teweeg gebracht ?

Jeruzalem was hem al weer vergeten
zijn tragische dood was een trauma voor de zijnen,
een ramp waar ze wel nooit overheen zouden komen..
en nu was Stefanus ook nog vermoord.

Stefanus was een jonge kerel die wel wat wilde veranderen.
Hij ergerde zich aan verkalkte toestanden in de vrome stad Jeruzalem.
Hij was lid geworden van een nieuwe gemeenschap: de christenen.
Dat zou een groep worden die fris en vrolijk
het aanschijn der hele aarde zou gaan vernieuwen.
De kerk van Jeruzalem was een bonte gemeenschap.
Er waren veel joden bij maar ook veel niet joden,
er waren allochtonen bij die helemaal geen hebreeuws verstonden
alleen maar een beetje Grieks
het Engels van die dagen.

Binnen die bonte christengemeenschap had de jonge Stefanus de taak
de armen van de kerk te verzorgen.
Hij organiseerde de diaconie,
hij organiseerde acties en collectes.
Toen ontdekt hij iets vervelends.

Hij merkte dat de collectes in Jeruzalem voor het eigen volk
meer geld opleverde dan de acties voor de allochtonen
en daar ging hij goed tegenaan.
Hij zij iedereen grondig de waarheid
hij ging de straat op net als de studenten in Indonesië
en protesteerde tegen alle onrecht dat hij aantrof.

Dat valt niet goed en
hij wordt aangeklaagd door een aantal
mensen die het niet met zijn optreden eens zijn
en die hem gevaarlijk vinden.

Hij wordt beschuldigd door allemaal brave mensen
die het met zijn aandacht voor de allochtonen niet eens zijn
en in een straatrelletje bij de oostelijke poort van de stad
met stenen bekogeld. Een aantal fanatiekelingen
van het eigen volk eerst –daar hoort ook een zekere Saulus toe
die later Paulus zal gaan heten- stemmen met zijn steniging in.
Saulus is zelfs zo vriendelijk even op de jassen te passen van
de mensen die met stenen willen gooien:
‘ze legden hun mantels neer aan de voeten van een jongeman
die Saulus heette’ staat er in de eerste lezing heel onschuldig.
Later zal Saulus ontzettende spijt krijgen van deze actie.

Stefanus zelf sterft. Maar vlak voor zijn dood krijgt hij een mooi visioen
hij ziet de hemel open en ziet Jesus aan de rechterhand Gods
en hij zegt: ‘Heer Jesus ontvang mijn geest’
en hij voegt daar aan toe:
‘Heer reken hun deze zonde niet aan.’

De veertigste dag, afgelopen donderdag,
waarop wij ons hier met velen verzamelden:
was een dag waarop we vierden
dat er een spaak gestoken is in het grote wiel van de tijd
dat doordraaien wil alsof er niets aan de hand is.
Want Hij is tot koning uitgeroepen
of -zoals het in de geloofsbelijdenis staat:
‘Hij is opgestegen ten hemel
zittend aan de rechterhand van de Vader’.

Voor velen blijft het een beetje onbegrijpelijk geloofsartikel,
voor de goede verstaander is het een hele duidelijke
geloofsboodschap van de jonge kerk.

Jesus, door de mensen als oud vuil verwijderd
is volgens Lucas die nieuwe Messiaanse koning
die met kracht gaat regeren.

Jezus die niet zomaar wat leefde
maar die zijn kracht putte uit het leven
in de intimiteit met de Vader.
Zoals hij dat op het moment van de grootste benauwenis
waarin hij met de zijnen aan tafel zit,
wetend wat hem te wachten staat
en hoe al zijn vrienden hem zullen verlaten
duidelijk uitspreekt:
‘ik ben niet alleen’
‘de Vader is met mij.’

Dat is de kern van ons geloof
dat er een Vader is
die met zijn werkelijke kracht
heel de schepping vervult.

Hemelvaart was de dag waarop we vierden
dat dat wat Jesus Messias betreft .. gelukt is:
nu de de rest nog … oneerbiedig gezegd.
En daarover zal Pinksteren gaan,
het feest waarop we ons samen hier voorbereiden.

Jesus is verheven aan de rechterhand van de Vader
maar het is niet zo dat wij stom verbaasd het nakijken hebben
want Jesus’ volgelingen zullen dankzij Hem
de kracht ontvangen om te volharden.

Je hebt anderen nodig om je voor te bereiden op dat grote nieuwe gebeuren.
Je hebt hun geloof nodig om
-een beetje gek gezegd misschien-
een beetje te leunen.
Samen door de kracht van Gods Geest
eensgezind en sterk;
moedig en volhardend ….. samen één.

‘Dat zij allen één zijn’ bidt Jesus:
dat is een bijzondere eenheid.

Eenheid niet als een machtsblok.
Wij zijn geroepen tot de eenheid
van de zorgzaamheid voor elkaar.

Niet de eenheid zoals je die in het verhaal van Babel vond:
een eenheid als een machts-samenklontering:
wij samen Babel Babel über alles
of vult u maar iets anders in:
wij talrijke katholieken,
de grootste kerk op aarde, 1.2 miljard volgens de nieuwste cijfers.

Wij zijn er niet als wij alleen maar een grote kerk zijn:
er moet nog heel wat gebeuren
aan goed maken van fouten van het verleden bijvoorbeeld ,
aan luisteren naar de vragen van vandaag en ga maar door.

Het gaat om de eenheid zoals die er was
tussen Jesus en de Vader.
Jesus die met heel zijn wezen
wilde dienen en voor de plannen van God werkelijk koos.

Het gaat om een eensgezindheid
in dienstbaarheid, in barmhartigheid
in bescheidenheid en vredelievendheid:
in trouw, zorgzaamheid: IN LIEFDE.
Zo’n eenheid zou er moeten komen
rond Jeruzalem, in het Midden Oosten, in de wereld.

Het gaat dan niet meer over de overwinning van één partij:
moslims, joden, christenen.
Dat is uit de tijd:
niet meer roomsen dat zijn wij,
niet meer ‘geen God dan onze Allah’
als een politieke machtuitspraak misbruiken.

Al dat misbruik van de godsdiensten
heeft zijn tijd gehad.
Een nieuwe mensheid wil God helpen vormen:
Gods Geest wil het aardrijk vervullen:
Jesus bidt:
‘dat zij SAMEN (niemand belangrijker dan anderen)
dat zij SAMEN één zijn zoals wij Vader, U en Ik.’

Een nieuwe stad is het waar wij
met Johannes de afgelopen weken
lezend in zijn boek van de Openbaring, van droomden.
Een nieuwe stad, een nieuwe wereld
waar ware vrede en liefde is.
Een nieuw Jeruzalem waar de poorten dag en nacht open staan.
Ieder mens kan in die stad van God binnengaan:
voor ieder mens staat zijn liefde open:
ieder mens mag binnenkomen.

Wij worden uitgenodigd
die nieuwe toekomst naar ons toe te roepen
door hartstochtelijk en werkelijk gemeend te bidden:
AMEN, HEER JESUS KOM.

Wat ons allemaal bindt
is eenheid met elkaar en eenheid met God.
Mensen die geloven in een visioen
een wereld van licht en vrede
waar mensen als zusters en broeders samenleven.
Zo zijn wij één met elkaar
met Jesus, met God.

Tenslotte: wat lief dat Jesus
bij de afscheidswoorden die we vandaag hoorden
niet alleen bad voor zijn vrienden van toen
maar uitdrukkelijk zei: ‘ik bid ook voor allen
die na jullie in mijn woord zullen geloven.’
Dat proberen wij toch?
God sterke ons allen

Hein Jan van Ogtrop, pastor

Heilig Vormsel van 10 vormelingen

vormselOp zaterdag 8 juni vieren we op de vooravond van Pinksteren om 18 uur het Heilige Vormsel van 10 vormelingen uit onze regio.

Na een heel aantal bijeenkomsten komen zij nu op het punt dat ze van de bisschop, Mgr. J. Punt, het Vormsel en daarmee de uitstorting en gaven van de Heilige Geest gaan ontvangen.

De Heilige Mis van het Vormsel wordt om 18 uur gevierd in onze Sint-Bavo Kathedraal. (Er is geen andere H. Mis om 19 uur.)